Ko voli majku Srbiju i svoje najdraže, neka pođe u odbranu otadžbine, kazao je oficir u ruskoj stepi, a mi pojurili jedan preko drugoga, strahujući da će reći ’dosta’ – svedoči Jovan Zeković sa Romanije kojeg je rat preveo preko pola sveta do zavičajnih gudura Čačak – Šest godina vojevanja, šest ljutih rana, utisnule su beleg na licu Romanijca Jovana Zekovića, da ga ni najbliži nisu prepoznali, kad im se ukazao na povratku. Njega je ratna staza povela preko 50 država i dva okeana i na pravoslavni Vaskrs 1918. spustila na Solunski front, da se zajedno s braćom izbori za povratak i slobodu otadžbine. Selo Bjelosavljevići, odakle su Zekovići, smešteno

Podsećajući na atentat iz juna 1914, ugledni američki list napisao da je Austrougarska pet dana kasnije objavila rat Bosni umesto Srbiji „Njuork tajms” je poznat kao pouzdan izvor informisanja, pa i kada mu se potkrade neka greška, uredništvo objavi ispravku, makar se radilo o tekstu starom više od 100 godina. Međutim, u utorak, na godišnjicu Sarajevskog atentata, objavili su članak s materijalnom greškom koju do danas nisu ispravili. Tekst u istorijskoj rubrici „Nisu zaboravljeni” posvećen je Francu Ferdinandu, zbog čijeg je ubistva započeo Prvi svetski rat. Napis počinje rečenicom da je osamnaestogodišnji student Gavrilo Princip 28. juna 1914. u Sarajevu ispalio metak koji je promenio svet. Potom novinar objašnjava motive ovog

”Mlada Bosna” nije organizacija, nije hijerarhija, politika, agitacija, propaganda… ”Mlada Bosna” je ideja i to je ono što je okupljalo ove mlade ljude. Napajajući se idejama Dostojevskog, Karlajla, Macinija, Rakića, Bojića, Disa oni su sami stvarali svoju ideologiju. U vremenu u kojem je svaka ideja o slobodi, hrabrosti, čestitosti, pravednosti unapred proglašena za besmislenu, a borba za ostvarenje tih ideja za uzaludnu, teško je objasniti veličinu i značaj jednog naraštaja kakav je postojao u srpskom narodu, s` početka 20. veka. To je naraštaj Gavrila Principa, Trifka Grabeža, Muhameda Mehmedbašića, Nedeljka Čabrinovića, Nedeljka Čubrilovića, Vladimira Gaćinovića… Svetu najprepozantljiviji danas, jeste Gavrilo Princip, izvršilac Sarajevskog atentata 28. juna 1914, čiji je život

Na današnji dan 1914. godine član “Mlade Bosne” Gavrilo Princip izvršio je atentat na austrougarskog prestolonasljednika Franca Ferdinanda u Sarajevu, u kojem je od posljedica slučajnog ranjavanja preminula i njegova supruga Sofija Hotek. Sarajevski atentat poslužio je austrougarskim vlastima za vojnu invaziju na Srbiju, što je dovelo do Prvog svjetskog rata. Članovi “Mlade Bosne” izvršili su atentat u znak protesta protiv austrougarske okupatorske politike i iz težnje većinskog srpskog naroda za oslobođenje i ujedinjenje. U samom atentatu učestvovalo je sedam osoba raspoređenih po maršruti od polja gdje su se održavali manevri do Vijećnice: Muhamed Mehmedbašić, Vaso Čubrilović, Nedeljko Čabrinović, /koji je bacio bombu na povorku, ali je prestolonasljednik odgurnuo bombu

„Politika” danas poklanja čitaocima dodatak o Vidovdanskom ustavu usvojenom pre 95 godina, 28. juna 1921, kojim je Kraljevina SHS definisana kao ustavna, parlamentarna i nasledna monarhija i, uz to, jedinstvena država, bez autonomija i unutrašnjih granica Ustavotvorna skupština Kraljevine Srba Hrvata i Slovenaca sazvana ukazom od 7. septembra 1920. godine za 20. decembar u prestonom gradu Beogradu na 62 redovnom sastanku 28. juna 1921 godine, na Vidovdan donela je Ustav Kraljevine koji glasi: Član I: Država Srba Hrvata i Slovenaca je ustavna, parlamentarna i nasledna monarhija. Službeni je naziv države Kraljevina Srba Hrvata i Slovenaca. Ovo, pored ostalog, piše u Vidovdanskom ustavu, prvom i najvažnijem zakonodavnom aktu Kraljevine SHS, koji

U Vardištu kod Višegrada počinje obnova spomen-kosturnice, u kojoj su sahranjeni posmrtni ostaci 440 vojnika poginulih u Prvom svjetskom ratu. Renoviranje ovog spomenika kulture realizuje se uz pomoć Vlade Srbije i Zavoda za zaštitu spomenika iz Kraljeva, a akciju je, prije godinu dana, pokrenulo Sokolsko društvo iz Dobruna, uprava parohije Vardišta. Spomenik palim borcima iz Prvog svjetskog rata je u veoma lošem stanju. Vlada Srbije izdvojila je sredstva i ovlastila Konzulat u Banjaluci da sprovede proceduru za izbor najboljeg ponuđača. Do kraja avgusta trebalo bi da bude završena građevinska adaptacija i elektro-instalacioni radovi, a potom i uređenje okoline, pristupnih puteva i kompleksa spomenika. Proteklih godina, crkva je pokušavala da održava

U trenutku kada ova priča nastaje, već u prvim danima Velikog rata, pančevački berberin Panta Jakovljević živi i radi kao skromni i pošteni zanatlija ovdašnji, sa ženom i petoro dece. Rođen je 1874. godine u Pančevu, srpskoj Sparti, kako grad na ušću Tamiša u Dunav zvaše u ono vreme, a po ljubavi prema majci Srbiji za vreme mađarske uprave. Pa i Pantina sudbina, iako na prvi pogled, bez vojničkog pedigrea i herojska, deo je jedne bogate niske sličnih, i ogledalo nacionalne duše srpskog Pančeva i okoline. Muka ovog skromnog pančevačkog zanatlije počela odmah po objavi rata Srbiji ne iznenađujuće, ali okolnosti pod kojima je isteran iz sopstvene kućice jesu za

Ostrvo Krf, od 1916 do 1918 bilo je centar srpske države – tamo su štampane novine, igrane fudbalske utakmice i pozorišne predstave, održavane sednice Vlade i burna zasedanja Narodne skupštine Pre sto godina – krajem juna 1916. godine, saveznicima na Solunskom frontu konačno se priključila i srpska vojska. Ona je, posle albanske golgote i oporavka i reorganizacije na Krfu prvo prebačena u severnu Grčku, a odatle na deo fronta istočno od reke Vardar, prema Prespanskom jezeru. Mada je dobila neveliki deo fronta njen pristanak na solunsko ratište bio je od ogromnog značaja, jer je nastupila kao jedinstvena i dobro organizovana vojna sila od oko 150.000 ljudi, što je popravilo i

Kako su Austrougari pokušali da pređu Drinu s Banom Jelačićem dok ih Brka nije uhvatio u potkovicu koja se i danas proučava kao genijalni manevar. U julu 1914. godine, Austrougarska je objavila rat Srbiji. Kao povod za objavu rata moćna carevina je iskoristila atentat u Sarajevu u kome su srpski zaverenici ubili nadvojvodu Franca Ferdinanda. Protestna nota austrougarske vlade našla se na stolu srpske vlade u Beogradu 10. jula po starom kalendaru, a samo pet dana kasnije stigla je i formalna objava rata Srbiji. Za državu i narod koje su već izmučila dva tek završena Balkanska rata činilo se da će početak novog, za koji se ispostavilo da će biti

„Čim sam skinuo civilno odelo osetio sam da postajem obično oruđe u rukama Austrougarske”, napisao je u svojim memoarima Svetislav Sveta Radulović, sin protojereja pančevačkog Dušana Radulovića i majke Jelene Bikar, neposredno pred neizvestan i dug ratni put, sve do Sibira. Ta priča počinje avgusta 1915. godine, kad Svetislav dobija poziv za vojsku. Biva raspoređen u Bečkerek, u 29. regimentu, a otuda je posle dvonedeljne obuke trebalo krenuti na istok. „Na železničkoj stanici oko mene svakog je neko ispraćao, a mene baš niko. Snagu su mi jedino davale očeve reči pri našem poslednjem susretu: ’Sine, uzdaj se u Boga, jer je on stalno sa nama’, koje je zamenilo kloparanje furgona

U Kulturnom centru “Pale” večeras je otvorena izložba “Dobojski logor, kultura sjećanja 1915-2015”, koju su pripremili Regionalni muzej Doboj i Pravoslavno arhijerejsko namjesništvo dobojsko. Autor postavke, viši kustos i istoričar muzeja u Doboju Milka Ćosoć istakla je da se na izloženim dokumentima i fotografijama nalaze podaci o velikom broju stradalih u dobojskom logoru sa područja Sarajevsko-romanijske regije. “Kroz logor od 1915. do 1917. godine prošao je 45.791 logoraš, od toga 16.673 muškarca, 16.996 žena i 12.122 srpska vojnika. Među njima je bilo starijih građana, žena i djece”, naglasila je Ćosićeva. Prema njenim riječima, javnost ne zna mnogo o tom logoru, ali istorija kaže da je to prvi sabirni logor u

U Kulturnom centru “Pale” danas će biti otvorena izložba “Dobojski logor, kultura sjećanja 1915-2015”, koju su pripremili Regionalni muzej Doboj i Pravoslavno arhijerejsko namjesništvo dobojsko. Na izloženim dokumentima nalaze se podaci o velikom broju stradalih u dobojskom logoru sa područja Sarajevsko-romanijske regije. Iz opštine Pale je najavljeno da će na izložbi govoriti autor postavke Milka Ćosić, koja je viši kustos i istoričar dobojskog Muzeja. Otvaranje izložbe zakazano je za 17.30 časova. Izvor: SRNA Vezane vijesti: Sjećanje na stradanje Srba u dobojskom logoru prije 100 godina …  

Dok zapad juri za materijalnim i dok mu se priključuju one maloverne duše sa istoka podela postaje sve vidljivija. Svet je sve jasnije polarizovan na one verujuće koji vole ljude i one koji brinu samo o sebi a ljubav imaju samo ka novcu. Onima koji brinu samo o sebi i materijalnom ovaj zemaljski život omogućava da grabeći dobiju nešto više.  Samo život je kratak a ono u njemu prigrabljeno ne može se odneti. Čovek na kraju sa sobom može poneti samo dušu. Kada dođe neizbežni trenutak istine za presek ovozemaljskih računa naša vera, ljubav, pravednost, velikodušnost i iskrenost koju smo nosili u duši biće ono jedino što će nam odrediti

Arijus van Tinhoven, lekar koji je pre dr Rajsa otkrio istinu o austrougarskim zločinima 1914. godine, podelio je sudbinu srpskog naroda u svim borbama na početku 20. veka – Prvom i Drugom balkanskom, te Velikom ratu Retko kome nije poznat doprinos dr rodolfa Arčibalda rajsa o širenju istine o neprijateljskim zločinima počinjenim u Srbiji tokom Velikog rata. Ali, manje je poznato da čuveni forenzičar ne bi bio u stanju da sačin precizan i stručan izveštaj da na raspolaganju nije imao nalaze hirurga Valjevske bolnice, holandskog lekara Arijusa van Tinhovena (1886­1965) i doktora ruske sanitetske ekipe Petrogradskog slovenskog komiteta, Nikolaja Ivanoviča Sičeva (1878­1954). Za nas je posebno značajan doprinos doktora Tinhovena;

U hramu Svetog cara Lazara u Andrićgradu večeras je održana akademija u znak sjećanja na Srbe koji su stradali u dobojskom logoru koji je osnovala Austrougarska prije 100 godina. Kroz dobojski logor prošlo više od 50.000 ljudi, podsjetio je protojerej Duško Nedić. “Cilj Austrougarske bio je da razdvoji granicu između Srbije i BiH, odnosno da iseli srpski živalj sa područja Podrinja, a naseli muslimanski”, istakao je Nedić. On je dodao da su u dobojskom logoru ostale kosti 12.000 ljudi i da je veoma bitno da se govori o njihovom stradanju. Sveštenik Sredoje Andrić naveo je da je važno pominjati stradanja srpskog naroda u proteklim ratovima, kako se ona ne bi