Branislav Puhalo o deset ratnih godina u Mladićevom ličnom obezbeđenju. U selu Osmače 1993. musliman sa mitraljezom bio je sakriven u kući u kojoj smo sedeli Generala Ratka Mladića sam čuvao deset godina, od 1992. do 2002. godine, 24 časa dnevno. Velika čast mi je što sam tu deceniju proveo uz njega. Bio je veliki vojskovođa, pravi vojnik, znalac veštine ratovanja, obrazovan, beskrajno pošten, hrabar… Prezirao je sve neljudsko. I nikako nije voleo ratne profitere. U ispovesti za „Večernje novosti“ o svom komandantu, generalu Ratku Mladiću, priča njegov ratni i poratni šef obezbeđenja Branislav Puhalo. * UPOZNAVANjE Iako smo iz istog mesta Kalinovika, on iz sela Božanovići, a ja iz Jelašca,

Darko Mladić, sin generala Ratka Mladića, kaže da porodica i srpski doktori sumnjaju da bivšem komandantu Vojske RS otkazuju bubrezi, ali haške sudije uporno odbijaju da ga pošalju u bolnicu na preglede i lečenje. Prema njegovim rečima, medicinska dokumentacija koju su izradili srpski lekari posle pregleda Ratka Mladića prevedena je još sredinom januara, ali Hag do danas nije odlučio hoće li generalu omogućiti privremenu slobodu radi lečenja u Beogradu. – Mom ocu su počele jako da otiču noge i ruke. U strahu smo da su možda u pitanju problemi sa srcem ili bubrezima! Međutim, nažalost, i posle prevoda medicinskog izveštaja, haški lekari nam nisu objasnili zbog čega dolazi do tog

Miroslav Radić, srpski oficir i junak sa ratišta, 23 godine između nemila i nedraga Čačak – Optužen da je branio svoju zakletu otadžbinu, Miroslav Radić (56) nedužan je utamničen u Sheveningenu 1.622 dana i bio oslobođen, ali posle tih nepunih pet godina još deset se potuca po srpskim sudovima, sa sve manje nade da će mu neko bar reći: izvinite što ste robijali. Kapetan je u jesen 1991. komandovao jednom četom Prve gardijske motorizovane brigade Vojske JNA na ratištu u Vukovaru i ubrzo (1995) postao haški optuženik pod navodom da je, zajedno sa pukovnikom Miletom Mrkšićem i majorom Veselinom Šljivančaninom, počinio zločine protiv čovečnosti i kršio zakone i običaje ratovanja. Na

Povodom 4. aprila, Dana svesnosti o opasnosti od mina i pomoći žrtvama, iz bosanskohercegovačkih i međunarodnih organizacija koje se bave razminiranjem BiH upozoravaju da je, više od 20 godina nakon rata, Bosna i Hercegovina i dalje evropska država koja je najzagađenija minama, koje predstavljaju direktnu pretnju za više od pola miliona stanovnika. Bosanskohercegovački Centar za uklanjanje mina (BHMAC) objavio je da je u BiH trenutno nesigurno oko 2,1 odsto ukupne površine države, prenela je Hina. Procena je da je na toj površini i dalje između 75.000 i 80.000 skrivenih mina, odnosno eksplozivnih naprava, koje su pretnja stanovništvu 129 opština, odnosno gotovo 1.400 naselja. „Kontaminiranost minama direktno utiče na sigurnost oko

Predsjednik Udruženja žena žrtava rata Republike Srpske Božica Živković Rajilić izjavila je danas u Doboju da Nacrt zakona o zaštiti žrtava ratne torture, poslije 23 godine, prvi put u Srpskoj reguliše oblast zaštite ovih žrtava i omogućava im da ostvare svoja prava. Rajilićeva je istakla da je Nacrt urađen na inicijativu ovog udruženja i u saradnji sa svim nadležnim institucijama Vlade Republike Srpske, te da su ga jednoglasno prihvatili predstavnici vlasti i opozicije. „Ovim nacrtom žene žrtve torture prvi put su prepoznate kao kategorija stradalnika i iznađena je mogućnost kako da budu obeštećene“, rekla je Rajilićeva novinarima prije početka javne rasprave o ovom nacrtu zakona. Ona navodi da je predviđeno

Na današnji dan 1994. godine u Vašingtonu je potpisan sporazum između Bošnjaka i Hrvata o stvaranju bošnjačko-hrvatske federacije, koja je kasnije, Dejtonskim mirovnim sporazumom, postala jedan od dva entiteta. Ovaj sporazum je okončao krvavi bošnjačko-hrvatski sukob, ali je ostavio mnoge stvari neriješene. Taj sporazum potpisali su Mate Granić, predstavnik Hrvatske, Haris Silajdžić, predstavnik ratne bošnjačke vlade u Sarajevu i tadašnji hrvatski lider u BiH Krešimir Zubak. Predsjednik Hrvatske Franjo Tuđman i predsjednik ratne bošnjačke vlade Alija Izetbegović ovjerili su 18. marta 1994. godine Okvirni sporazum o konfederalnim vezama između Hrvatske i buduće bošnjačko-hrvatske federacije, koji nikad nije zaživio. Dana 30. marta 1994. godine, Ustavotvorna skupština Federacije BiH /FBiH/ prihvatila je

U čast najmlađeg srpskog vojnika Spomenka Gostića koji je dao svoj život za Republiku Srpsku u Bijeljini će 25. marta biti održana ulična atletska „Trka sjećanja“, najavljeno je iz gradskog odbora Udruženja djece poginulih boraca „Nasljeđe“.   Pokrovitelji trke su Vlada Republike Srpske, Ministarstvo prosvjete i kulture, Ministarstvo porodice, omladine i sporta, kao i Skupština grada Bijeljina, uz podršku Atletskog saveza Republike Srpske. Osim „Nasljeđa“, organizatori „Trke sjećanja“ su Atletski klub „Akademac“ iz Bijeljine i Udruženje građana „Filmski dokumentarni centar“ iz Banjaluke, a njihov cilj je da ovaj sportski događaj pređe u tradiciju i da pojedine trke budu uvrštene u kalendar međunarodnih atletskih trka. Planirano je da u nedjelju, 25.

Šta naša deca treba da uče o srpskoj istoriji? I onoj starijoj, a posebno o ovoj novijoj, istoriji u kojoj su učestvovali i njihovi očevi i majke. Da li je za „suočavanje s prošlošću“, na kojem građanisti toliko insistiraju, dovoljno učiti o srpskoj krivici i genocidnosti, ili ima mesta i za herojstvo i požrtvovanost? Postoji li Amerikanac koji nije čuo za Alamo? Postoji li Grk neupućen u podvig njegovih predaka na Termopilima? Ima li Rusa koji ne znaju za „Pavlovljevu kuću“ u Staljingradu? Možda i ima, ali trebalo bi ih potražiti lupom. Takođe, zamislite kakav bi odijum u našoj javnosti, pre svega građanističkoj, izazvalo eventualno odbijanje neke institucije da dozvoli