Predsmrtni osmeh Ljuba Čupića, prezrenje smrti i bede života u ropskim lancima, taj prkos Stevana Filipovića, koji sa vešala, sa omčom oko vrata, do neba uzdignutih pesnica kliče slobodi i pokazuje kako se za nju treba boriti, odavno zadivljuju i izazivaju sveopšte poštovanje posetilaca najvećih muzeja ratova širom sveta. Podjednako im se dive od Londona, Beča i Torina, do Rima, Nju Delhija, Tokija i Njujorka… Galerija u Ujedinjenim nacijama Fotografija Stevana Filipovića u prirodnoj veličini se, recimo, nalazi i na samom ulazu palate Ujedinjenih nacija na Ist Riveru, tako da niko ne može ući u najvažniji dom svetskog mira, a da mu se ne zadivi ili ne pokloni. – Podom

Samo koji sat po izvršenju smrtne kazne nad Stevanom Filipovićem, odnosno posle njegovog vešanja u centru Valjeva, na izlogu obližnje poznate fotografske radnje “Kosara” (vlasništvo Milke Antić, po kojoj će radnja kasnije dobiti ime “Foto Milka”) pojavilo se desetak fotografija koje su upečatljivo dočarale taj čin i posebno herojsko držanje obešenog. Među njima je bila i ta najupečatljivija slika Filipovića sa omčom oko vrata i visoko podignutim rukama i stisnutim pesnicama. Ta fotografija će vremenom postati ikona, simbol antifašizma i jedno od najpotresnijih i najupečatljivijih svedočanstvava iz Drugog svetskog rata, kojem se i danas klanja i divi ceo slobodi privrženi i ratu suprotstavljeni svet. Upad u foto-radnju Začas se stvorila

Pozna jesen i zima 1941. godine predstavljali su veliko iskušenje i prekretnicu u Narodnooslobodilakoj borbi, posebno posle pada Užica i prodora moćnih nemačkih i četničkih snaga na prostor takozvane Užičke republike. Glavnina partizanskih snaga se pred tom silom morala povući ka Sandžaku. Tražena zverka Stevan Filipović je u tom trenutku bio komandant Prvog pocerskog bataljona, koji je ostao odsečen na Ceru. Na savetovanju u Grabovcu, održanom 21. decembra, zaključeno je da se taj bataljon ne može održati po ciči zimi i odlučeno da se zbog nedostatka hrane i municije privremeno rasformira. Pri pokušaju da se iz Grabovca prebaci na Cer i pridruži saborcima, Stevan Filipović i njegov mlađani kurir, petnaestogodišnji

Nekadašnji prolazni logor na Autokomandi mora ostati u zajedničkom sećanju – Na parceli će se graditi tržni centar, ali investitor, kompanija „Delta”, želi da dostojno obeleži prostor Zaboravljeni i zapušteni nekadašnji prolazni logor „Topovske šupe” mogao bi konačno da bude dostojanstveno obeležen. Članovi Komisije „Staro sajmište”, sa predsednikom komisije i episkopom slavonskim Jovanom Ćulibrkom na čelu, obišli su juče kompleks na Autokomandi, s ciljem da postojeći objekat sačuvaju za pokoljenja, a sa istom idejom održali su i sastanak u Starom dvoru, kome su prisustvovali predstavnici ambasada Nemačke, Izraela i Sjedinjenih Američkih Država, Muzeja „Ane Frank” u Amsterdamu, kao i predstavnici udruženja koja neguju sećanje na holokaust. Predsednik Saveza jevrejskih opština

Profesor i književnik Жeljko Vidakov Zirojević priču i prsten „nasledio“ od prijatelja Radojice Radovića, majora Udbe Mitropolit Joanikije Lipovac uhvaćen je u zbegu 12. maja 1945. godine kod Celja. Prebačen je u Zagreb, u štab Prve armije kod komandanta Peke Dapčevića, odakle je po nalogu Milovana Đilasa odveden u Beograd, na Topčider. Mitropolita su streljali pripadnici Ozne 18. maja 1945. godine kao narodnog izdajnika. Njegove kosti počivaju na neobeleženom mestu negde na prostoru Bukovika kod Aranđelovca. Profesor, publicista i književnik Жeljko Vidakov Zirojević čuvar je prstena mitropolita Joanikija Lipovca. – Vreme je da mitropolit bude sahranjen na način dostojan čoveka i po pravilima Srpske pravoslavne crkve, a istina o njegovom

Dok su ga 22. maja 1942. godine oko deset sati pre podne žandarmi vodili svezanog glavnim valjevskim ulicama na gubilište u centru grada, maleni, tek 160 centimetara visoki mladić je gromko klicao: “Жiveli narodni oslobodioci! Dole fašisti i izdajnici srpskog naroda! Жiveo Staljin! Жiveo komunizam…!” Porodica pečalbara Nedićevi žandarmi su ga bezdušno udarali kondacima i pokušavali da ga ućutkaju, ali je njegov glas bivao sve moćniji i sve više izazivao divljenje uplašenih prolaznika. Kad su shvatili da ga ne mogu tako ućutkati, sprovodnici su skrenuli i poveli ga sporednim sokacima, prečicama koje su vodile do mesta na kojem su se već njihala pripremljena vešala. Stigli su znatno pre nego što

O opštoj kulturi jednog naroda, a posebno o kulturi sećanja, govori i naš odnos prema mrtvima. Posebno prema onima koji su nastradali u ratnim sukobima, odnosno u unutrašnjim obračunima. Među njima su i oni koji su, kao poražena strana, likvidirani na početku uspostavljanja nove revolucionarne vlasti 1944–1945. godine[1] Prvih novembarskih dana 2017. godine, na Mitrovske zadušnice, stotinak okupljenih građana je na prostoru beogradskog Lisičjeg potoka prisustvovalo parastosu „žrtvama revolucionarnog terora“ koji je u Srbiji, u periodu od septembra 1944. do februara 1945. godine, odneo živote više desetina hiljada, mahom civila i to uglavnom bez suđenja i prava na odbranu. Istovremeno, na ovom, jednom od najvećih stratišta na kojem je svojevremeno

Danas se navršava 87 godina od vojnog prevrata kojim je poništeno potpisivanje protokola o pristupanju Kraljevine Jugoslavije Trojnom paktu i velikih demonstracija antifašista i patriota u Beogradu i drugim gradovima tadašnje Jugoslavije. Puč, koji je izvršen u jedan čas nakon ponoći 27. marta 1941. godine bio je ne samo državni udar, već je označio i ulazak Jugoslavije u Drugi svjetski rat. U Beogradu i drugim srpskim gradovima, ali i u Dalmaciji izbile su masovne ulične demonstracije kojim su građani podržali puč noseći u istoriji zapamćene parole “Bolje rat nego pakt!” i “Bolje grob nego rob!”. Planeri i izvođači puča bili su pripadnici neformalne grupe, uglavnom vazduhoplovnih oficira i pojedinaca iz

Pored Ljuba Čupića, u Narodnooslobodilačku borbu i jugoslovenski revolucionarni pokret se uključila i gotovo cela njegova porodica. U toj kući, osim njegovog ordena narodnog heroja – Ljubo Čupić je za narodnog heroja proglašen 1953. godine – stoji i šest Partizanskih spomenica 1941, koje su zavredela njegova braća i sestre. Porodica partizana Braća Ratko i Momčilo su bili među organizatorima i rukovodiocima pokreta otpora u Istočnoj Srbiji. Sestre Danica i Darinka i braća Drago i Veljko su aktivno delovali u ilegalnom pokretu u Beogradu, a najmlađa sestra Marta, sa nepunih sedamnaest godina, stupila je u proleterske partizanske brigade. Kasnije je postala supruga poznatog revolucionara Krsta Popivode. Brat Vukan, ipak, predstavlja priču

Postupak po zahtevu za rehabilitaciju srpskog premijera za vreme okupacije u Drugom svetskom ratu Milana Nedića nastavljen je pred Višim sudom u Beogradu Postupak po zahtevu za rehabilitaciju srpskog premijera za vreme okupacije u Drugom svetskom ratu Milana Nedića nastavljen je pred Višim sudom u Beogradu saslušanjem istoričara Aleksandra Stojanovića. Na današnjem suđenju Stojanović je odgovarao na pitanja suda, a njegovo ispitivanje biće nastavljeno 25. juna, kada će mu pitanja postavljati punomoćnik predlagača rehabilitacije advokat Zoran Жivanović. Inače, Жivanović je sudu predložio da izrši suočavanje do sada ispitanih istoričara čija se stanovišta ne poklapaju, odnosno koja su oprečna, kako bi se razjasnile činjenice i protivrečnosti. O tom predlogu sud još