U pravoslavnoj crkvi u Lapljem Selu kod Prištine danas će biti služen parastos Srbima ubijenim u terorističkom napadu prije 16 godina na autobus “Niš-ekspresa” u selu Livadice kod Podujeva. U ovom terorističkom napadu poginulo je 12 Srba, a 43 ih je povrijeđeno. Aktiviranjem deset kilograma TNT eksploziva na magistralnom putu u selu Livadice dignut je u vazduh prvi od šest autobusa iz konvoja kojim su Srbi raseljeni sa Kosova i Metohije, u pratnji Kfora, kretali u Gračanicu na zadušnice. Poginuli su Жivana Tokić, Slobodan i Nenad Stojanović, Sunčica Pejčić, Mirjana Dragović, Nebojša, Danilo i Snežana Cokić, Milinko Kragović, Veljko Stakić, Dragan Vukotić i Lazar Milkić. Najmlađa žrtva jednog od najgnusnijih

Otadžbinski pokret OBRAZ počinje sa rodoljubivom akcijom podsećanja na to šta sve moramo da čuvamo kao najveću svetinju, koja ne sme da se izda ni po cenu života. Svetosavlje, Kosovo i Metohija, srpska duhovna kultura, ćirilica, ljubav prema bratskoj Rusiji, Otadžbina, sećanje na naše mučenike, junake i velikane, bezuslovna odbrana svih naših vrednosti, tradicije i običaja – to su vrednosti koje čuvamo i branimo već vekovima, ono na šta mislimo i čemu se zaklinjemo kad kažemo: NEĆU DA IZDAM! Šta god nam nudili, šta god nam obećavali, kako god nas ucenjivali ili nam pretili, nemojmo da izdamo Srbiju. Makar naši neprijatelji izdaju opisivali nekim drugim, manje oštrim i jakim rečima,

Nečuveni albanski vandalizam i divljaštvo  na srpskim grobljima na Kosmetu ! Na dve trećine teritorije KiM (ukupna površina 10.886 km2) u potpunosti uništili, od 1999. godine,  na više od  280 srpskih  groblja više od 10.000 spomenika što je nečuveno divljaštvo u Evropi. – Ruše i spomenike boraca protiv fašista . – Srušili sve spomenike srpskih pisaca i istorijskih ličnosti. Po zloglasnoj  i zastrašujućom  Hitlerovoj fašističkoj  teoriji iz “Majn kampfa”(“Mojaborba”) :  “ Ako jednom narodu uništite spomenuke  tog naroda neće biti tu u drugom kolenu” –  Albanci od 1999. godine na Kosovu i Metohiji sistematski uništavaju srpske crkve , manastire , srpska groblja i spomenike na njima, spomenike srpskih istorijskih ličnostim

Početkom februara na Kosovu umalo nije buknuo novi sukob, Srbi sa obe strane Ibra danima su bili u velikom strahu, jer je pretila opasnost da ih napadnu i proteraju specijalne jedinice ROSU i albanske paravojne formacije… Rušenjem spornog betonskog zida u Kosovskoj Mitrovici i kakvog-takvog dogovora srpske i albanske strane, napetost je privremeno smanjena, ali su strah i briga Srba ostali… Mada u gotovo svim selima južno od Ibra Srbi i dalje noću dežuraju i ne znaju šta će doneti svaki novi dan, neizvesnost je, bez sumnje, najveća u porti crkve Svetog Save u južnoj Mitrovici gde sa porodicom, suprugom Tatjanom i sinovima Dimitrijem (8), Filipom (5), Markom (4) i

DEJAN RISTIĆ, BEOGRAD ,,Dvadeseti vek, a posebno njegova druga polovina, biće u svesti Crkve zapamćen kao vreme plača. Mnogo je onih koji su morali da napuste svoju otadžbinu kojom su duvali vetrovi razaranja, demonskih ideologija, diktatura, nasilja i neslobode. Mnogo je onih unutar Crkve koji su u ovom periodu morali da stisnu svoje srce zbog ismevanja i progona Hrista i hrišćana, zbog proterivanja Crkve iz javnog života, dajući joj mrvice za prostor njenog društvenog delovanja. Жelimo čvrsto da verujemo da je vreme plača, vreme razgradnje, vreme mržnje konačno za nama, i da za naš narod i njegovu Crkvu počinje vreme gradnje, vreme radosti i vreme ljubavi.” iz Božićne poslanice patrijarha

Pred vama je tekst koji opisuje život Srba na Kosmetu i upućen je svima onima koji misle da su Srbi izgubili Kosovo i Metohiju, jer su ga prodali. U nadi da će nam svima pomoći da shvatimo koliko je važno dobro promisliti i odmeriti reči, pre nego što ih izgovorimo ili objavimo, objavljujemo tekst uz dopuštenje njegovog autora, Srbina koji i sada živi na Kosovu i Metohiji. „Pišem sa tog Kosova i Metohije. Imam sasvim dovoljno godina da se sećam i početka osamdesetih i onih demonstracija i šta im je prethodilo. Kada živiš južno od Ibra u selu gde je Srba desetak skromnijih kuća sa obradivom zemljom a okružuje te

Rađeno u kancelariji Načel. okruga topličkog — 11. maja 1890. godine Boja Jakovljević iz Crkoljeza, Jovan Savić iz Belice i Dobrosav Jeftić iz Sogrla, pećske nahije u Turskoj, prestali su ovom Načelstvu i izjavili sledeće: Mi smo kao zemljedelci živili u našim selima kao starosedijoci od pamtiveka; obdelavali smo našu zemlju i gajili stočarstvo, — pa tako smo i ove godine zasejali žito po njivama našim kao uvek, okopavši kukuruze i uredili novpće; no nas u ovome našem mirnom živovanju uznemiriše Arnauti, raznim kinenjem i mučenjem, a iz kojeg uzroka nas počeše od nekog vremena goniti ne znamo, ali mi smo silom i zulumom njihovim naterani bili da našu dedovinu

Baš uoči albanskog praznika, lideri pet gradova iz regiona u Tirani osnovali uniju. Drecun: Provociraju nealbanske građane. Arifi: Cilj da se bolje spremimo za EU Tirana, Priština, Preševo, Tetovo i Ulcinj formirali su Uniju opština u regionu kojima rukovode Albanci, i to samo dan uoči praznika albanske zastave, na koji je proglašena i nezavisnost Albanije. Zato su ovaj potez mnogi protumačili kao prelazak u konkretnu akciju stvaranja “velike Albanije”. Čelnici gradova iz Albanije, Crne Gore, Makedonije i s juga Srbije i Kosmeta saopštili su da im je cilj da razmenjuju iskustva u oblastima urbanizma, inovacija, životne sredine, kulture i investicija, ali šef skupštinskog Odbora za KiM Milovan Drecun čitav poduhvat

Udruženje porodica kidnapovanih i ubijenih na Kosovu i Metohiji 1998, 1999. i 2000. godine ocijenilo je da je žalosno da ministar spoljnih poslova Srbije Ivica Dačić ni na jednoj sjednici Savjeta bezbjednosti UN do sada nije zatražio oslobođenje kidnapovanih Srba. Udruženje u saopštenju postavlja pitanje državnicima Srbije “ima li nešto važnije od ljudskih života”. Iz Udruženja pitaju “zašto je Srbija pomogla oslobađanje albanskih terorista i zločinaca iz srpskih zatvora, a ignoriše porodice kidnapovanih i ubijenih Srba” i da li Tužilaštvo za ratne zločine zna gdje se nalaze kidnapovani Srbi. “Zbog čega državnici Srbije nisu omogućili susret porodica Udruženja kidnapovanih i ubijenih na Kosovu i Metohiji sa tužiocem za ratne zločine

Uskoro se navršava sedam decenija od kolonizacije oko 2.000 stanovnika Nove Varoši, Prijepolja, Priboja i Sjenice Sedam decenija nakon kolonizacije gorštaka iz Raške oblasti u Banat, univerzitetski profesor Dragoljub S. Жivković iz Pančeva, tada osmogodišnji dečak, u knjizi “Voz bez voznog reda” obelodanjuje tugu zbog rastanka sa zavičajem, nade i zebnje zbog puta u nepoznato, ali i upornost i vitalnost “dođoša” da u ravnici puste klicu i korenje. U knjizi je i spisak 2.000 čeljadi u seobi, do poslednjeg praga i familije, koji su se doselili iz brda opština Nova Varoš, Prijepolje, Priboj i Sjenica. – Zbog nemačkih napuštenih kuća i imovine, državi bila potrebna nova radna snaga, pre svega