Hrvatski političari nastupaju jedinstveno u Blajburgu. Potomci kvislinga i sinovi onih koji su 1941. usred Zagreba bacili bombu na vojnu muziku. To nije čudno, svi su oni deca jedne otadžbine. Prvi su bili spremni da se odreknu braće, rođaka i komšija, željni da u fašistikoj državi budu graničari jedinstvene i nove Evrope. Drugi su želeli da Hrvatska bude deo svetske sovijetske republike, ali prvima nisu mogli da oproste pre svega zato što su majci-domovini oduzeli njene najmilije zemlje, što su se odrekli Dalmacije i Istre „sirotice“. U Crnoj Gori čelnik režima piše autorski tekst. Dobro, nije me taj intelektualni izlet iznenadio. Kako li mi je samo bilo 2002. kada je trebalo da održi predavanje

Sisački biskup Vlado Košić ovih je dana pomjerio granice crkvene bahatosti kada je proglasio autorska prava na korištenje imena svetog Kvirina, zaštitnika Siska i zabranio njegovo korištenje bez dozvole biskupije, nakon što je na turističkoj manifestaciji Keltska noć jedna splav bila posvećena osnivanju sisačkog partizanskog odreda, a jedna svetom Kvirinu. Javnost je ostala zaprepaštena, a gradska organizacija SDP-a u saopćenju je ocijenila da bi „i sveti Kvirin 1941. bio partizan“.  „Ostao sam zaprepašten i ljut kad sam vidio da se na istoj priredbi u Sisku, koji voli za sebe reći da je grad hrvatskih pobjeda, slave sveti Kvirin, sisački biskup i mučenik i zaštitnik tog grada, te partizani, zločinci koji su rušili crkve i ubijali

Sajmište nema veze sa NDH, pokazuje svetu Paskaljević, ni Nemci nisu bili toliko zli; glavni zločinci su Srbi Domaći EUrotičari veoma vole evropsku kinematografiju. I veoma vole nagrade koje im dodeljuju evropski kino-festivali. Eurotičari su shvatili kako se EU-nagrade dobijaju: naružim svoj narod, predstavim ga kao gomilu ubica, idiota i prostaka i nagrade pljušte. To se na eurotičnom jeziku srbskih srbofoba kaže „katarza“ (a ustvari posledica je staračke bolesti, duhovne katarakte, koja ne dozvoljava da se vidi dalje od nosa i stomaka, punog EU-slatkiša). Goran Paskaljević, drugosrbijanski kandidat za Oskara, jedan je od onih koji su to odavno shvatili: njegov dosadašnji rad pokazuje da je on baš na pravi način

Pričao sam pre neki dan sa jednim momkom iz Republike Srpske…. Naravno, on kao i brojna braća preko Drine su duboko razočarani u maticu, a ta razočaranost kod nekih ide čak i toliko daleko da se vraćaju nekim predrasudama i stereotipima koji su nametani za vreme najgore austrougrarske kampanje protiv Srbije. Slična je situacija i sa Srbima u Crnoj Gori, u ostatku regiona i u dijaspori. Još samo malobrojni ostaju na čvrstoj veri da ovakvo stanje stvari nema veze sa time što smo mi „Srbijanci“ tobože napustili i prevarili našu braću koja ne žive u avnojevskoj Srbiji (mada, ova Srbijica nije ni avnojevska, što se granica tiče). Ipak, nešto ozbiljno nije

Ovih dana je nadležno ministarstvo saobraćaja, postavilo u Staroj Varoši putokaz na kojem piše: “Tvrđava Ribnica ( ostaci TURSKE TVRĐAVE iz 15.Vijeka, iznad ušća Ribnice u Moraču)“!?     Funkcija znakova na putevima, u gradovima i različitim lokalitetima, jeste da putnika namjernika obavijesti o mjestu na kome se nalazi i lokalitetu koji želi da posjeti. Podgorica je drevni grad i ima razloga da se obilježe mnoge njene istorijske znamenitosti. Međutim, niko nema pravo da krivotvori istorijske činjenice i daje pogrešne informacije neupućenom posjetiocu Glavnoga grada Crne Gore, Podgorice. Pomenuti putokaz, čiji sadržaj smo citirali, usmjerava posjetioca ka nepoznatom lokalitetu, jer nije riječ o nikakvoj turskoj tvrđavi iz 15. vijeka, već

Dubrovačka društva obeležavala su sve značajne događaje i ličnosti iz svoje borbe za oslobođenje i ujedinjenje. Jugoslovenski akademski klub u Dubrovniku postavio je 1923. spomen-ploču dubrovačkim dobrovoljcima, palim u borbi za oslobođenje i ujedinjenje. (1) Prigodom 20-godišnjice smrti Milana Srzentića i kap. Filipa Hadžije, Sokolsko društvo Dubrovnik priredilo im je 1934. svečani pomen sa opijelom u crkvi sv. Vlaha i parastosom u pravoslavnoj crkvi sv. Blagoveštenja. (2) Inicijativom Dubrovačkog Radničkog Društva i uredništva „Dubrovnika” oktobra 1937. održan je  pomen Dubrovčana na grobu Antuna Fabrisa, povodom 33-godišnjice njegove smrti. Povorka se okupila pred Domom Dubrovačkog Radničkog Društva. Povorku je predvodila Dubrovačka građanska muzika iza koje su nošena četiri vjenca : „Dubrovačkog

Za stradanje i satanizaciju Srbije, za pokušaje da se Srbima i njemu kao predsedniku i u najnovije vreme pripišu sva zla na Balkanu, Slobodan Milošević je najdirektnije optužio Nemačku u kojoj dugo tinja mržnja i želja za osvetom tom prskosnom i nepokornom balkanskom narodu, državi koja je vazda stajala kao kost u grlu i smetnja nemačkim imperijalističkim planovima i ciljevima. Potkrepljivanje te svoje tvrdnje počeo je od Fridriha Naumana, starog nemačkog teoretičara koji je u svojoj knjizi „Srednja Evropa“ oslikao veliku Nemačku okruženu, kako je on to kvalifikovao, „trabantskim državicama“ koje bi bile u potpunoj zavisnosti od velike i moćne nemačke države: „Srbiju Nauman ne pominje kao ‘trabantsku državu’- kaže Milošević –