Poštovana braćo i sestre, srbski rodoljubi, slobodoumni ljudi, Obavještavamo vas da će sveštenstvo Sabornog Hrama Hrista Spasitelja u Banjaluci, u ponedjeljak, 24.03.2013. lj.g. sa početkom u 11 časova služiti molitveni pomen za žrtve postradale u NATO bombardovanju Republike Srpske, Srbije i Crne Gore.     Srbsko sabranje Baštionik će i ove godine prislužiti koljivo i svijeće u pomen preko 3400 Srba stradalih u ovom zločinu (tačan broj poginulih i umrlih od posljedica bombi sa osiromašenim uranijumom poznat je samo Gospodu). Sjetićemo se i trogodišnje djevojčice Milice Rakić, ubijene NATO bombom u kupatilu svoga stana, koja prijedlogom za kanonizaciju predstavlja oličenje i trajni simbol svih srbskih žrtava od bombi NATO dželata

Sukob postoji, ne smiruje se, već, naprotiv, iz dana u dan raste i preti krvavim obračunom Možda bi ovaj mudri tekst iz iz 1999. godine o ključnim problemima srpskog naroda, svežiji nego u vreme kada napisan, mogao da doprinese da u svakom od nas probudi potrebu za sopstvenim preispitivanjem. Ono jeste nalog svakog istinskog i iskrenog osećanja poraza, koji, sudeći prema komentarima na sajtu, propuštamo, uvereni kako smo samo mi bili u pravu, dok su krivci obavezno oni drugi, čak i „neobrazovani“ i „nedostojni“ narod. Smisao podsećanja na ovaj esej prof. Krestića mogao bi biti u tome da pokrene lanac istinskog razmišljanja umesto besmislene poplave nedostojnog međusobnog optuživanja.     O UZROCIMA NAŠIH

U Prvom svjetskom ratu, izolaciji i internaciji bili su podrvrgnuti Srbi koji su živjeli uz Drinu i u Sremu, a njihove kuće su spaljene ili korišćene za austrugarske vojne potrebe, što je početak etničkog čišćenja, izjavio je Goran Miloradović iz beogradskog Instituta za savremenu istoriju.     “Smatram da je to i početak etničkog čišćenja, jer s obje strane Drine i Save Srbi su činili kompaktno, većinsko stanovništvo. Prosijecanjem koridora kroz taj homogen prostor, u stvari, želilo se da se fizički odvoje Srbi”, istakao je Miloradović, u emisiji “Rat za civilizaciju” Radio-televizije Republike Srpske. On je rekao da se to ne može podvesti pod pojam “sanitarnog koridora”, već da je riječ o

Dok se srpska izvršna vlast i kulturna elita do zemlje klanjaju zločinima koje su navodno počinili naši ratnici, zverstva počinjena nad srpskim stanovništvom se skoro sasvim prećutkuju, iako su ispovesti o njima, poput ove dve, i zastrašujuće, i potresne, i opominjuće Ovo nije „omaž svim porodicama i žrtvama rata“. Taman posla. Taj omaž su, rečeno je, bili „Bogujevci: vizuelna istorija“, izložba koju je decembra prošle godine Kulturni centar Beograda upriličio usred srpske prestonice, uz snažnu i otvorenu podršku najviših državnih dužnosnika. Iz tog „omaža“ su, uprkos pompeznoj najavi naveliko oglašavanoj u agencijama i mnogobrojnim sredstvima izveštavanja, svejedno bile izostavljene mnoge porodice i nebrojene žrtve rata, ali pompeznu najavu ipak niko

Jedan mali, izbledeli plišani meda i fotografija oca Mirka u formatu potrebnom za predratne lične karte. To su sve uspomene sestara Aleksandre (21) i Tanje (18) Stjelja, rodom iz sela Zagrad kod Benkovca. Danas žive u Barajevu nadomak Beograda, kod ujaka i ujne, koji se o njima brinu kao o svojoj deci. Njihova potresna, stravična izbeglička priča iz “Oluje”, jedna je od 30 koje je Srbija uvrstila u dokaze kontratužbe protiv Hrvatske za genocid.     Aleksandra je imala samo tri godine, a Tanja je još bila u stomaku majke Vedrane, kad su tog avgusta 1995. godine glavom bez obzira krenule sa još 200.000 drugih Srba iz Hrvatske ka Bosni. Njihovu kolonu 7. avgusta