Slikar, grafičar i karikaturista Dragoslav Stojanović (1890-1945), tvorac znamenitog plakata Majko Srbijo pomozi, kojim su tokom Drugog rata pozivani građani Srbije da pomognu svom narodu pobeglom od ustaškog terora, autor čuvenog zaglavlja predratnog satiričnog časopisa Jež i dizajner loga i najpopularnijih edicija izdavačke kuće Gece Kona, kažu, nestao je 1945. godine. Postoje podaci da je isključen iz Udruženja likovnih umetnika Srbije na sednici održanoj 17. februara 1945. godine i računa se da je ubrzo posle toga ubijen. Ali nema presude Vojnog suda ni Narodnog suda kojom bi mu 1945. godine bila izrečena kazna streljanja. U registru žrtava Komisije za tajne grobnice ubijenih posle 12. septembra 1944. godine pod istim imenom

Ugledni britanski istoričar Jan Keršou utvrdio je da su u Jugoslaviji tokom Drugog svetskog rata bila dva pokreta otpora – četnički i partizanski. Keršou je nedavno objavio knjigu „Do pakla i natrag – Evropa 1914.-1949.“ u kojoj se bavi uzrocima i posledicama rata na prostoru Evrope, sa posebnim osvrtom na dešavanja na Balkanu. Dno sadističkog užasa Britanac piše: „Posle nemačke invazije na Jugoslaviju u aprilu 1941. formirana je Nezavisna Država Hrvatska (čiji je sastavni dio bila i Bosna i Hercegovina). Ovde su Nemci prepustili drugima da za njih obave prljave poslove. Postavili su režim Ante Pavelića, vođe ustaškog fašističkog pokreta, čiji teror izmiče svakom pokušaju opisa. Bio je to fanatični pokret

Srbi nisu izašli kao pobjednici iz Drugog svjetskog rata. Srbi u Drugom svjetskom ratu takoreći nisu ni učestvovali kao strana. Učestvovali su u unutrašnjem ratu za odbranu od genocida, za obnovu monarhije i za reorganizaciju Jugoslavije. Konačna priča o izdaji mora da počiva na tom kontekstu. U četvrtom dijelu “Srpskih izdaja“ završavam priču o tome ko se borio za Srpstvo, a ko protiv njega, i ima li tu izdajnika. Iz usta izdajnika Ako govorimo o tome ko je od Srba izdao Srpstvo, za osnovni pokazatelj se mora uzeti sam iskaz učesnika. Komunisti, koji su zapovijedali partizanskim jedinicima u kojima su i prije 1944. dominirali Srbi, nisu ni tvrdili da se bore za

Predstavnici crkve, države i Vojske Srbije, zajedno s narodom poklonili su se u osnabričkom Memorijalnom centru, zadužbini Srba koji su na ovim prostorima preživeli strahote Drugog svetskog rata i onih koji su se neposredno po završetku rata ovde nastanili, poklonili senima svih srpskih stradalnika od Kosovskog boja do današnjih dana. Posle liturgije u hramu Svetog Georgija, koju je služio vladika frankfurtski i sve Nemačke Sergije sa brojnim sveštenstvom, među kojima su bili i sadašnji paroh osnabričke parohije, protojerej-stavrofor Marinko Rajak i dva bivša, protojerej -stavrofor Jovan Marić i protonamesnik Siniša Vujasinović, sveštenstvo se sa okupljenim narodom uputilo ka Oficirskom spomen-groblju na kome počivaju oficiri stradali za vreme bombardovanja, 6. decembra

U Višem sudu u Beogradu danas je na neodređeno odložen nastavak procesa po zahtevu za rehabilitaciju srpskog premijera za vreme okupacije u Drugom svetskom ratu Beograd – U Višem sudu u Beogradu danas je na neodređeno odložen nastavak procesa po zahtevu za rehabilitaciju srpskog premijera za vreme okupacije u Drugom svetskom ratu Milana Nedića jer se spisi predmeta nalaze u Apelacionom sudu po žalbi jevrejskih opština. Nastavak postupka biće naknadno zakazan, nakon što se odluči po žalbi a spisi se vrate Višem sudu. Viši sud je zimus odbio učešće jevrejskih opština u postupku kao protivnika rehabilitacije, jer je po Zakonu o rehabilitaciji ovo jednostranački postupak u kojem nema dve strane

Pred Višim sudom u Beogradu u ponedeljak će se održati novo ročište u postupku rehabilitacije predsednika vlade za vreme nemačke okupacije Pred Višim sudom u Beogradu u ponedeljak će se održati novo ročište u postupku rehabilitacije Milana Nedića, predsednika vlade za vreme nemačke okupacije. Kao svedoci trebalo bi da se pojave istoričar prof. dr Milan Ristović, koga je pozvao sud, a na sugestiju Jevrejske opštine Beograd, i Vitomir Ćalović i Milomir Jovanović. Trebalo bi da oni svedoče o okolnostima Nedićeve smrti, u zatvoru Ozne, 6. februara 1946. Ćalović i Jovanović mogli bi da razreše višedecenijsku dilemu da li je Nedić sam skočio sa prozora, kako glasi zvanična verzija, ili mu je neko

Boračka organizacija Foča i Crkvena opština Miljevina pokrenuli su inicijativu da se u Miljevini izgradi spomen-kosturnica pripadnicima Jugoslovenske vojske u otadžbini koji su na tom području ubijeni u masovnim likvidacijama krajem maja 1945. godine. Danas je služen parastos na jednom od najmasovnijih stratišta, kod jame Ponor u miljevinskom selu Budanj, u koju je nakon što su se predali novoj komunističkoj vlasti, bez suđenja i to poslije zvaničnog završetka Drugog svjetskog rata, bačeno oko 2.000 mladih kraljevih vojnika. Prema podacima Udbe, na području od Kalinovika do Foče, što u borbama sa partizanima, što u masovnim likvidacijama zarobljenika, ubijeno je oko 9.000 četnika i mladih regruta iz Šumadije, od kojih je većina

U fočanskoj Mjesnoj zajednici Miljevina danas će kod spomen-obilježja iznad jame Ponor biti služen pomen parastos pripadnicima Jugoslovenske vojske u otadžbini koji su na tom mjestu pobijeni u maju 1945. godine, najavljeno je iz Boračke organizacije Foča. Nakon bitke na Zelengori, u kojoj su partizani nanijeli ogromne gubitke četnicima, uslijedile su likvidacije zarobljenih četnika, koji su se, na poziv nove komunističke vlasti i uz obećanje da im se ništa neće desiti, masovno predavali. Među ubijenim pripadnicim Jugoslovenske vojske u otadžbini bilo je dosta mladih regruta, koji su mobilisani pred kraj rata, uglavnom iz Čačka, Valjeva, Kraljeva i Kragujevca. Najveće stratište je jama Ponor u koju je bačeno oko 2.000 vojnika,

Odnos Jovana Simonovog Plamenca, političkog vođe Božićne pobune 1918. godine, prema zločinačkoj Nezavisnoj Državi Hrvatskoj, predstavlja kompleksnu i interesantnu temu. Ona bi se mogla podijeliti u dva dijela, politički odnos Plamenca prema NDH i- njegov odnos prema zločinima te marionetske države. U ovom tekstu će biti obrađen politički odnos Plamenca prema NDH, gdje će se jasno uočiti Plamenčeva težnja za cijepanjem NDH, kroz intervenciju kod sila Osovine da se polovina teritorije te zločinačke tvorevine pripoji Velikoj državi Srbo – Crnogoraca. Drugi dio, gdje će biti riječ o časnoj i žestokoj osudi Jovana Plamenca zločina koji su se činili u NDH, opširnije će se obraditi u narednom tekstu- i to u vidu

Inicijativni odbor za obnovu kraljeve česme u Lisičijem potoku podnosi gradu idejno rešenje za uređenje tog prostora, najvećeg stratišta u Beogradu 1944. godine Inicijativni odbor za obnovu devastirane Kraljeve česme u Lisičijem potoku i postavljanje spomenika žrtvama revolucionarnog terora, u jesen 1944. godine, podneće tokom nedelje idejni projekat Komisiji za spomenike, nazive trgova i ulica u Beogradu. Oni očekuju da će upravo na ovom mestu, gde je narod 1936. podigao spomen-česmu kralju Aleksandru, mučki ubijenom u Marselju dve godine ranije, nići i obeležje svim nevino streljanima, po nalogu Ozne, bez suđenja i prava na odbranu. Predsednik Inicijativnog odbora je akademik Dušan Kovačević, a osim njega u odboru su prestolonaslednik Aleksandar

Udruženje građana “U ime naroda” obnavlja pomen kralju Aleksandru u Košutnjaku. Planirano je i podizanje spomenika nevino stradalima u teroru 1944. Udruženje građana “U ime naroda – Za slobodnu Srbiju”, koje je okupilo neka od najznačajnijih imena iz sveta kulture i javnog života, i čiji je cilj obnova Kraljeve česme u Lisičijem potoku, održaće u petak prvu skupštinu. Kraljeva česma nalazi se na pola puta od Belog dvora ka Mesnoj zajednici Košutnjak. Izgrađena u spomen na ubijenog kralja Aleksandra Karađorđevića, danas je ruinirana i sa svih strana zatrpana ostacima građevinskog materijala, zemlje i šuta. Ideja novog udruženja je ne samo restauracija česme i parka oko nje, već i podizanje spomenika nevino streljanima u Lisičijem

Nakon rastakanja zajedničke države Jugoslavije, od proglašenja hrvatske nezavisnosti, slavi se 22. jun (pardon, lipanj) u šumi Brezovica kod Siska, kao dan „hrvatskog“ antifašizma. Nadobudni pritom ističu, da je to zapravo bio početak antifašističke borbe u okupiranoj Jugoslaviji, a poveli su je upravo Hrvati, da se zna, jer se to dugo namerno zataškavalo! Istine radi, događanje u lipnju te daleke 1941.godine u Hrvatskoj, bilo je nešto malo drugačije, od novokomponovane „istine“, pa da se potsetimo. Grupa od 39 komunista i simpatizera u Sisku, mahom radnika i poneki školarac, čuvši za nacistički napad na Sovjetski Savez, samoorganizovano je otišla u obližnju šumu, da se skloni od očekivanog hapšenja, u tim novonastalim

Među Srbima još uvijek dominira premisa da su pozitivci u Drugom svjetskom ratu bili samo oni koji su se aktivno i žrtvujući sebe – i narod – borili protiv fašizma. Iz toga ishode četničko-partizanske rasprave i beskrajna dokazivanja ko se borio protiv fašističkog okupatora, a ko je s njim sarađivao, tj. ko su bili dobri momci, a ko loši. Srpski obrazac, očišćen od dezorijentišućih uticaja, ne smije da se zasniva na odnosu učesnika prema imperijalističkim ideologijama i njihovim nosiocima, nego isključivo prema stubovima srpskog interesa. Dakle, dobar je bio onaj Srbin koji se borio za Srpstvo, loš je bio onaj koji nije. Nije ko se hrabro borio, nego ko se

O Božiću, pre 75 godina Eugen Paul, kovinski Nemac, smrti je spasao sto sugrađana, Srba, piše u tekstu objavljenom na sajtu podunavlje.info. Svojom glavom je garantovao za njihove, da ih ne streljaju njegovi sunarodnici. Okupacija je u Kovinu bila ušla u drugu godinu, a u prvu zimu. Nemačka vojska je bila smeštena u dve škole, zbog čega je prethodna školska godina okončana u Svetosavskom domu. “Švabe su uoči Božića priredile grožđe-bal, igranku. Jedan od njih se zagledao u neku mladu Srpkinju, nije odustajao, na kraju je ona pristala da s njim izađe”, seća se događaja iz januara 1942. Aleksandar Paul, tada devetogodišnjak, sin Eugenov. Priča ovde ima mutan detalj; savremenici