Udruženje srpskih porodica ubijenih, poginulih, nestalih i nasilno odvedenih i invalidnih osoba “Protiv zaborava” sa sedištem u Zagrebu pokrenulo je inicijativu za postavljanje dveju spomen-ploča u gradu na Dunavu u znak sećanja na stradanje vukovarskih Srba, civilnih žrtava rata 1991. godine. Ova inicijativa zasad ne nailazi na razumevanje gradskih vlasti. Poznata su stradanja vukovarskih Srba u leto 1991: nestajali su i ubijani pod okriljem noći, a njihova su tela bacana u Dunav, i to u vreme dok još nisu počele ratne operacije u tom gradu. Udruženje je 3. jula gradonačelniku Vukovara Željku Sabi uputilo molbu za izdavanje dozvole za postavljanje spomen-ploča u Vukovaru i Borovu naselju, gde bi se porodice

Hrvatski političari nastupaju jedinstveno u Blajburgu. Potomci kvislinga i sinovi onih koji su 1941. usred Zagreba bacili bombu na vojnu muziku. To nije čudno, svi su oni deca jedne otadžbine. Prvi su bili spremni da se odreknu braće, rođaka i komšija, željni da u fašistikoj državi budu graničari jedinstvene i nove Evrope. Drugi su želeli da Hrvatska bude deo svetske sovijetske republike, ali prvima nisu mogli da oproste pre svega zato što su majci-domovini oduzeli njene najmilije zemlje, što su se odrekli Dalmacije i Istre „sirotice“. U Crnoj Gori čelnik režima piše autorski tekst. Dobro, nije me taj intelektualni izlet iznenadio. Kako li mi je samo bilo 2002. kada je trebalo da održi predavanje

Sisački biskup Vlado Košić ovih je dana pomjerio granice crkvene bahatosti kada je proglasio autorska prava na korištenje imena svetog Kvirina, zaštitnika Siska i zabranio njegovo korištenje bez dozvole biskupije, nakon što je na turističkoj manifestaciji Keltska noć jedna splav bila posvećena osnivanju sisačkog partizanskog odreda, a jedna svetom Kvirinu. Javnost je ostala zaprepaštena, a gradska organizacija SDP-a u saopćenju je ocijenila da bi “i sveti Kvirin 1941. bio partizan”.  “Ostao sam zaprepašten i ljut kad sam vidio da se na istoj priredbi u Sisku, koji voli za sebe reći da je grad hrvatskih pobjeda, slave sveti Kvirin, sisački biskup i mučenik i zaštitnik tog grada, te partizani, zločinci koji su rušili crkve i ubijali

Sajmište nema veze sa NDH, pokazuje svetu Paskaljević, ni Nemci nisu bili toliko zli; glavni zločinci su Srbi Domaći EUrotičari veoma vole evropsku kinematografiju. I veoma vole nagrade koje im dodeljuju evropski kino-festivali. Eurotičari su shvatili kako se EU-nagrade dobijaju: naružim svoj narod, predstavim ga kao gomilu ubica, idiota i prostaka i nagrade pljušte. To se na eurotičnom jeziku srbskih srbofoba kaže „katarza“ (a ustvari posledica je staračke bolesti, duhovne katarakte, koja ne dozvoljava da se vidi dalje od nosa i stomaka, punog EU-slatkiša). Goran Paskaljević, drugosrbijanski kandidat za Oskara, jedan je od onih koji su to odavno shvatili: njegov dosadašnji rad pokazuje da je on baš na pravi način

Pričao sam pre neki dan sa jednim momkom iz Republike Srpske…. Naravno, on kao i brojna braća preko Drine su duboko razočarani u maticu, a ta razočaranost kod nekih ide čak i toliko daleko da se vraćaju nekim predrasudama i stereotipima koji su nametani za vreme najgore austrougrarske kampanje protiv Srbije. Slična je situacija i sa Srbima u Crnoj Gori, u ostatku regiona i u dijaspori. Još samo malobrojni ostaju na čvrstoj veri da ovakvo stanje stvari nema veze sa time što smo mi „Srbijanci“ tobože napustili i prevarili našu braću koja ne žive u avnojevskoj Srbiji (mada, ova Srbijica nije ni avnojevska, što se granica tiče). Ipak, nešto ozbiljno nije

Ovih dana je nadležno ministarstvo saobraćaja, postavilo u Staroj Varoši putokaz na kojem piše: “Tvrđava Ribnica ( ostaci TURSKE TVRĐAVE iz 15.Vijeka, iznad ušća Ribnice u Moraču)“!?     Funkcija znakova na putevima, u gradovima i različitim lokalitetima, jeste da putnika namjernika obavijesti o mjestu na kome se nalazi i lokalitetu koji želi da posjeti. Podgorica je drevni grad i ima razloga da se obilježe mnoge njene istorijske znamenitosti. Međutim, niko nema pravo da krivotvori istorijske činjenice i daje pogrešne informacije neupućenom posjetiocu Glavnoga grada Crne Gore, Podgorice. Pomenuti putokaz, čiji sadržaj smo citirali, usmjerava posjetioca ka nepoznatom lokalitetu, jer nije riječ o nikakvoj turskoj tvrđavi iz 15. vijeka, već

Dubrovačka društva obeležavala su sve značajne događaje i ličnosti iz svoje borbe za oslobođenje i ujedinjenje. Jugoslovenski akademski klub u Dubrovniku postavio je 1923. spomen-ploču dubrovačkim dobrovoljcima, palim u borbi za oslobođenje i ujedinjenje. (1) Prigodom 20-godišnjice smrti Milana Srzentića i kap. Filipa Hadžije, Sokolsko društvo Dubrovnik priredilo im je 1934. svečani pomen sa opijelom u crkvi sv. Vlaha i parastosom u pravoslavnoj crkvi sv. Blagoveštenja. (2) Inicijativom Dubrovačkog Radničkog Društva i uredništva „Dubrovnika” oktobra 1937. održan je  pomen Dubrovčana na grobu Antuna Fabrisa, povodom 33-godišnjice njegove smrti. Povorka se okupila pred Domom Dubrovačkog Radničkog Društva. Povorku je predvodila Dubrovačka građanska muzika iza koje su nošena četiri vjenca : „Dubrovačkog

Za stradanje i satanizaciju Srbije, za pokušaje da se Srbima i njemu kao predsedniku i u najnovije vreme pripišu sva zla na Balkanu, Slobodan Milošević je najdirektnije optužio Nemačku u kojoj dugo tinja mržnja i želja za osvetom tom prskosnom i nepokornom balkanskom narodu, državi koja je vazda stajala kao kost u grlu i smetnja nemačkim imperijalističkim planovima i ciljevima. Potkrepljivanje te svoje tvrdnje počeo je od Fridriha Naumana, starog nemačkog teoretičara koji je u svojoj knjizi “Srednja Evropa” oslikao veliku Nemačku okruženu, kako je on to kvalifikovao, “trabantskim državicama” koje bi bile u potpunoj zavisnosti od velike i moćne nemačke države: “Srbiju Nauman ne pominje kao ‘trabantsku državu’- kaže Milošević –

Medije su u proteklih dvadesetak dana preplavile vijesti o zapovjedniku karlovačke policije Josipu Ćeliću. Uoči reizbora zapovjednika tamošnje PU, “otkriveno” je enormno bogatstvo Ćelića i supruge – iako se vijest predstavljala kao ekskluzivna, Karlovčani već dugo prate Ćelićevo bogaćenje i prijateljevanje s kontroverznim poduzetnicima, pa je jasno da je povod “senzacionalnim otkrićima” upravo reizbor. Naravno, to ne umanjuje skandaloznost činjenice da je na najvišoj policijskoj dužnosti osoba koja će teško moći dokazati kako je stekla svoju impresivnu imovinu. Naime, Ćelić je vlasnik sumnjivo stečene vile na šest etaža s bazenom u Lokvi Rogoznici, a s bivšim suborcem Tomislavom Čavlekom na prestižnoj zagrebačkoj adresi dijeli vlasništvo nad kućom i okućnicom vrijednima oko četiri milijuna

U novoj knjizi Slobodana Miloševića posebno su zanimljivi njegovi odgovori – optužbe na pokušaje haških tužilaca da mu pripišu vodeću, komandnu ulogu u gotovosvim najtežim i dobro poznatim zločinima koji su se devedesetih godina prošlogveka dešavali, ne samo na Kosovu i Metohiji nego i u Hrvatskoj i naročito Bosni iHercegovini. Pri tome se pretežno oslanjao na zapadne izvore i dokaze ko je stvarno stajao iza tih zločina i u kojim su centrima moći smišljani. “Već avgusta te godine – kaže on, govoreći o poznatoj tragediji na sarajevskim Markalama – “Independent” je objavio članak svog dopisnika o poverljivom izveštaju Unprofora u Sarajevu, u kojem je rečeno da su najstravičnije zločine, uključujući

“Novosti” su u posjedu pravomoćne presude kojom su četvorica Karlovčana još 1992. godine osuđeni zbog miniranja tridesetak različitih objekata u drugoj polovici 1991, uglavnom kafića i drugih ugostiteljskih objekata, kioska, obrtničkih radnji i automobila, mahom u vlasništvu karlovačkih Srba. Za tu je presudu malo tko osim samih aktera svih ovih godina u Karlovcu znao, a oštećenici nisu znali sve donedavno, dakle puna dva desetljeća. Preciznije, riječ je o dvjema presudama, onoj Općinskog suda iz januara 1992. i Okružnog suda iz marta iste godine, koji je potvrdio presudu Općinskog suda, s tim što je osuđenicima povećao kazne. Zanimljivo je i to da oštećenici nisu bili pozvani na suđenje, niti su prisustvovali

Vlada Republike Srpske Krajine u progonstvu najavila je tužbu protiv Vatikana „zbog zabrane srpskog narodnog imena Srbima katolicima“. U  saopštenju Vlade RSK u progonstvu se ovim povodom naglašava: „Vatikan (Sveta Stolica, ili Rimokatolička crkva), više od tisuću godina, neposredno ili pomoću katoličkih država Evrope, podsticao i organizovao zločine genocida nad Srbima, njihovo prevođenje u hrvatsku naciju, a najistrajnije je brisao i uništavao srpsku kulturnu baštinu (a time i evropsku) – u svim srpskim zemljama. Vatikan je, početkom 18. stoleća, zabranio Srbima da koriste svoje narodno (nacionalno) srpsko ime – kad su bili prisiljeni, da prime rimokatoličku veru umesto svoje pravoslavne vere. To je usamljeni postupak Vatikana, jer Vatikan nije ni

BANjALUKA, 10. SEPTEMBRA /SRNA/ – Predstavnici udruženja izbjeglih Srba iz Hrvatske sa sjedištem u Republici Srpskoj smatraju da Hrvatska mora obeštetiti svo srpsko stanovništvo protjerano iz Republike Srpske Krajine /RSK/ i na taj način prihvatiti činjenicu da je izvršen ratni zločin i etničko čišćenje Srba na tom području.Komentarišući činjenicu da je Federalni sud u Čikagu nedavno prihvatio tužbu Srba protjeranih iz Krajine u hrvatskoj akciji “Oluja”, koji od američke vojne kompanije “MPRI” traže odštetu od 10,4 milijarde dolara, predsjednik Udruženja protjeranih Srba iz zapadne Slavonije i Krajine Krsto Žarković rekao je Srni da očekuje da će sudskim postupkom biti obuhvaćeno cijelo područje bivše RSK. “Vjerujem da će nakon sveobuhvatne analize

Prema oceni Slobodana Miloševića, građanski rat u Jugoslaviji je iniciran kada je opstanak Jugoslavije bio očigledno suprotan strateškim interesima Sjedinjenih Američkih Država, katoličke crkve, Nemačke i drugih koji su imali slične interese i pretenzije na ovaj prostor. On smatra da na ovoj teritoriji nisu vođeni ratovi, nego samo jedan rat – rat protiv Jugoslavije. – Taj rat – kaže on – podstican je i usmeravan od strane najvećih sila savremenog sveta sa osloncem na unutrašnje saveznike, nacionalističko-separatistička jezgra, uz dominantno prisustvo onih snaga koje su poražene u Drugom svetskom ratu. Taj rat je vođen svim sredstvima, medijskim, političkim, ekonomskim, vojnim. Taj rat je najpre vođen decenijskom medijskom kampanjom u kojoj

Sajt  “Jadovno” zabilježio je znajčanu posjećenost u mjesecu avgustu. Svakodnevna visoka frekventnost u posjetama našeg usko specijalizovanog portala  krunisana je  sa  više od 12600 jedinstvenih posjeta u proteklom mjesečnom periodu, podaci su zvanične “extreme tracikng”  statistike. Ne odustajući od koncepcije, koja  pored  osnovne tematike vezane za kompleks logora smrti Nezavisne Države Hrvatske, Gospić-Jadovno-Pag 1941. i  podrazumijevanih tema vezanih  za stradanje srpskog naroda u 20-om vijeku, kao i za Drugi svjetskii Odbrambeno-otadžbinski rat, naš sajt bilježi nove uspjehe zahvaljujući svojim posjetiocima. Jako je značajno da naši posjetioci prepoznaju da, osim u danima u mjesecu junu, kada obilježavamo stradanje na Jadovnu i kada se broj posjeta rekordno poveća, naša redakcija istrajava na