Nemaran odnos prema uspomenama na prvog vojnog avijatičara u istoriji čovečanstva koji je poginuo u ratu. Krov propao, tavanica otpal, ostala samo tabla sa natpisom NA Mihaila Petrovića, prvog vojnog avijatičara u istoriji čovečanstva koji je stradao u ratu, Srbija oživljava sećanje, ali mu još duguje zasluženi pijetet, nauk za ove generacije i one što slede – upozorava Živomir Radosavljević (75), bivši nastavnik istorije iz Gornjeg Milanovca, pokretač svesrpske akcije za obnovu Petrovićeve rodne kuće u selu Vlakča na širokim obroncima Rudnika i njeno pretvaranje u dostojan spomen-muzej Srbinu koji je, nažalost, na taj način prvi ušao u svetsku i vojnu istoriju. Kobnog jutra, 20. marta 1913. godine, Petrović kreće

Sokole je potresla vest o ubistvu kralja Aleksandra u Marselju. U vesniku prosvetnog odbora Saveza Sokola „Sokolska prosveta” koji je izlazio u   Novom Sadu opisano je kako su sporo stizale vesti o ubistvu u Marselju :  „U onoj opštoj zabuni koja je zavladala  celom zemljom, 9 oktobra uveče, kada su počele da se prekidaju bioskopske i pozorišne pretstave, svirka, kao i sve ostalo, svi smo mi bili svesni da se moralo odigrati nešto krupno i strašno, ali niko nije znao šta. … U toj zabuni, prvo nam je palo na pamet, kao i i obično, da zatražimo telefonsko obaveštenje iz redakcija beogradskih listova, ali, posle dugog čekanja na zauzetim telefonskim

David A. Koen je bio prvi advokat među beogradskim Jevrejima, a treći od Jevreja koji je svršio pravni fakultet na Velikoj školi u Beogradu. Kako kažu oni koji su ga poznavali, bio je inteligentan, po prirodi prožet idealima, vrlo impulsivan, srpski rodoljub i veliki patriota. U „Spomenici poginulih i umrlih srpskih Jevreja u Balkanskom i Prvom svetskom ratu 1912 -1918.” navedeno je da „dokaza o tome imamo u njegovim besedama“ u jevrejskim hramovima u Beogradu, Šapcu, i Požarevcu, u svečanim prilikama. O tim besedama se pričalo, a ostaše i zabeležene, jer ih je sam Koen štampao i objavio u Beogradu 1897. godine. Jedan primerak je poslao i Milanu. Đ. Milićeviću,

Izveštavajući o čuvenoj bici između srpske i austrougarske vojske na Mačkovom kamenu, na planini Jagodnja pored Drine, „Politika” je u broju od 21. avgusta 1914. (po starom kalendaru) na prvoj strani objavila vest: „ČEDA PAVIĆ – Još jedna žrtva”. Ko je bio taj, danas uglavnom zaboravljen, čovek čiju je pogibiju tadašnja redakcija ovog lista izdvojila kao posebnu, među oko 800 pripadnika Prve srpske armije koji su, u sukobu sa Šestom austrougarskom armijom, tamo ostavili svoje živote? Reč je o neobičnoj i po mnogo čemu izuzetnoj ličnosti, književniku i novinaru, koji je bio već uspešno započeo svoj život u Americi, u koju se kao politički emigrant sklonio 1904, ne bi li se

Pojedini srpski mediji su, iz samo njima znanih razloga, sahranili čuvenog Đorđa Mihajlovića, čuvara srpskog groblja na Zejtinliku. Čika Đorđe je živ i zdrav i poziva sve da svrate kad krenu u Grčku na more, da, kako kaže, s njim popiju šljivovicu za pokoj duše slavnih predaka. Ne brinem se, dobio sam odličnog naslednika, kaže Mihajlović za Sputnjik. Čika Đorđe, iako danas ulazi u devedesetu, svakoga dana u prepodnevnim časovima dočekuje i ispraća brojne grupe turista iz svih delova sveta. Sa istim žarom poslednjih 57 godina govori stihove. Iako otežano hoda, spreman je da pešači da bi pronašao pretke onih koji traže pradedu „solunca“ koji se nije vratio. „Radujem se, uskoro ćemo imati poseban dan“, kaže

Polaganjem vijenaca u mauzoleju-spomen kosturnici danas je odata počast stradalim Srbima u Prvom svjetskom ratu u logoru Jindrihovice u Češkoj Republici, gdje se nalaze tijela 7.100 Srba i 189 Rusa. Državna delegacija Srbije odala je počast stradalim Srbima u Jindrihovicama, gdje je u Prvom svjetskom ratu bio najveći logor, ne samo u Češkoj, već na teritoriji cijele Austro-Ugarske, kroz koji je od 1914. do 1918. prošlo više od 40.000 ljudi. Čuvar kosturnice Dejan Ranđelović, koji živi u Karlovim Varima, već 27 godina brine o tom mjestu i napominje da je u Jindrihovicama stradalo 7.100 Srba, dok na Zejtinliku u Grčkoj leži oko 5.000 srpskih duša. „Najviše je u logoru bilo

U češkom zatvoru Terezinu, 28. aprila 1918. godine umro je Gavrilo Princip, član tajne organizacije „Mlada Bosna“, čiji je atentat na austrougarskog prestolonasljednika Franca Ferdinanda na Vidovdan 1914. godine u Sarajevu poslužio Beču kao izgovor za vojnu invaziju na Srbiju, što je dovelo do Prvog svjetskog rata. Članovi „Mlade Bosne“ izvršili su atentat u znak protesta protiv austrougarske okupatorske politike i težnje većinskog srpskog naroda za oslobođenje i ujedinjenje. Zbog atentata na Franca Ferdinanda, 12. oktobra 1914. godine pred sud je izvedeno 25 mladih ljudi. Od šest atentatora, njih pet je bilo mlađe od 21 godine, što ih je, prema tadašnjem zakonu, činilo maloljetnim. Osuđeni su 29. oktobra 1914. na

Navršava se stotinu godina od smrti Vladimira Gaćinovića, glavnog ideologa Mlade Bosne, borca, poete i književnika. Zalagao se svom žestinom za zbacivanje okupatorske vlasti Šta bi mogao neko osvešćen, a željan slobode u okupiranoj zemlji osim da se pobuni? Ništa. U to je verovao Vladimir Gaćinović, glavni ideolog „Mlade Bosne“, književnik, revolucionar i poeta, od čije se smrti ove godine navršava jedan vek. Iako je poživeo samo 27 godina, Gaćinović je ostao upamćen kao beskompromisni borac za slobodu u okupiranoj BiH, čovek koji se zalagao za zbacivanje austrougarskog jarma i oslobađanje i ujedinjenje svih Srba. On i njegovi saborci iz „Mlade Bosne“ u istoriju su ušli kada je Gavrilo Princip

U Muzeju Vojvodine u Novom Sadu, ul. Dunavska 35, u petak 21. aprila, sa početkom u 19 časova biće održana promocija knjiga „Milunka Savić – vitez Karađorđeve zvezde i Legije časti“ i „Vojvoda Vuk – ratnička legenda“. Autori knjiga su istoričari dr Vidoje Golubović – naučni saradnik u Institutu za međunarodnu politiku i privredu u Beogradu i predsednik Saveza Udruženja ratnih dobrovoljaca 1912–1918, njihovih potomaka i poštovalaca, Predrag Pavlović – pukovnik JNA u penziji i dugogodišnji predavač nacionalne i vojne istorije na Vojnoj akademiji u Beogradu i Novica Pešić – novinar i publicista. Organizatori promocija knjiga su Udruženje ratnih dobrovoljaca 1912-1918 njihovih potomaka i poštovalaca „Obilić“ Novi Sad www.srpskidobrovoljcins1912-1918.org, Izdavačka

U bačkom selu Gložan obeležena stogodišnjica sećanja na Božidara Žugića. Meštani Slovaci pre nekoliko godina podigli i drugi spomenik na ćirilici Novi Sad – U Gložanu, nedaleko od Novog Sada, minulog vikenda okupili su se članovi porodice Žugić, iz Srbije, Crne Gore i Republike Srpske, da ponovo odaju počast Božidaru Žugiću, hrabrom poručniku Vojske Kraljevine Jugoslavije. Došli su da se poklone senima dičnog pretka i još jednom upute zahvalnost gložanskim Slovacima što su svih ovih decenija, bolje od njih samih, čuvali i sačuvali uspomenu na Božidara Žugića. Na oba spomenika koje su meštani ovog bačkog sela podigli u razmaku od nekoliko decenija položeni su venci i cveće. Oficir Žugić, rodom

Pre sto godina nije bilo bogohulno da se na današnji praznik igra, pa se 15. aprila 1917. tim naše telegrafske škole sastao s ekipom britanske 38. bolnice Napredak I, II i III U svojoj knjizi „Fudbal u Srbiji 1896-1918” (s podnaslovom: „kao i u izbeglištvu u savezničkim zemljama 1916-1918”) istoričar našeg sporta pokojni Srbislav Č. Todorović je zapisao: „I na Solunskom frontu omiljena zabava naših đaka-izbeglica bio je fudbal, mada sa čestim prekidima i slabijim igračima. Ovde je, početkom novembra 1916. inicijativom Velimira Velje Popovića, nekada poznatog sokolskog radnika, formiran fudbalski klub „Napredak”, sa svoja tri odeljka „Napredak br. 1” na telegrafskom kursu u Solunu, „Napredak br. 2” u saobraćajnoj

Komemoracija poginulim srpskim vojnicima kod spomen-kapele sa kosturnicom u Udovu na jugu Makedonije SKOPLjE – OD STALNOG DOPISNIKA „NOVOSTI“ Ispred spomen-kapele sa kosturnicom poginulim srpskim vojnicima iz Prvog svetskog rata u Udovu, tik uz auto-put Skoplje – Solun, u valandovskoj kotlini, na krajnjem jugu Makedonije, i ove godine na Veliki petak održana je komemoracija bez verskog pomena regrutima, masakriranim uoči Vaskrsa, 20. marta prema tada važećem Julijanskom kalendaru 1915. godine. Na komemoraciji, kao i svake godine, bez sveštenika i verskog opela, uz podsećanje na istorijski događaj, počast poginulim srpskim vojnicima, paljenjem sveća i polaganjem venaca i svežeg cveća na memorijalu, u ime Vlade i Vojske Srbije odali su predstavnici Ambasade

Dok čekamo avione iz bratske Rusije koji bi nebo nad Otadžbinom ponovo učinili srpskim i slobodnim ne smemo da zaboravimo da sami avioni jesu važni, ali da je njihova snaga uvek bila u onima koji su u kokpitu. Za odbranu Otadžbine važno je oružje, jer se boljim naoružanjem logično lakše brani i čuva domovina. Ali presudan faktor su oduvek bili i uvek će biti ljudi, to je upravo ono čime smo uvek odnosili presudne pobede, ono što nam je oduvek donosilo slobodu. Piše: Nenad Blagojević Zato čekajući nove avione, srpski narod još željnije iščekuje vraćanje onog pravog svetosavskog duha u srca srpskih vojnika. Taj trenutak se bliži i pored svih

Prvi svetski rat je srpskom narodu doneo nezapamćena stradanja, muke, patnje, ali i mitske bitke kao i veliku pobedu. Upravo ta pobeda izvojevana verom i srpskim srcem, kao i pad Hazburške monarhije konačno donosi i ostvarenje vekovnog sna. Vekovnog ali dosanjanog sna da velika većina Srba živi u svojoj Otadžbini. Da bi razumeli težinu borbe koju su Srbi prošli kao i da u budućnosti ne bi pravili ili ponavljali greške moramo dobro upoznati svoju istoriju. Budemo li je pažljivo čitali i slušali nećemo zaboraviti ni propustiti ono najvažnije. Znaćemo kako su Srbi odmah po izbijanju Velikog rata masovno iz Austrougarske prelazili u Kraljevinu Srbiju i prijavljivali se u dobrovoljce. Ništa