Čedomir Antić istakao je da inicijativa „Fejsbuk“ grupe „Bosanski Amerikanci“ o rušenju spomenika komandantu Jugoslovenske vojske u otadžbini đeneralu Dragoljubu Mihailoviću u Libertvilu, predstavlja besmislen pokušaj i da će se samo, kao i obično, obrukati. – Oni će to pokrenuti. Ako bi vlast SAD izdala naredbu za rušenje spomenika, morali bi da ponište oba odlikovanja koja su dali Mihailoviću, i to iz 1947. i 2005. godine – rekao je Antić, predsednik „Naprednog kluba“. Bošnjaci imaju ozbiljan problem On je ocenio da Bošnjaci imaju ozbiljan problem u vezi sa svojim identitetom i da su za tri generacije tri puta promenili identitet, te da postoji agresivna potreba da taj identitet dokažu tako

Pročitah na „Fondu za stratešku kulturu“ pregršt srdačnih reči Slađane Ilić o srpskom piscu Vladanu Desnici, iz severne Dalmacije („I Desnica nepodoban za europsku Hrvatsku“, 31. avgust 2017.). Najmanje s namerom da ma šta od tu navedenog umanjim ili uveličam, osporim ili pohvalim, već rečenom pridodao bih nekoliko mojih reči, s nadom i uverenjem da ću bar za još pedalj doprineti potpunijem pogledu na lik ovog znamenitog Srbina i po babi Olgi, potomka slavnog srpskog junaka, uskoka i viteza Svetog Marka Mletačke republike, Stojana Jankovića. Uz saznanje da su reči Slađane Ilić nastale pod posebnim okolnostima, najpre da se zapitamo: Čemu stalno zapitkivanje među nama Srbima zašto Hrvati ne prihvataju

U Titovoj Jugoslaviji vrlo retko se govorilo o savezničkom bombardovanju naših gradova krajem Drugog svetskog rata. Najviše Srbije, tvrde istoričari. Ako su ova „prijateljska“ razaranja i pominjana, obično je to bilo u kontekstu „neminovnih žrtava u borbi za konačno oslobođenje od fašista i domaćih izdajnika“. Ali, broj žrtava nikada nije pominjan. A reč je o desetinama hiljada stradalih! Jedno od najvećih takvih razaranja bilo je u Leskovcu, 6. septembra 1944. godine. U 12 časova začule su se sirene, a bombe su počele da lete dvadesetak minuta kasnije. U pratnji 20 lovaca, 28 bombardera je na grad bacilo 69 tona bombi da bi se, navodno, uništila „koncentracija nemačkih trupa“ koje su

Beograd – Fejsbuk grupa „Bosanski Amerikanci“ poslala je prošle nedelje peticiju američkim zvaničnicima u kojoj zvanično traže rušenje spomenika Dragoljubu Draži Mihailoviću, komandantu Jugoslovenske vojske u otadžbini. Spomenik su 2009. podigli Srbi, u porti crkve Sveti Sava, u Libertivilu, blizu Čikaga. Peticija, u kojoj Dražu nazivaju „neofašistom“, „simbolom mržnje, etničkog čišćenja i genocida“, poslata je senatorima Ričardu Darbinu i Temiju Dakvortu, kongresmenu Bredliju Šnajderu, guverneru Ilinoisa Brusu Rauneru, gradonačelnicima Čikaga i Libertivila, ambasadi BiH u Vašingtonu, Ministarstvu spoljnih poslova i predsedniku BiH. U peticiji navode da je četnička organizacija koju je osnovao Mihailović „teroristička“, i da su posledice njenog delovanja Milošević, Karadžić, Mladić, Plavšić, Hadžić, Lukić… „U poslednje dve decenije

O tome, kako je u srpskim zemljama bilo u Drugom svetskom ratu, govori i svedočanstvo nemačka poručnika, Petar Gajsera, koji je kao pripadnik Vermahta ratovao na našim prostorima. „U Srbiji su svi pucali na nas, čak i starci i deca. Kad smo došli u Hrvatsku videli smo zločine koje ljudski um ne može ni da zamisli. Onda su nas prebacili u Bosnu. U Bosni živi sam đavo.” Reč je o pismu poručnika Petera Gajslera iz 11. čete, 721 pešadijskog puka, 718. divizije Vermahta, napisanog 21. juna 1942. godine. Nalazi se u arhivu Biblioteke savremene istorije u Štutgartu u Nemačkoj. Izvor: SRBIN INFO  

O zločinima komunista tokom i posle Drugog svetskog rata, u postkomunističkim zemljama, počelo je da se govori kada je pao Berlinski zid, 1989. godine. Novoformirane demokratske vlade otvarale su tajne dosijee, otkopavale masovne grobnice, pravile popise žrtava i dostojno ih sahranjivale. Od bivših jugoslovenskih republika najpre se oglasila Slovenija, otkopavajući masovne grobnice žrtava komunista. Onda je tajne arhive otvorila i Hrvatska, objavljujući dokumenta o poratnim likvidacijama u Zagrebu, da bi 31. marta Zagreb povukao prvi korak rapisujući međunarodnu poternicu za 86-godišnjim Simom Dubajićem, nekadašnjim Titovim majorom, kojeg terete za ubistvo 13.000 ratnih zarobljenika na Kočevskom rogu 1945. godine. Tako je, ironijom sudbine, Hrvatska postala prva zemlja bivše Jugoslavije koja je

Na FSK već je bilo reči o nepodobnosti Njegoša (ovde), Andrića (ovde) i Ćopića (ovde) za hrvatsku i bošnjačku nacionalističku javnost – dominantnu u tamošnjim društvima koja se „razvijaju“ pod patronatima Brisela i Vašingtona. Na sličan način za njih je nepodoban i Vladan Desnica (1905−1967). Desničin roman Proljeća Ivana Galeba (1959) katkad se svrstava u pet najboljih srpskih romana 20. veka – zajedno sa Crnjanskovim Seobama, Andrićevom Prokletom avlijom, Selimovićevim Dervišom i smrti i Nečistom krvi Borisava Stankovića (na primer ovde). Problem je, naravno, u atributu srpski,pošto je pisac ovog romana, inače vrhunski intelektualac, bio Srbin iz Dalmacije koji je „svoj književni rad započeo kao srpski pisac, pokretač jednog od srpskih regionalnih časopisa između dva rata“ (J. Deretić, Istorija srpske književnosti, ovde, str.

Mazover je već 1998. utvrdio da su bivše komunističke zemlje umjesto liberalne demokracije dobile predatorski kapitalizam. Što su veća otimanja, to je jača nacionalistička retorika. A u tom su kontekstu Srbi u Hrvatskoj mračna i tužna tema koja se u hrvatskom društvu jedva i primjećuje, osim kao pobijeđeni neprijatelj Poznata povjesničarka Zorica Stipetić nekoliko je godina bila odsutna iz javnosti, ali sve vrijeme prati što se u Hrvatskoj dešava. U razgovoru za Novosti objašnjava paradokse i manipulacije u vezi današnjeg poimanja i proklamiranja povijesti Hrvatske, koje koriste vlasti i desne stranke i udruge. Koliko je povijesni revizionizam u Hrvatskoj uznapredovao posljednjih nekoliko godina? Ovo je za mene tjeskobno pitanje i

Posleratna sudbina Jugoslavije krojila se u Vašingtonu. Luj Adamič ubedio Ruzvelta i Čerčila da su partizani jedini ozbiljan partner Kada su saveznici počeli polako da očijukaju sa partizanskim pokretom Josipa Broza, i da postepeno zahlađuju odnose sa jugoslovenskom vojskom u otadžbini, odnosno sa pokretom Draže Mihailovića, još je otvoreno istorijsko pitanje koje ostaje istraživačima da ga razreše u vremenu koje je pred nama. Knjiga Loren Lis “Amerikanci jugoslovenskog porekla i nacionalna bezbednost SAD u vreme Drugog svetskog rata”, koja bi uskoro trebalo da se pojavi u prevodu na srpskom jeziku, mogla bi da bude jedan od stepenika u istraživanju ovog dela naše prošlosti. Ova višeslojna knjiga na dobar način pokazuje

Istorija je skrila Lijevče polje u zaborav. Malo ko zna da je ono, poput Kosova, jedno od krvlju natopljenih srpskih polja. Lijevče polje se nalazi na sjeveru Republike Srpske, u blizini Banja Luke. Omeđeno je planinom Kozarom i rijekama Savom i Vrbasom. Zahvaljujući odličnom geografskom položaju, ova plodna ravnica, izuzetene prirodne ljepote, dom je velikom broju stanovnika. Stanovništvo Lijevče polja se u većoj mjeri naselio nakon Prvog svjetskog rata i sloma Austrougarske. Spustili su se sa gudura i vrleti planina Manjače i Kozare. Nakon odbrambeno-otadžbinskog rata u Lijevče se naselio veliki broj izbjeglih Srba sa prostora Republike Srpske Krajine. U Lijevče polju novi dom su našli Krajišnici, Ličani, Sanjani i

U Sarajevu osnovna škola dobila naziv po Mustafi Busuladžiću Imenovanje osnovne škole u Sarajevu po osvedočenom propagatoru ustaških ideja i antisemiti iz perioda Drugog svetskog rata Mustafi Busuladžiću, prst je u oko svim žrtvama genocida i Holokausta u Drugom svetskom ratu na području NDH – kaže, za “Novosti”, predsednik Udruženja “Jadovno-Gospić-Pag 1941” Dušan Bastašić. – Ovaj potez u Federaciji BiH je reafirmacija ustaštva u FBiH, a posebno zabrinjava indoktrinacija ustaškom ideologijom dece – ističe Bastašić. – Jasno je da institucije RS i Srbije neće imati uticaja na to da se odluka promeni, ali očekujem jak odgovor srpskih i jevrejskih udruženja. Bivša Osnovna škola “Dobroševići” u sarajevskoj opštini Novi grad od

„Novosti“ objavljuju detalje tek otkrivenog pisma Milunke Savić predsedniku vlade tokom okupacije. Kod Koste Pećanca bila kurir, posle bez prihoda. Nije mogla da izdržava potomke. Mnogo je toga nepoznatog do danas ostalo o Milunki Savić, heroini balkanskih ratova i Prvog svetskog rata, između ostalog i to kako i od čega je živela tokom okupacije Beograda 1941-1945. Prema jednom pismu koje je redakciji „Novosti“ ustupio praunuk ratnog premijera Milana Nedića, očigledno je živela više nego bedno. Ovo pismo, do sada neobjavljivano, sasvim slučajno otkrio je dr Aleksandar Stojanović iz Instituta za noviju istoriju Srbije. Pismo upućeno Nediću, 11. februara 1943, nađeno je među dokumentima Predsedništva ministarskog saveta. „Gospodine predsedniče, molim Vas

Vojvoda Petar Bojović preminuo je u 87. godini života 19. januara 1945. u svom beogradskom stanu. Komunistička kontraobaveštajna služba preko radija je zabranila prisustvovanje naroda sahrani, a leš je na Novo groblje prevezen taljigama Jedna od sramnijih stranica istorije glavnog grada Srbije nakon oslobođenja Beograda od nemačke okupacije u jesen 1944. dogodila se krajem te godine na Vračaru, u Trnskoj 25, adresi jedinog živog srpskog i jugoslovenskog vojvode Petra Bojovića, učesnika u sedam ratova i odlikovanog našim najvećim vojnim počastima. Pripadnici komunističke kontraobaveštajne službe OZNA, upali su Bojoviću u stan. Bojović je upitao nezvane goste ko su, a oni su, spazivši šinjel kraljeve vojske s vojvodskim oznakama, počeli da omalovažavaju