Pročitah na „Fondu za stratešku kulturu“ pregršt srdačnih reči Slađane Ilić o srpskom piscu Vladanu Desnici, iz severne Dalmacije („I Desnica nepodoban za europsku Hrvatsku“, 31. avgust 2017.). Najmanje s namerom da ma šta od tu navedenog umanjim ili uveličam, osporim ili pohvalim, već rečenom pridodao bih nekoliko mojih reči, s nadom i uverenjem da ću bar za još pedalj doprineti potpunijem pogledu na lik ovog znamenitog Srbina i po babi Olgi, potomka slavnog srpskog junaka, uskoka i viteza Svetog Marka Mletačke republike, Stojana Jankovića. Uz saznanje da su reči Slađane Ilić nastale pod posebnim okolnostima, najpre da se zapitamo: Čemu stalno zapitkivanje među nama Srbima zašto Hrvati ne prihvataju

U Titovoj Jugoslaviji vrlo retko se govorilo o savezničkom bombardovanju naših gradova krajem Drugog svetskog rata. Najviše Srbije, tvrde istoričari. Ako su ova „prijateljska“ razaranja i pominjana, obično je to bilo u kontekstu „neminovnih žrtava u borbi za konačno oslobođenje od fašista i domaćih izdajnika“. Ali, broj žrtava nikada nije pominjan. A reč je o desetinama hiljada stradalih! Jedno od najvećih takvih razaranja bilo je u Leskovcu, 6. septembra 1944. godine. U 12 časova začule su se sirene, a bombe su počele da lete dvadesetak minuta kasnije. U pratnji 20 lovaca, 28 bombardera je na grad bacilo 69 tona bombi da bi se, navodno, uništila „koncentracija nemačkih trupa“ koje su

Beograd – Fejsbuk grupa „Bosanski Amerikanci“ poslala je prošle nedelje peticiju američkim zvaničnicima u kojoj zvanično traže rušenje spomenika Dragoljubu Draži Mihailoviću, komandantu Jugoslovenske vojske u otadžbini. Spomenik su 2009. podigli Srbi, u porti crkve Sveti Sava, u Libertivilu, blizu Čikaga. Peticija, u kojoj Dražu nazivaju „neofašistom“, „simbolom mržnje, etničkog čišćenja i genocida“, poslata je senatorima Ričardu Darbinu i Temiju Dakvortu, kongresmenu Bredliju Šnajderu, guverneru Ilinoisa Brusu Rauneru, gradonačelnicima Čikaga i Libertivila, ambasadi BiH u Vašingtonu, Ministarstvu spoljnih poslova i predsedniku BiH. U peticiji navode da je četnička organizacija koju je osnovao Mihailović „teroristička“, i da su posledice njenog delovanja Milošević, Karadžić, Mladić, Plavšić, Hadžić, Lukić… „U poslednje dve decenije

O tome, kako je u srpskim zemljama bilo u Drugom svetskom ratu, govori i svedočanstvo nemačka poručnika, Petar Gajsera, koji je kao pripadnik Vermahta ratovao na našim prostorima. „U Srbiji su svi pucali na nas, čak i starci i deca. Kad smo došli u Hrvatsku videli smo zločine koje ljudski um ne može ni da zamisli. Onda su nas prebacili u Bosnu. U Bosni živi sam đavo.” Reč je o pismu poručnika Petera Gajslera iz 11. čete, 721 pešadijskog puka, 718. divizije Vermahta, napisanog 21. juna 1942. godine. Nalazi se u arhivu Biblioteke savremene istorije u Štutgartu u Nemačkoj. Izvor: SRBIN INFO  

O zločinima komunista tokom i posle Drugog svetskog rata, u postkomunističkim zemljama, počelo je da se govori kada je pao Berlinski zid, 1989. godine. Novoformirane demokratske vlade otvarale su tajne dosijee, otkopavale masovne grobnice, pravile popise žrtava i dostojno ih sahranjivale. Od bivših jugoslovenskih republika najpre se oglasila Slovenija, otkopavajući masovne grobnice žrtava komunista. Onda je tajne arhive otvorila i Hrvatska, objavljujući dokumenta o poratnim likvidacijama u Zagrebu, da bi 31. marta Zagreb povukao prvi korak rapisujući međunarodnu poternicu za 86-godišnjim Simom Dubajićem, nekadašnjim Titovim majorom, kojeg terete za ubistvo 13.000 ratnih zarobljenika na Kočevskom rogu 1945. godine. Tako je, ironijom sudbine, Hrvatska postala prva zemlja bivše Jugoslavije koja je

Na FSK već je bilo reči o nepodobnosti Njegoša (ovde), Andrića (ovde) i Ćopića (ovde) za hrvatsku i bošnjačku nacionalističku javnost – dominantnu u tamošnjim društvima koja se „razvijaju“ pod patronatima Brisela i Vašingtona. Na sličan način za njih je nepodoban i Vladan Desnica (1905−1967). Desničin roman Proljeća Ivana Galeba (1959) katkad se svrstava u pet najboljih srpskih romana 20. veka – zajedno sa Crnjanskovim Seobama, Andrićevom Prokletom avlijom, Selimovićevim Dervišom i smrti i Nečistom krvi Borisava Stankovića (na primer ovde). Problem je, naravno, u atributu srpski,pošto je pisac ovog romana, inače vrhunski intelektualac, bio Srbin iz Dalmacije koji je „svoj književni rad započeo kao srpski pisac, pokretač jednog od srpskih regionalnih časopisa između dva rata“ (J. Deretić, Istorija srpske književnosti, ovde, str.

Mazover je već 1998. utvrdio da su bivše komunističke zemlje umjesto liberalne demokracije dobile predatorski kapitalizam. Što su veća otimanja, to je jača nacionalistička retorika. A u tom su kontekstu Srbi u Hrvatskoj mračna i tužna tema koja se u hrvatskom društvu jedva i primjećuje, osim kao pobijeđeni neprijatelj Poznata povjesničarka Zorica Stipetić nekoliko je godina bila odsutna iz javnosti, ali sve vrijeme prati što se u Hrvatskoj dešava. U razgovoru za Novosti objašnjava paradokse i manipulacije u vezi današnjeg poimanja i proklamiranja povijesti Hrvatske, koje koriste vlasti i desne stranke i udruge. Koliko je povijesni revizionizam u Hrvatskoj uznapredovao posljednjih nekoliko godina? Ovo je za mene tjeskobno pitanje i

Posleratna sudbina Jugoslavije krojila se u Vašingtonu. Luj Adamič ubedio Ruzvelta i Čerčila da su partizani jedini ozbiljan partner Kada su saveznici počeli polako da očijukaju sa partizanskim pokretom Josipa Broza, i da postepeno zahlađuju odnose sa jugoslovenskom vojskom u otadžbini, odnosno sa pokretom Draže Mihailovića, još je otvoreno istorijsko pitanje koje ostaje istraživačima da ga razreše u vremenu koje je pred nama. Knjiga Loren Lis “Amerikanci jugoslovenskog porekla i nacionalna bezbednost SAD u vreme Drugog svetskog rata”, koja bi uskoro trebalo da se pojavi u prevodu na srpskom jeziku, mogla bi da bude jedan od stepenika u istraživanju ovog dela naše prošlosti. Ova višeslojna knjiga na dobar način pokazuje