Na Međunarodnom sajmu knjiga u Beogradu danas je promovisana knjiga “Svjedočim zločin nad zločinima” novinarke Mire Lolić Močević, u kojoj je objavljeno 12 potresnih svjedočanstava o stradanju djece u logorima Nezavisne Države Hrvatske /NDH/. Knjiga je predstavljena na štandu Predstavništva Republike Srpske, gdje je istoričar Jovo Mirković prisutne podsjetio da je u logorima zloglasne NDH u kojim je bilo zatvoreno više od 74.000 srpske djece, od kojih je 60.234 ubijeno. Močevićeva je rekla da je jedini grijeh te djece bio taj što su bila srpske nacionalnosti. Prema njenim riječima, sva djeca koja su doživjela strahote NDH tri puta su ubijena – kada su odvedena od roditelja u logore, kada su

U Velikom Palančištu kod Prijedora danas je, kao znak sjećanja na 367 civila stradalih prije 74 godine u ovom selu, održan tradicionalni narodni zbor na groblju žrtava fašističkog terora Puharine. Delegacije gradske uprave i gradske organizacije SUBNOR-a, te gradskih boračkih organizacija minulog rata položile su vijence na spomen-kosturnicu i evocirale uspomene na te događaje u noći 22. i 23. oktobra 1942. godine. Predsjednik gradske organizacije SUBNOR-a Veljko Rodić rekao je da je tada bila druga ofanziva neprijateljske vojske na Kozari. “Ustaše su bez upotrijebljenog vatrenog oružja, noževima, sjekirama, maljevima i vješanjem ubile 367 stanovnika, među kojima je bilo 226 djece uzrasta do 17 godina. Mi se svake godine ovdje okupljamo

U noći između 22. i 23. oktobra 1942. godine, grupa ustaša, pripadnika Druge ustaške satnije Osme ustaške bojne, predvođena ustaškim poručnikom Batinićem, izvršila je pokolj nad stanovništvom Velikog Palančišta. Ustaše su bez upotrijebljenog vatrenog oružja, noževima, sjekirama, maljevima i vješanjem ubile 342 stanovnika, među kojima je bilo 226 djece uzrasta do 17 godina. Te noći, na isti način ubijeno je i oko 200 stanovnika sela Malo Palančište i Jelovac. Ovo je bio jedan od najmonstruoznijih zločina koje su ustaše izvršile u ovom dijelu Potkozarja. U Drugom svjetskom ratu u Velikom Palančištu stradalo je 536 stanovnika srpske nacionalnosti od ukupno 1.080 stanovnika, prema popisu iz 1941. godine. Polovina stanovnika ovog sela

Poemu „Glasovi neba pod zemljom” Aleksandra B. Lakovića, koja će biti izvedena 21. oktobra na Velikom školskom času, režirao Đorđe Milosavljević Kragujevac – Polaganjem venaca kraj humki u Ilićevu, Maršiću i Grošnici, gde su nemački vojnici 19. oktobra 1941. započeli odmazdu nad nedužnim civilima, hapseći i streljajući meštane ovih sela, u Kragujevcu je nastavljeno obeležavanje najtragičnijeg događaja u istoriji ovog grada koji je samo u jednom danu, s početka Drugog svetskog rata na ovom području, izgubio deset odsto stanovnika. U Šumaricama, gde je pre 75 godina streljano oko 2.800 ljudi, ovog 21. oktobra, u okviru Velikog školskog časa, centralne manifestacije kragujevačkih komemorativnih svečanosti, biće izvedena poema „Glasovi neba pod zemljom”

Hrvati! Koljačka kama velikosrpskih četnika zarila se u naše zdravo tijelo. Pod ovom kamom izdiše cvijet Hrvatstva, koji je tako potrijeban za budućnost naše mile i drage nam Domovine. Nikada se Hrvatska u svojoj dugoj povijesti nije nalazila u takvoj opasnosti kao danas. Ljubav prema istoj nam nalaže da se ujedinimo bez obzira na politička i ideološka ubjeđenja i neslaganja. Svi domobrani i ustaše imaju pristup i otvorena vrata u Narodnooslobodilački pokret Hrvatske. Tokom Drugog svijetskog rata Srbi su imali dva antifašistička pokreta, jedan rojalistički a drugi komunistički. Kako kaže profesor Momčilo Pavlović, doprinos srpskog naroda antifašističkoj borbi „na prostoru Jugoslavije je odlučujući ne samo po žrtvama nego i po sveopštem antifašističkom i antinemačkom raspoloženju“. [1]Neke

Kukunjevac – U organizaciji lipičkog Vijeća srpske nacionalne manjine i mjesnog odbora Kukunjevca, u tom je selu 11. oktobra održana komemoracija za žrtve zločina počinjenog 1942. godine. U znak odmazde zbog napada na ustaško uporište u selu Španovica, ustaše i domobrani iz Lipika su u noći s 10. na 11. oktobar upali u Kukunjevac i ubili 780 muškaraca, žena i djece.  Među žrtvama su osim mještana bile i brojne izbjeglice s Kozare. Preostali stanovnici su odvedeni u Jasenovac, odakle se nikada nisu vratili. Kukunjevac je tako doživio sudbinu Sloboštine, Kusonja i drugih sela tog dijela Slavonije. Nakon pomena žrtvama, o uspomenama na taj zločin govorili su saborski zastupnik SDSS-a Boris Milošević,

U zaseoku Zajednice kod Trnopolja u blizini Prijedora, ustaše su od 31. jula do 2. avgusta 1941. ubile 365 Srba i dva Ukrajinca. To je bilo jedno od prvih stratišta potkozarskog naroda u Drugom svjetskom ratu. Na mjestu stradanja nedužnih ljudi napravljeno je spomen-područje. Ispred spomenika žrtvama ovog pokolja i danas se okupljaju članovi porodica stradalih u Zajednicama. Osamdesetpetogodišnji Jovan Nišić, iz sela Babići kod Prijedora, još se sjeća 1. avgusta 1941. godine. Tog dana oca je vidio posljednji put. Njega su, sa još skoro 400 ljudi ustaše uhapsile, zatim odvele u Zajednice i tu ga pogubile. – Njega su otjerali od kuće i skupili su još ljudi u Jakupovićima.

U Memorijalnom kompleksu gradskog parka u Doboju danas su, povodom Dan ustanka naroda dobojskog kraja 23. avgusta, položeni vijenci i odata počast poginulim borcima i civilima u Drugom svjetskom ratu. Predsjednik dobojskog Udruženja antifašista i SUBNOR-a Novak Radojčić rekao je Srni da na ovaj način potvrđuju da njeguju antifašističke tekovine na kojoj počiva savremeni demokratski poredak u vrijeme kada se na granicama BiH ponovo bude povampireni fašizam i ustaštvo. Radojčić podsjetio da je u Osječanima u noći između 22. i 23. avgusta pukla prva ustanička puška i neutralisana je žandarmerijska stanica. On je dodao da su ustanički oslobodilački odredi u noći između 23. i 24. avgusta 1941. godine iz ozrenskog

Vijeće srpske nacionalne manjine za područje Karlovačke županije sa Udrugom antifašista općine Vojnić organiziralo je 13.8.2016.godine pomen za žrtve ustaškog zločina na  “Mehinom stanju”. Parastos žrtvama je obavljen u hramu sv. Georgija u V.Kladuši kojeg su predvodili protojerej Karađorđe Derajić i jerej Жeljko Vidaković. Mehino stanje je područje uz granicu Hrvatske i BIH na kojem su postavljena 3 spomenika koja podsjećaju na mučenje i svirepo ubijanje oko 4200 djece, žena i staraca sa područja sela oko Velike Kladuše i Korduna. O vremenu i načinu ubijanja na Mehinom stanju, govorio je Sulejman Mehmedagić, 92-godišnjak, profesor u penziji, učesnik NOR-a, predsjednik udruženja ABNOR-a u Velikoj Kladuši. Skup su uz mještane Kladuše i