Kninska presuda nije nikakav presedan, nego tek formalizacija općedruštvenog i općeinstitucionalnog – a to će reći sistemskog – odnosa prema hrvatskom fašizmu. Parola „Za dom spremni“ postala je ona vrsta društvene rutine koja ilustrira društvenu nutrinu. Pretprošloga ljeta jedna je djevojka na komemoraciji žrtvama ustaškoga stratišta u Jadovnom stavila na glavu kapu s grbom Republike Srbije. Upozorena je na to da kapu skine i sprovedena prekršajnom sucu koji joj je, još istoga dana, razrezao novčanu kaznu. Ovaj primjer ažurnosti pravne države sadržavao je zgodnu specifičnost: djevojčin postupak – makar po svemu sudeći izveden s namjerom provociranja – nije imao formalna obilježja prekršajnog djela. Presudan je bio sudački dojam: privatno isticanje

Novosadska Jevrejska opština na vreme se založila za saradnju Grada i Srpske pravoslavne crkve. Bila je inicijator i ove godine, biće i dogodine, a bila je i lane: da na Kej žrtava racije izađemo zajedno i dokažemo koliko je jaka ta snaga, da održimo pravi pomen svim žrtvama. Važno je da povodom 70 godina od Racije govorimo više o tom događaju, da kažemo mlađim generacijama šta se desilo te 1942, da je neverovatno da se to zbilo u Evropi i da ih upoznamo zašto i kako se to dogodilo. Samo kada znamo istoriju nećemo je ponavljati…. Ovako je predsednik JONS Goran Levi izneo za „Dnevnik“ svoje viđenje stare novosadske boljke,

Predsjednik Društva za očuvanje sjećanja na holokaust Aleksandar Veljić izjavio je danas da se u susret 70. godišnjici zloglasne „Novosadske racije“ u javnosti šire neistine da je u toj akciji mađarskih fašista u januaru 1942. godine u Novom Sadu stradalo najviše nedužnih ljudi jevrejske nacionalnosti. „Od 4 000 nedužnih žrtava Novosadske racije po imenu i prezimenu identifikovano je do sada ukupno njih 2 326. Među njima je 1 340 Jevreja. U gradu je u vreme Racije boravilo oko 300 jevrejskih izbeglica neznanog identiteta, pa je mogući broj stradalih Jevreja oko 1 700, što svakako nije najviše kada je reč o nevinim žrtvama te racije“, naveo je Veljić u saopštenju za

Pojedine ulice u Mostaru i dalje nose naziv po nacističkim ratnim zločincima, objavila je Al Jazeera Balkans, kojoj je ova priča poslužila kao ilustracija podijeljenosti Mostara. Jedan od ustaških zločinaca koji i dalje ima svoju ulicu u Mostaru je i zloglasni Jure Francetić, zapovjednik „crne legije“. No, takvi se nazivi ne mogu naći u „oba“ Mostara. Na istočnoj strani grada, ulice i dalje nose nazive koje su imale u bivšoj Jugoslaviji. Na zapadnoj strani grada ulice, trgovi i škole dobili su nova imena tijekom 1993. i 1994. godine. Promjenu uvredljivih naziva ulica svojevremeno je tražio i Paddy Ashdown, bivši visoki predstavnik međunarodne zajednice u BiH. Od strane Gradskog vijeća Mostara

Kraj decembra u dva najveća hrvatska grada prošao je u znaku misa zadušnica za ustaškog poglavnika Antu Pavelića, uz potpuno odsustvo reakcija političkih faktora. Nije na odmet reći da svećenike koji brinu za Pavelićevu dušu također plaća država, koja crkvi godišnje transferira oko 400 milijuna kuna. Zagrebačku misu već tradicionalno održali su jezuiti Vjekoslav Lasić i Stanislav Kos, dok je onu u Splitu služio don Vjenceslav Kujundžić, a na njoj je, prema riječima Marka Skeje, šefa županijskog HČSP-a, prisustvovalo oko 200 ljudi iz njegove desničarske stranke, ali i drugih stranaka. Skejo je rekao da se „Pavelić borio za Hrvatsku i nezavisnu državu i činio što je mogao u povijesnim okolnostima“,

Hrvatski helsinški odbor za ljudska prava /HHO/ smatra da je presuda prekršajnog suda u Kninu u slučaju prodaje majica i suvenira sa ustaškim sloganom „Za dom spremni“ jedan od pokazatelja o stanju u hrvatskom sudstvu, kao i društvu u cjelini. „Kako je moguće da bilo koji sud u Hrvatskoj donese drugačiju presudu kada cijelo društvo, sve institucije vlasti ne samo da tolerišu masovno skandiranja `Za dom spremni` na sportskim takmičenjima nego se od njega ne nastoje ograditi riječima i djelom?“, navodi se u saopštenju HHO. Sud za prekršaje u Kninu odbacio je kao neosnovanu prijavu policije protiv Jakova Markovića zbog nošenja i prodaje suvenira sa natpisom „Za dom spremni“, koji

ČURUG – U Čurugu je juče održan parastos povodom 70 godina od Racije, u kojoj su 1942. godine mađarski fašisti ubili nekoliko hiljada Srba, Jevreja i Roma u 14 vojvođanskih sela u okolini Novog Sada. Parastos žrtvama Racije služio je episkop bački Irinej, uz sasluženje sedam episkopa SPC, a komemoraciji su prisustvovali i Oskar Nikovic, ambasador Mađarske u našoj zemlji, Šandor Egereši, predsednik pokrajinske skupštine, Ana Tomanova Makanova, potpredsednica Vlade Vojvodine i gotovo svi punoletni meštani Čuruga. Posle pomena, položeni su venci u zgradi Topalovog magacina, budućeg Muzeja žrtava Racije u Čurugu, u kojem je svojevremeno ubijeno više od 500 nevinih ljudi svih uzrasta. Prema podacima Memorijalnog društva „Racija 1942.“

English MIPA je o održavanju misa za Pavelića obavestila veliki broj organizacija i uglednih pojedinaca u zemlji i svetu. Naročito pozdravljamo reakciju dr Zurofa i očekujemo nove koje će se odlučno suprotstaviti zabrinjavajućim primerima povratka ustaštva. Vizental centar osuđuje održavanje godišnje mise u Zagrebu za hrvatskog masovnog ubicu iz Drugog svetskog rata Antu Pavelića i poziva na raščinjavanje sveštenika Lasića i Kosa Jerusalim – Centar Simon Vizental je danas osudio misu nedavno održanu u Zagrebu (28. decembra) u čast ustaškog vođe Ante Pavelića, koji kao šef Nezavisne države Hrvatske (NDH) snosi direktnu odgovornost za masovna ubistva stotina hiljada Srba, desetine hiljada Jevreja i brojnih Roma. U saopštenju koje je ovde

Dana 21. decembra 2011. godine, povodom 70-godišnjice od mučeničkog stradanja Srba iz Prkosa Lasinjskog i okolnih sela, održan je godišnji pomen za sve nevino postradale od ustaške ruke. Selo Prkos se do teritorijalne reorganizacije nalazio u sastavu opštine Karlovac, a od tada se nalazi u sastavu opštine Lasinja. Prvi put je nazvano imenom Prkos 1890. godine, a od 1910. godine naziva se Prkos Lasinjski. Te godine u selu su živela 435 stanovnika, i broj se vremenom uvećavao sve do strašnog 21. decembra 1941. godine. Toga dana, ustaše su u Prkosu Lasinjskom i Dugom Selu Lasinjskom na najmonstruozniji način oduzeli 1.446 ljudska života, među kojima beše 359-oro dece do 15 godina