Građevinsko preduzeće „Petković“ Novo Goražde privodi kraju obimne radove  na obnovi i revitalizaciji kapele srpskim ratnicima u Vardištu kod Višegrada. Kompletne radove, čija prva faza je počela sredinom  2016. godine, u iznosu od 90.000 evra finansira Ministarstvo za rad, zapošljavanje, boračka i socijalna pitanja vlade Srbije, a predhodile su im dobrovoljne akcije Građevinske sekcije Srpskog sokolskog društva „Soko“ Dobrun-Višegrad tokom 2015. godine. Gradilište oko kapele posjetila je delegacija „Sokola“, koju su predvodili arhimandrit Jovan Gardović, duhovnik ovog društva i predsjednik odbora za obnovu ovog zdanja, Slavko Heleta, predsjednik „Sokola“ i Aleksandar Savić, urednik u Sokolovoj izdavačkoj sekciji. Oni su se uvjerili da se radovi izvode izuzetno kvalitetno, pod stručnim nadzorom

U autorskom tekstu „Muke po Srbi“ Vladan Ranaković navodi podatke koji ukazuju da je Nemačka dužna Srbiji da isplati zaostalu reparaciju ne samo za Drugi svetski rat već i za Prvi. Rakanović navodi da je na ime ratne odštete za Prvi svetski rat Nemačka bila dužna da plati Srbiji svake godine u proseku oko 2.100.000 rajhsmaraka, i to sve do 1966. godine, dok je isplata od 1967-1988 (kada se završavao po ugovoru rok za isplatu ratne štetet iz Prvog rata) bio nešto niži, i iznosio je oko 1.600.000 rajhsmaraka godišnje. Nikakvog kašnjenja nije moglo biti. Dug za preostali deo ratne reparacije za Prvi svetski rat koji Nemačka nije isplatila Srbiji 

Jedan zarobljeni viši bugarski oficir izjavio je srpskom komandantu: „Ceo dan na jednoj čuki borismo se i borismo se sa železnim pukom. Pet puta nas železni istera iz naših redova. A i mi njih pet puta najurismo sa čuke. No, ne lezi vraže! Pred samu noć železni osvoji čuku i naše redove. Moji vojnici pobacaše oružje i opremu i dadoše se u panično bekstvo. Vojnici su bežali i glasno vikali: Begajte! Begajte! Juri ni ludi železni puk! Toga dana i jedni i drugi imali smo velike gubitke. Na čuki samo leš do leša ubijen srpski i bugarski vojnik. To je prava ljudska kasapnica i strahota”. U ratu s neprijateljem srpski

Veličanstveni Živojin Mišić u razgovoru sa prestolonaslednikom uoči stvaranja Kraljevine SHS Živojine Mišiću, kada ćete se odljutiti? Dokle ćete biti ljuti na mene, vašeg kralja? Vaše Visočanstvo, neumesno je da sebe proglašavate kraljem pored živog kralja, valjda se i princ Đorđe za nešto pita? – Živojine sedite! Nemojte, molim vas opet da počinjete, sedite i slušajte. Ima razlike između vašeg, dobro i mog, gledišta na “ujedinjenje” srpskih zemalja, od onog koje zagovaraju i podržavaju Pariz, London, Rim…. Oni hoće da u zajedničku državu sa Srbijom gurnu i Hrvatsku i Sloveniju. Dakle Evropa želi da stvori Kraljevinu Srba, Hrvata i Slovenaca po svaku cenu, jer joj se čini da će zajednička

  dr Borivoje Milošević Filozofski fakultet Banja Luka1 Apstrakt: U radu je dat kraći prikaz pisanja hrvatske štampe o Srbima i Kraljevini Srbiji neposredno poslije atentata u Sarajevu, tokom julske krize i u prvim mjesecima rata. Štampom je dominirao oštar antisrpski ton, neskrivena mržnja i potreba da se srpski narod imenuje isključivim krivcem za izbijanje rata te zbog toga i kazni. Ključne riječi: Prvi svjetski rat, Srbi, Kraljevina Srbija, hrvatska štampa, propaganda, antisrpske demonstracije. Vijest o smrti austrougarskog prestolonasljednika Franca Ferdinanda stigla je u Zagreb nedugo po atentatu, da bi službene potvrde bile objavljene predveče u posebnim izdanjima novina. Prve vijesti o atentatu izazvale su u najvećem hrvatskom gradu veliku

„Evo mene s Velikog Ošljaka, od rovova Velikoga rata. Tu su bili bagrdanski položaji na kojima je bila Druga armija”. Ovim rečima dočekao nas je Milan Jovanović iz Lovaca kod Jagodine, šezdesetosmogodišnja starina, potomak junaka iz balkanskih, Velikog i Drugog svetskog rata i osmo koleno kapetana Koče. Njegovi pradedovi, rođena braća Mikailo i Milan (po kome je i naš sagovornik dobio ime), najpre su otišli u Prvi balkanski rat, vojevali i u drugom, a pošto je, kako Milan reče, „Švaba počeo da bije”, nastavili su da se bore i u Velikom ratu. Mikailo je bio u konjici, a Milan pešadinac. Mikailo je zarobljen kada su prešli Savu i u ropstvu

Arčibald Rajs organizovao je prijem srpskih izbeglica, uglavnom dece, ratne siročadi, a osnovao je i fond za njihovo izdržavanje i školovanje u Švajcarskoj i Francuskoj Momir Marjanović proveo je radni vek uglavnom u Saveznom ministarstvu za inostrane poslove obavljajući razne dužnosti u našim diplomatskim predstavništvima u Parizu, Moskvi, Briselu, Madridu… Duže od trideset godina istraživao je i prikupljao strana dokumenta i ilustracije o prošlosti Crne Gore, pa njegova zbirka ima blizu 5.000 jedinica i prema proceni stručnjaka iz SANU sadrži vrednu građu za srpsku i crnogorsku istoriografiju. U naučnim časopisima i dnevnim listovima objavio je više publicističkih radova i ekskluzivnih feljtona. Saradnik je „Biografskog leksikona zlatiborskog okruga”. Do sada je

Pre jednog veka, naši sunarodnici iz rasejanja krenuli su na Solunski front. Naš Čuveni naučnik pomoć tražio od američkog predsednika Vilsona. Prva grupa od 254 vojnika je iz Njujorka na put pošla u januaru 1915. Srpska golgota u Prvom svetskom ratu imala je odjeka među našim iseljenicima u Americi, pa su u julu 1914. godine organizovali Srpsku narodnu odbranu, koju je lučno vodio naš naučnik dr Mihajlo Pupin. Naš čuveni naučnik organizovao je da se u 83 mesta naseljena Srbima upišu dobrovoljci za srpsku vojsku i odbranu otadžbine. To je, ujedno, bio i odgovor na poziv austrougarskog ambasadora u SAD Konstantina Dumbe svim iseljenicima koji su rodom sa teritorije monarhije

Dok se nekim u najmanju ruku diskutabilnim ličnostima dodeljuju bulevari, trgovi i centralne gradske ulice, dotle se zaboravljaju nesporni srpski heroji. Tako je sramno zaboravljena i srpska heroina kojoj se divio ceo svet, a Srbija joj jedva dodelila jedan skriveni sokak u Beogradu. U slavu njenog imena podizane su zastave, i za njenog života pred njom postrojavani pukovi. Na njenim grudima su sa ponosom stajala odlikovanja poput: Karađorđeve zvezde sa mačevima, dva ordena francuske Legije časti, francuski Ratni krst sa zlatnom palmom, Albanska spomenica, dve Zlatne Obilićeve, britanski orden svetog Majkla, ruski orden svetog Georgija Pobedonosca… (1)                          „… Na takve svečanosti odlazila je u šumadijskoj narodnoj nošnji. Na njenim

Kosta Apostolović je bio birtaš i pekar, jedan od onih ljudi koje istorija obično ne zapamti. No, takvu vrstu zaborava ne dozvoljava knjiga „Stradanja nacionalnih boraca 1914–1918”, napisana davne 1936. godine iz pera novinara Uroša Jovanovića. Pisac „iz Hajduk Veljkove Krajine”, kako se sam potpisuje, navodi da redove o tim junacima, običnim, a hrabrim ljudima, posvećuje omladini i potonjim generacijama kao pouku i za razmišljanje. Piše ih, dodaje, u čisto nacionalnom duhu, bez primesa politike, da omladina u budućnosti može saznati, upoređenja radi, kolika je bila nacionalna svest i rodoljublje kod našeg življa s ove strane Dunava, Save i Drine. Uzima Jovanović tako za primer južni Banat „sa svojim Pančevom

Polaganjem vijenaca na spomenik na Novom groblju u Beogradu, danas je obilježeno 100 godina od smrti vojvode Radomira Putnika. Ceremoniji su prisustvovali predstavnici Vlade Srbije, gradskih vlasti, Vojske Srbije, kao i Putnikovi potomci. Ministar za rad, zapošljavanje, boračka i socijalna pitanja Srbije Aleksandar Vulin rekao je da je vojvoda Putnik najistaknutiji dio jedne pobjedničke, beskrajno hrabre i najslavnije generacije srpskog naroda koji slobodu nije dao ni za šta. “Generacija vojvode Putnika nije mogla da bira ratove u kojima će učestvovati, baš kao ni naša generacija, ali je izabrala da se bori za slobodu iznad svega, baš kao i naša generacija”, poručio je Vulin nakon polaganja vijenca. On je napomenuo da

Nemaran odnos prema uspomenama na prvog vojnog avijatičara u istoriji čovečanstva koji je poginuo u ratu. Krov propao, tavanica otpal, ostala samo tabla sa natpisom NA Mihaila Petrovića, prvog vojnog avijatičara u istoriji čovečanstva koji je stradao u ratu, Srbija oživljava sećanje, ali mu još duguje zasluženi pijetet, nauk za ove generacije i one što slede – upozorava Živomir Radosavljević (75), bivši nastavnik istorije iz Gornjeg Milanovca, pokretač svesrpske akcije za obnovu Petrovićeve rodne kuće u selu Vlakča na širokim obroncima Rudnika i njeno pretvaranje u dostojan spomen-muzej Srbinu koji je, nažalost, na taj način prvi ušao u svetsku i vojnu istoriju. Kobnog jutra, 20. marta 1913. godine, Petrović kreće

Sokole je potresla vest o ubistvu kralja Aleksandra u Marselju. U vesniku prosvetnog odbora Saveza Sokola „Sokolska prosveta” koji je izlazio u   Novom Sadu opisano je kako su sporo stizale vesti o ubistvu u Marselju :  „U onoj opštoj zabuni koja je zavladala  celom zemljom, 9 oktobra uveče, kada su počele da se prekidaju bioskopske i pozorišne pretstave, svirka, kao i sve ostalo, svi smo mi bili svesni da se moralo odigrati nešto krupno i strašno, ali niko nije znao šta. … U toj zabuni, prvo nam je palo na pamet, kao i i obično, da zatražimo telefonsko obaveštenje iz redakcija beogradskih listova, ali, posle dugog čekanja na zauzetim telefonskim