Na Vaseljenskoj je, 5. septembra, objavljen tekst Srđana Volarevića „Beograd ne želi Vladana Desnicu“ (ovde; prenet ovde, ovde i ovde). Njegov nastanak podstaknut je mojim tekstom „I Vladan Desnica nepodoban za europsku Hrvatsku“, koji je objavljen na Fondu strateške kulture (ovde; prenet ovde, ovde i ovde). Iako je neosporno da je autor ostvario svoju nameru – da čitaocima omogući potpunije sagledavanje sudbine ovog znamenitog Srbina – smatramo da bi bilo dobro da prokomentarišemo tek nekolike njegove iskaze i nedoumice koje navedeni tekst sadrži, a koje su važne. Najpre, neobična je tvrdnja da autor ima „saznanje da su reči Slađane Ilić nastale pod posebnim okolnostima“. Moj tekst nije nastao ni pod kakvim „posebnim okolnostima“. Pisala sam ga, verovatno, u sličnim okolnostima u kojima

Čuo sam škljocanje oružja, a potom komandu „Puni, nišani, pali!“ Usledila je rafalna paljba iz automatskih pušaka – kaže oficir koji je vodio đenerala na streljanje. General Jugoslovenske vojske u otadžbini Dragoljub Draža Mihailović rehabilitovan je odlukom Višeg suda u Beogradu, ali su ostale još uvek mnoge misterije kada je u pitanju smrt ovog četničkog komandanta. Donosimo vam svedočenje bivšeg podoficira KNOJ-a Ljuba Lazarevskog o tome kako je vodio na streljanje četničkog đenerala, kao i njegovu tvrdnju da je on ubijen i sahranjen u blizini Belog dvora! – Draža Mihailović, sa još devet osuđenika streljan je u 1.30 sati posle ponoći 18. jula 1946. godine, u bagremovoj šumi, na 150 do

Posle 70 godina i dalje se rasvetljavaju tajne masovnih egzekucija, od jeseni 1944. do oslobođenja 1945. Vojnici NDH, koji su s nacistima opsedali Staljingrad, i muslimani i Albanci iz SS Handžar divizije promenili uniforme u partizanske Pripadnici 369. pukovnije NDH s nacistima išli u pohod na Staljingrad KOMUNISTIČKI zločini doslovno su izbili iz zemlje na Brdu mira iznad Gornjeg Milanovca 70 godina pošto je Ozna tu ubila bez suđenja nekoliko stotina ljudi. Kosti žrtava su otkrivene jer su se osušili borovi posađeni povrh grobnice da bi je sakrili. Grobovi onih koje je Ozna proglasila narodnim neprijateljima i ubila sistematski su uništavani po naredbi Aleksandra Rankovića od 18. maja 1945. godine.

U isto vreme dok su u Srbiji formirane autonomne oblasti kao države u državi, Milovan Đilas odbija zahtev dalmatinskih komunista da i Dalmacija dobije autonomiju. Oni su to obrazlagali činjenicom da ona nikad u istoriji nije bila pod vlašću Zagreba, a Đilas je odgovorio da je Dalmacija najhrvatskiji deo Hrvatske. Đilasova komisija je razgraničavanje Vojvodine obavila za samo nedelju dana, koliko je potrošila na obilazak nekoliko sela od Srema do Baranje. Odlučeno je da vukovarski okrug i Baranja, u kojima je seosko srpsko stanovništvo bilo većinsko, ipak treba da pripadne Hrvatskoj. Opravdanje je pronađeno u podatku da je 1945. Hrvata bilo više u gradovima. Potpuno je zanemareno da je u

Počela je borba. Sava skače na prvi tenk, otvara kupolu, ubacuje bombe koje ubijaju posadu. Njegov pratilac Zvonko, skočio je na drugi tenk i učinio isto. U sjećanju boraca, ostao je taj prizor upamćen kao podvig Save Kovačevića i njegovog pratioca… Tek u proljeće 1944. godine, nađena službena legitimacija otkrila mu je pravi identitet. Zvao se Rudolf Šlajher – Zen i bio je kapetan ABVER-a, njemačke vojne obavještajne službe… Početkom 1943. godine Sava Kovačević se našao sa svojim štabom i pratiocima u malom mjestu Ostrožac kod Konjica. Organizovali su napad na italijansku motorizovanu kolonu. Dva laka tenka išla su na čelu kolone. Počela je borba. Sava skače na prvi tenk,

Sastanak je održan 11.11.1941. godine, u gostionici preko puta stanice Divci, a počeo je u 19,15 i završio se u 20,35 časova. Prisutni su sa nemačke strane: Potpukovnik Kogard, Vojni upravni savetnik dr Kisel, Kapetan Matl, SS Oberšturmfirer Vinike, Štandartenfirer Matern. Prisutni sa četničke strane: Pukovnik Draža Mihailović, Major Aleksandar Mišić, Pukovnik Pantić, Kapetan Mitrović. Skraćenice u tekstu: p. pukovnik Kogard = K; pukovnik Draža Mihailović = DM; major Aleksandar Mišić = AM; pukovnik Pantić = P Potpukovnik Kogard pročitao je sledeću izjavu: “Gospodine pukovniče! Od strane Glavne komande u Srbiji imam nalog da izjavim: Pre dve nedelje poručili ste nam preko Vaših poverenika u Beogradu da je Vaša namera

Iz završne reči đenerala Mihailovića na jugoslovenskom komunističkom sudu jula 1946. “Verujem da će se naša buduća pokolenja, na pravi način pozabaviti nevino stradalima; kako od nemačke, ustaške, muslimanske, belogardijske i balističke, tako i od vaše (partizanske) puške. Takve zahteve nameće istina, kao najbolja zaštitnica od nove nesreće… Od svih savezničkih vojski u svetu, naša je bila jedina, koja se borila ne samo na jednom, na dva, već, na žalost, na tri fronta: protiv okupatora silnog i svirepog i do zuba naoružanog, protiv ustaša koji su po zločinima premašili svoje nemačke gospodare, stavljajući pod nož sve što je srpsko, bez razlike, žene decu i starce, i protiv trećeg, Titovog, najžalosnijeg

Zvonimir Vučković, vojvoda takovski, rođen je 6. 7. 1916. u Bijeljini. Roditelji su mu bili po nacionalnosti Hrvati, a otac mu se zvao Petar Prkić. Njegov otacje umro 1920. od tuberkuloze, dok je Zvonko još bio dete. Posle dve godine, majka Anka se preudala za potpukovnika Aleksandra Vučkovića, rodom iz Vranja. Bio je to dobar čovek koji je u svemu zamenio oca i u znak zahvalnosti Zvonko je kasnije preuzeo njegovo prezime. Zvonko je rešio da prati stope svoga očuha i 1931. godine upisao je Vojnu akademiju u Beogradu sa 61. klasom pitomaca. Završio je akademiju 1936. godine i u činu artiljerijskog potporučnika raspoređen je u Artiljerijski puk „Kraljević Tomislav”

U Sremskoj Mitrovici održana je akademija pod nazivom “Da se ne zaboravi” povodom 75 godina od stradanja nedužnih žitelja Srema u Drugom svjetskom ratu. Tim povodom predsjednik Pokrajinske vlade Igor Mirović podsjetio je da su ustaše za mjesec i po dana 1942. godine pobile više od 6.000 nevinih Sremaca, saopšteno je iz Biroa za odnose s javnošću Pokrajinske vlade. “Srem je tih septembarskih dana bio zavijen u crno. Zloglasna ustaška kaznena ekspedicija koju je predvodio Viktor Tomić, za mesec i po dana ubila je više od 6.000 nevinih žitelja Srema”, istakao je Mirović govoreći na sinoćnjoj akademiji u Sremskoj Mitrovici. Mirović je dodao da je vječno sjećanje i najdublje poštovanje

Na Leskovac je 6. septembra 1944. palo 69 tona bombi, a pošto se u gradu slavio rođendan kralja Petra, došlo je i puno ljudi sa strane, pa je broj žrtava bio ogroman Tog dana na Leskovac je u savezničkoj operaciji “Ratweek”, odnosno, “Nedelja pacova”, koja je počela u 12.18 časova, palo 69 tona tepih bombi iz 20 američkih bombardera i 28 pratećih lovaca. Od 28.000 stanovnika, poginulo je između četiri i sedam hiljada ljudi i još toliko je ranjeno. Srušeno je 1.840 objekata. Radomir Gavrilović je u sekundi izgubio oca, majku i mlađeg brata od druge po redu bombe koja je pala na Leskovac. Preživeli su on i starija sestra,