arrow up
Ж | Ž
sr Serbian
hy Armenianhr Croatiannl Dutchen Englishfr Frenchde Germanel Greekiw Hebrewhu Hungarianit Italianno Norwegianpl Polishru Russiansr Serbiansl Slovenianes Spanish
POMOZITE NAŠ RAD DONACIJOM
Ж | Ž
sr Serbian
hy Armenianhr Croatiannl Dutchen Englishfr Frenchde Germanel Greekiw Hebrewhu Hungarianit Italianno Norwegianpl Polishru Russiansr Serbiansl Slovenianes Spanish
Milan Trešnjić

Slučaj Nikole Ribara

25. oktobar 2017.

Ako se muškarac ocjenjuje po plećima i torzu Kraljevića Marka i Mrnjačevića, onda Nikoli Ribaru u Divoselu nije bilo ravna. Isto tako prednjačio je svojim načinom života. Osrednje domaćinstvo, bez velikih ograda i bašti za povrće, uglavnog krompir, kapula i češnjak i dve tri gredice kupusa, bilo je na leđima kume Soke, njegove supruge. Ona je gajila nešto peradi, dvije kravice, prase sa posjek i nekoliko ovčica. Da, imali su i jednog konja, koga su parili sa komšijinom kobilom i utezali u kola… Kum Nikola, najbliži prijatelj i komšija mom ocu Jovi, koji je rano otišao radi kruva da radi u Kanadi, bio je strastveni lovac. Sjećam se njegovih dvocjevki.

velika-gospa-hram.jpg

Velika Gospa nestala u plamenu

25. oktobar 2017.

Prošlo  je 26 godine kako je u noći između 23 i 24 oktobra 1991. godine izgorela crkva Uspenja Presvete Bogorodice  u Donjoj Rašenici, u narodu poznatija  kao Velika Gospa. Nedaleko od Grubišnog Polja na brdu između Rašenice i Ivanovog sela, pored groblja  stajala je crkva koja je sagrađena 1709. godine  i po predanju je sagradio kapetan Radojčić.  Bila je jedna od četiri  drvene crkve koje su preživele 1941. godinu, ali ne i 1991. Nepoznata  ruka zapalila je hram koji je izgoreo do temelja  iako je  bio spomenik nulte kategorije i pod zaštitom Uneska. Crkva Uspenja Presvete Bogorodice,  iako  skromnih dimenzija (15 h 9,30 m) bila je najveća po veličini među

bilogora-hronika.jpg

Grubišnopoljska kronika 1990. – 1991. ili o tome kako Ivica i Perica konstruišu hrvatsku istoriju

25. oktobar 2017.

Šta su sve pojedini Hrvati spremni da učine kako bi opravdali svoje zločine nad Srbima, dokaz je između ostalog i pisanje hronike Grubišnog Polja dvojice mladih hrvatskih autora, Petra Bašića i Ivice Miškulina. U časopisu „scrinia slavonica“ objavljena su 2007. i 2010. godine (Scrinia Slavonica, god.7, br.1, rujan 2007,str. 342–370; Scrinia Slavonica, god.10, br.1, rujan 2010, str. 454-494) sa naznakama „Izvorni znanstveni rad“dva tematski vezana teksta pod naslovom „Grubišnopoljska kronika 1990.–1991.“ (I dio odnosno II dio, u daljem tekstu Kronika) mladih hrvatskih autora Petra Bašića i Ivice Miškulina, iza kojih stoje, odnosno čiji su saradnici sudeći po ispisu ispod imena autora – Hrvatski institut za povijest, Podružnica za povijest Slavonije, Srijema i Baranje, Slavonski Brod. Već prvo čitanje ovog „izvornog naučnog rada“ pokazuje šta je zapravo cilj i svrha svega ovoga – stvaranje nove hrvatske povijesti pomoću nepostojećih i falsifikovanih

Panorama_Veliko_Palanciste.jpg

Obračun ustaša i nijemaca preko Srpskih leševa

22. oktobar 2017.

Srna u pet nastavaka, uz do sada nepoznate detalje, donosi feljton o strašnom ustaškom pokolju u Velikom Palančištu kod Prijedora u oktobru 1942. godine, kada su u jednoj noći, bez ispaljenog metka, ubijena 342 žitelja sela, među kojima 226 djece. Komandant Druge satnije osme ustaške bojne poručnik Ivo Batinić preživio je pokušaj samoubistva pet dana nakon što je njegova jedinica u noći između 22. i 23. oktobra 1942. godine masakrirala 342 žitelja Velikog Palančišta kod Prijedora, među kojima 226. djece. „Ožalošćen događajima, koji su se desili kao nagrada za sve žrtve i napore, pucao je sebi u usta s namjerom da se ubije…Zrno je promašilo i izišlo van kraj lijevog

kalendar-genocida.jpg

Kalendar genocida: 20. oktobar 1942. Godišnjica ustaškog pokolja u Velikom Palančištu

20. oktobar 2017.

U predvečernjim časovima 20. oktobra 1942. godine ustaše su preuzele od SS-ovaca srpski narod iz sela Veliko Palančište, Malo Palančište i Jelovca koji su prethodno sakupili. To veče izvršeno je razdvajanje muškaraca starijih preko 15 godina na jednu stranu, a žena i djece na drugu stranu.  Ukupno su izdvojena 82 muškarca koji su potom odvedeni u stočni tor Slavkana Vujičića. Svi muškarci su poubijani u toku noći 20/21. oktobra osim Đure Babića i Rade Popovića koji su čupajući proštace ograde tora uspjeli pobjeći.   Vezane vijesti: Ustaški pokolj u Velikom Palančištu oktobra 1942.god. Metak nije ispaljen. Sve su radili kama, nož i tupa sredstva poput palije

Mlincic_Tuk.jpg

Film o bestijalnim zločinima

20. oktobar 2017.

Srna u pet nastavaka, uz do sada nepoznate detalje, donosi feljton o strašnom ustaškom pokolju u Velikom Palančištu kod Prijedora u oktobru 1942. godine, kada su u jednoj noći, bez ispaljenog metka, ubijena 342 žitelja sela, među kojima 226 djece. Dokumentarni film „Da se njima nikad ne desi“, autora Zorana Radonjića, donosi priče četvero svjedoka ustaškog pokolja u Velikom Palančištu u oktobru 1942. godine. „Na premijeru filma, koja je održana 22. decembra u Muzeju Kozare u okviru izložbe `Godina stradanja – 1942`, od četvero mojih sagovornika došlo je troje. Četvrti, Dušan Babić, toga istog dana je umro“, kaže Radonjić Srni. „Odem u podrum i ležem pred volove, u jasle. Došla

Prvi oslobodioci Beograda – Da li je Beograd oslobodila Crvena armija i da li je preuveličana uloga Titovih partizana?

18. oktobar 2017.

U godinama kada sam radio u jugoslovenskom Beogradu, a to su bile sedamdesete, više puta sam učestvovao u svečanostima povodom oslobođenja Beograda. I, svaki put me čudilo kako se u zvaničnim nastupanjima jugoslovenskih i beogradskih rukovodilaca mnogo pažnje posvećivalo ulozi boraca JNA u oslobađanju njihove prestonice i kako se skromno spominjala uloga istinskog oslobodioca ovog starog srpskog grada. Odnosno, veoma mnogo se govorilo o general-pukovniku JNA, tada još uvek živom, Peku Dapčeviću, koji je gotovo sam oslobađao Beograd, a veoma malo o general-majoru Crvene Armije, komandantu 4. mehanizovanog tenkovskog korpusa, Vladimiru Ivanoviču Ždanovu koji je, zapravo, i oslobađao jugoslovenski glavni grad od nemačkih trupa. A pukovnik (te daleke 1944.) Peko

Crkva Uspenja Presvete Bogorodice u Malom Palančištu

Dokumenta NDH svjedoče o masakru u Velikom Palančištu

18. oktobar 2017.

Srna u pet nastavaka, uz do sada nepoznate detalje, donosi feljton o strašnom ustaškom pokolju u Velikom Palančištu kod Prijedora u oktobru 1942. godine, kada su u jednoj noći, bez ispaljenog metka, ubijena 342 žitelja sela, među kojima 226 djece. Kada imate dokumente gdje strana koja je počinila pokolj sama govori o detaljima zločina – onda ste sigurni da niko ne može osporiti objektivnost niti pripisati subjektivnost ili pristranost, ističe za Srnu autor izložbe „Godina stradanja – 1942“ Vedrana Adamović. U Muzeju Kozare u Prijedoru po prvi put javnosti su prikazani dokumenti Oružništva NDH o ustaškom pokolju u Velikom Palančištu u oktobru 1942. godine. Među desetinama dokumenata i fotografija koji

Mladi_Franja.jpg

S. Živanović: Ko je bio fra Srećko Perić

17. oktobar 2017.

U poslednje vreme veliki broj čitalaca i zainteresovanih ljudi obratili su mi se sa pitanjem: ko je bio Fra Srećko Perić i po čemu je poznat. Stvarno, 72 godine posle završetka II Svetskog rata i užasnog genocida protiv Srba, Jevreja i Roma u Hrvatskoj mnogi nikada nisu čuli za fra Srećka Perića, ma da se njegovo ime često pominje u knjigama i u pojedinim novinskim člancima. Ekumenisti u Srpskoj Pravoslavnoj Crkvi ponekad spominju njegovo ime jer je on bio rimokatolički župnik u Nišu sve do 25. maja 1937. godine, gde je radio kao veroučitelj u školi. Osnovao je dve rimokatoličke župe u Srbiji. Još pre kapitulacije kraljevine Jugoslavije, on je

Prebilovci_u_Hristovom_narucju.jpg

VIDEO: Prebilovci u Hristovom naručju

14. oktobar 2017.

Kada se iščita i čuje priča o Prebilovcima, čovjek ostane zatečen, zapanjen, zbunjen svim onim šta je, kako je i zašto je učinjen zločin, koji kroz  prošli vijek  traje i ponavlja se, iznova isti, u mržnji i zlu. Prebilovci ni danas nemaju tablu, odredište i putokaz gdje su. Ali oni imaju božiji putokaz, i događaje koji su ih uz vječno pamćenje i pomen  na nebu, na zemlji, i prvi puta opijelom održanim u jami pod zemljom stavili i na nebeski tron. Vaskrsli Prebilovci dočekli su ovog avgustovskog jutra, na jugu, kraj Hutova, Neretve, Bregave na brijegu u Prebilovcima, na novo hodočasno mjesto, Vaskrsenje hrama, koji kao da je sa neba

milan-kostic.jpg

Komšije Muslimani i Hrvati vešali su ga telefonskom žicom kod katedrale u Sarajevu

10. oktobar 2017.

Ravnogorac, vijetnamski veteran, Mladićev saradnik, za „Novosti“ priča svoju epopeju (1): Komšije Muslimani i Hrvati vešali su ga telefonskom žicom kod katedrale u Sarajevu Promenjljivo miholjsko leto na obroncima Avale kraj Beograda. Miloš Kostić sedi na tremu svoje kuće i gleda u Srbiju. Kad naiđu mrki oblaci, ne zna da li ga više žigaju smrzotine iz Drugog svetskog rata, rane iz vijetnamskih prašuma ili ga muče sećanja na krvavi rat u Bosni iz devedesetih. Miloš Kostić, osamdeset i tri godine, ceo svoj život, od ranog detinjstva do danas, vidi kao Šumadiju sa Avale. Kao slajdove velike filmske i ratne epopeje koji mu se ređaju pred očima. Ravnogorac, izbeglica, bokser, američki ratnik

Mila Mihajlović: Rab, „logor“ simbol zla

10. oktobar 2017.

Nemalo je iznenadila vijest da je za mjesto budućeg najvažnijeg hrvatskog Memorijalnog i edukacionog centra posvećenog sjećanju na žrtve koncentracionih logora, simbolu svih logora koji su  tokom Drugog svjetskog rata postojali širom regiona, odabran bivši italijanski radni logor Kampor. Za manje informisane, Kampor je mesto na ostrvu Rabu, u kom je od juna 1942. pa sve do septembra 1943. bio italijanski radni logor za počinioce teških krivičnih dijla protiv italijanskih vlasti. Kampor nije bio ni koncentracioni logor, ni logor smrti. Niko tamo nije streljan, niti ubijen. Nažalost, od teških uslova života, u logoru je umrlo preko 4.000 logoraša (podatak iz starijih hrvatskih izvora; italijanski izvori i noviji hrvatski izvori navode

krajisnici.jpg

Vojna Krajina na granici svetova

9. oktobar 2017.

Srbi su vekovima živeli na granici svetova na kojoj su se susretali Zapad i Istok, Evropa i Azija. Iako se pojam „krajina“ odnosi na granične teritorije uopšte, u dugom periodu istorije za Srbe je krajina bila pre svega granica dva tuđinska carstva, Austrijskog i Turskog, u kojima su s obe strane granice živeli Srbi. Od kraja XV veka kad su Turci osvojili srpske zemlje, na napuštena imanja blizu granice sa Austrijom – koja se uglavnom protezala duž sadašnje granice Bosne i Hrvatske, zatim kroz današnju Srbiju rekom Savom i Dunavom – naseljavaju Srbe iz unutrašnjosti. Mnogi od doseljenih Srba beže preko granice pod vlast cara, nepravoslavnog ali ipak hrišćanskog. Na

ubistvo-kralja-aleksandra.jpg

Dragomir Anđelković: Temelji moderne srpske tragedije

9. oktobar 2017.

Anglosaksonci i Nemci srušili su Jugoslaviju. Ali, London i Vašington, za razliku od Berlina, nisu načelno protiv jugoslovenstva. Štaviše, neki vid jugoslovenskog povezivanja smatraju ne samo prihvatljivim, već i poželjnim, pod uslovom da je tzv. zapadni Balkan ustrojen onako kako im odgovara. A to znači da su Srbi podređeni element. Zato je titoistički koncept, iako ne od istog trenutka u oba pomenuta centara globalne moći, uživao velike simpatije evroatlantskih krugova. Zato nam danas toliko pričaju o njegovom modifikovanom produžetku: regionalnoj saradnji u kojoj Srbi kleče i svima se izvinjavaju, te im podređuju svoje interese. PLANIRANjE SRPSKE PROPASTI Ono što je od svih evroatlantskih središta moći postepeno prihvaćeno kao model rešavanja

vrs-donjevakufska.jpg

Kad su bojovnici ljubili srpsku zastavu

8. oktobar 2017.

Vojska Republike Srpske je 1993. godine kroz svoje položaje propustila, prihvatila, nahranila, smjestila i izliječila više hiljada hrvatskih vojnika i civila koji su iz srednje Bosne bježali od muslimanske ofanzive Na zgradi sjedišta Međunarodne organizacije Crvenog krsta u Ženevi (Švajcarska) piše: „Budi tako human kao što je bila humana Srbija 1885. Godine“. Srpska vojska je tada kroz svoje položaje propustila međunarodni konvoj koji je nosio lijekove i ostale potrepštine Bugarima, i sama se uključišvi u akciju pomoći zemlji sa kojom je bila u ratu. Vojska Republike Srpske je 1993. godine kroz svoje položaje propustila, prihvatila, nahranila, smjestila i izliječila više hiljada hrvatskih vojnika i civila koji su iz srednje Bosne

NAJNOVIJE VIJESTI

Skelanko majko

Ruke širiš, Bogu se moliš, decu štitiš, u Višnjeg gledaš. Kuda si

Popis
10.502 žrtve

Udruženje Jadovno 1941. je formiralo Centralnu bazu žrtava, koju možete pretražiti unosom pojedinih podataka o žrtvama.

PRETRAGA

Kalendar
Pokolja

Odaberite godinu ili mjesec i pretražite sve događaje koji su se desili u tom periodu.

PRETRAGA