U isto vreme dok su u Srbiji formirane autonomne oblasti kao države u državi, Milovan Đilas odbija zahtev dalmatinskih komunista da i Dalmacija dobije autonomiju. Oni su to obrazlagali činjenicom da ona nikad u istoriji nije bila pod vlašću Zagreba, a Đilas je odgovorio da je Dalmacija najhrvatskiji deo Hrvatske. Đilasova komisija je razgraničavanje Vojvodine obavila za samo nedelju dana, koliko je potrošila na obilazak nekoliko sela od Srema do Baranje. Odlučeno je da vukovarski okrug i Baranja, u kojima je seosko srpsko stanovništvo bilo većinsko, ipak treba da pripadne Hrvatskoj. Opravdanje je pronađeno u podatku da je 1945. Hrvata bilo više u gradovima. Potpuno je zanemareno da je u

Počela je borba. Sava skače na prvi tenk, otvara kupolu, ubacuje bombe koje ubijaju posadu. Njegov pratilac Zvonko, skočio je na drugi tenk i učinio isto. U sjećanju boraca, ostao je taj prizor upamćen kao podvig Save Kovačevića i njegovog pratioca… Tek u proljeće 1944. godine, nađena službena legitimacija otkrila mu je pravi identitet. Zvao se Rudolf Šlajher – Zen i bio je kapetan ABVER-a, njemačke vojne obavještajne službe… Početkom 1943. godine Sava Kovačević se našao sa svojim štabom i pratiocima u malom mjestu Ostrožac kod Konjica. Organizovali su napad na italijansku motorizovanu kolonu. Dva laka tenka išla su na čelu kolone. Počela je borba. Sava skače na prvi tenk,

Sastanak je održan 11.11.1941. godine, u gostionici preko puta stanice Divci, a počeo je u 19,15 i završio se u 20,35 časova. Prisutni su sa nemačke strane: Potpukovnik Kogard, Vojni upravni savetnik dr Kisel, Kapetan Matl, SS Oberšturmfirer Vinike, Štandartenfirer Matern. Prisutni sa četničke strane: Pukovnik Draža Mihailović, Major Aleksandar Mišić, Pukovnik Pantić, Kapetan Mitrović. Skraćenice u tekstu: p. pukovnik Kogard = K; pukovnik Draža Mihailović = DM; major Aleksandar Mišić = AM; pukovnik Pantić = P Potpukovnik Kogard pročitao je sledeću izjavu: “Gospodine pukovniče! Od strane Glavne komande u Srbiji imam nalog da izjavim: Pre dve nedelje poručili ste nam preko Vaših poverenika u Beogradu da je Vaša namera

Iz završne reči đenerala Mihailovića na jugoslovenskom komunističkom sudu jula 1946. “Verujem da će se naša buduća pokolenja, na pravi način pozabaviti nevino stradalima; kako od nemačke, ustaške, muslimanske, belogardijske i balističke, tako i od vaše (partizanske) puške. Takve zahteve nameće istina, kao najbolja zaštitnica od nove nesreće… Od svih savezničkih vojski u svetu, naša je bila jedina, koja se borila ne samo na jednom, na dva, već, na žalost, na tri fronta: protiv okupatora silnog i svirepog i do zuba naoružanog, protiv ustaša koji su po zločinima premašili svoje nemačke gospodare, stavljajući pod nož sve što je srpsko, bez razlike, žene decu i starce, i protiv trećeg, Titovog, najžalosnijeg

Zvonimir Vučković, vojvoda takovski, rođen je 6. 7. 1916. u Bijeljini. Roditelji su mu bili po nacionalnosti Hrvati, a otac mu se zvao Petar Prkić. Njegov otacje umro 1920. od tuberkuloze, dok je Zvonko još bio dete. Posle dve godine, majka Anka se preudala za potpukovnika Aleksandra Vučkovića, rodom iz Vranja. Bio je to dobar čovek koji je u svemu zamenio oca i u znak zahvalnosti Zvonko je kasnije preuzeo njegovo prezime. Zvonko je rešio da prati stope svoga očuha i 1931. godine upisao je Vojnu akademiju u Beogradu sa 61. klasom pitomaca. Završio je akademiju 1936. godine i u činu artiljerijskog potporučnika raspoređen je u Artiljerijski puk „Kraljević Tomislav”

U Sremskoj Mitrovici održana je akademija pod nazivom “Da se ne zaboravi” povodom 75 godina od stradanja nedužnih žitelja Srema u Drugom svjetskom ratu. Tim povodom predsjednik Pokrajinske vlade Igor Mirović podsjetio je da su ustaše za mjesec i po dana 1942. godine pobile više od 6.000 nevinih Sremaca, saopšteno je iz Biroa za odnose s javnošću Pokrajinske vlade. “Srem je tih septembarskih dana bio zavijen u crno. Zloglasna ustaška kaznena ekspedicija koju je predvodio Viktor Tomić, za mesec i po dana ubila je više od 6.000 nevinih žitelja Srema”, istakao je Mirović govoreći na sinoćnjoj akademiji u Sremskoj Mitrovici. Mirović je dodao da je vječno sjećanje i najdublje poštovanje

Na Leskovac je 6. septembra 1944. palo 69 tona bombi, a pošto se u gradu slavio rođendan kralja Petra, došlo je i puno ljudi sa strane, pa je broj žrtava bio ogroman Tog dana na Leskovac je u savezničkoj operaciji “Ratweek”, odnosno, “Nedelja pacova”, koja je počela u 12.18 časova, palo 69 tona tepih bombi iz 20 američkih bombardera i 28 pratećih lovaca. Od 28.000 stanovnika, poginulo je između četiri i sedam hiljada ljudi i još toliko je ranjeno. Srušeno je 1.840 objekata. Radomir Gavrilović je u sekundi izgubio oca, majku i mlađeg brata od druge po redu bombe koja je pala na Leskovac. Preživeli su on i starija sestra,

Čedomir Antić istakao je da inicijativa „Fejsbuk“ grupe „Bosanski Amerikanci“ o rušenju spomenika komandantu Jugoslovenske vojske u otadžbini đeneralu Dragoljubu Mihailoviću u Libertvilu, predstavlja besmislen pokušaj i da će se samo, kao i obično, obrukati. – Oni će to pokrenuti. Ako bi vlast SAD izdala naredbu za rušenje spomenika, morali bi da ponište oba odlikovanja koja su dali Mihailoviću, i to iz 1947. i 2005. godine – rekao je Antić, predsednik „Naprednog kluba“. Bošnjaci imaju ozbiljan problem On je ocenio da Bošnjaci imaju ozbiljan problem u vezi sa svojim identitetom i da su za tri generacije tri puta promenili identitet, te da postoji agresivna potreba da taj identitet dokažu tako

Pročitah na „Fondu za stratešku kulturu“ pregršt srdačnih reči Slađane Ilić o srpskom piscu Vladanu Desnici, iz severne Dalmacije („I Desnica nepodoban za europsku Hrvatsku“, 31. avgust 2017.). Najmanje s namerom da ma šta od tu navedenog umanjim ili uveličam, osporim ili pohvalim, već rečenom pridodao bih nekoliko mojih reči, s nadom i uverenjem da ću bar za još pedalj doprineti potpunijem pogledu na lik ovog znamenitog Srbina i po babi Olgi, potomka slavnog srpskog junaka, uskoka i viteza Svetog Marka Mletačke republike, Stojana Jankovića. Uz saznanje da su reči Slađane Ilić nastale pod posebnim okolnostima, najpre da se zapitamo: Čemu stalno zapitkivanje među nama Srbima zašto Hrvati ne prihvataju

U Titovoj Jugoslaviji vrlo retko se govorilo o savezničkom bombardovanju naših gradova krajem Drugog svetskog rata. Najviše Srbije, tvrde istoričari. Ako su ova „prijateljska“ razaranja i pominjana, obično je to bilo u kontekstu „neminovnih žrtava u borbi za konačno oslobođenje od fašista i domaćih izdajnika“. Ali, broj žrtava nikada nije pominjan. A reč je o desetinama hiljada stradalih! Jedno od najvećih takvih razaranja bilo je u Leskovcu, 6. septembra 1944. godine. U 12 časova začule su se sirene, a bombe su počele da lete dvadesetak minuta kasnije. U pratnji 20 lovaca, 28 bombardera je na grad bacilo 69 tona bombi da bi se, navodno, uništila „koncentracija nemačkih trupa“ koje su

Beograd – Fejsbuk grupa „Bosanski Amerikanci“ poslala je prošle nedelje peticiju američkim zvaničnicima u kojoj zvanično traže rušenje spomenika Dragoljubu Draži Mihailoviću, komandantu Jugoslovenske vojske u otadžbini. Spomenik su 2009. podigli Srbi, u porti crkve Sveti Sava, u Libertivilu, blizu Čikaga. Peticija, u kojoj Dražu nazivaju „neofašistom“, „simbolom mržnje, etničkog čišćenja i genocida“, poslata je senatorima Ričardu Darbinu i Temiju Dakvortu, kongresmenu Bredliju Šnajderu, guverneru Ilinoisa Brusu Rauneru, gradonačelnicima Čikaga i Libertivila, ambasadi BiH u Vašingtonu, Ministarstvu spoljnih poslova i predsedniku BiH. U peticiji navode da je četnička organizacija koju je osnovao Mihailović „teroristička“, i da su posledice njenog delovanja Milošević, Karadžić, Mladić, Plavšić, Hadžić, Lukić… „U poslednje dve decenije