U Srbiji je za vreme Drugog svetskog rata zaista postojao jedan dobar Nemac u uniformi Vermahta – pruski aristokrata koji je spasao deo srpskog kulturnog nasleđa. Ime barona Johana Alberta fon Rajsvica (Johann Albrecht von Reiswitz), koji je kao major Vermahta i šef Odeljenja za zaštitu umetnina (Kunst und Denkmalschutz) bio u okupiranoj Srbiji, danas je malo poznato srpskoj javnosti. Baron Rajsvic, koji je nakon rata bio profesor u Minhenu, spasao je mošti srpskih svetaca iz fruškogorskih manastira koje su napale ustaše, inicirao je donošenje Zakona o zaštiti kulturnog dobra i formiranje Zavoda za zaštitu kulture, što je bilo prvi put u srpskoj istoriji, insistirao je na ponovnom otvaranju Univerziteta,

DA LI STE ZNALI? Nacista i zločinac ima svoju spomen tablu u Srbiji(Novom Pazaru)! Aćif Hadžiahmetović, Aćif Bljuta (alb. Aqif Blyta; rođen 1887. u Novom Pazaru, javno streljan 21. januara 1945. u istom gradu), među Bošnjacima poznat i kao Aćif Efendija, Albanski političar u Kraljevini Jugoslaviji i gradonačelnik Novog Pazara za vreme Nemačke okupacije, koji je radio na projektu stvaranja Velike Albanije. Tokom Drugog svetskog rata bio je kolaboracionista koga su 1945. godine partizani osudili i streljali zbog masovnih ratnih zločina nad Srbima, i ubistava na prostoru okupirane Srbije. Prvi akt njegove kvinsliške politike bilo je vraćanje feudalnog prava četvrtine i uspostavljanje begovata, tj. srednjeg veka. Zloglasnog Ahmeta Dacu postavio je

Nakon punih 76 godina sumnji i skrivenih priča preživjelih golgote Drugog svjetskog rata i njihovih potomaka reporteri „Dana“ potvrdili su postojanje masovne grobnice u blizini Nikšića. Po prvi put od surovog zločina, koji je u kontinuitetu trajao više od godinu, tajnu jame bezdanice u mjestu Dubrave iznad nikšićkog sela Šume ekipa „Dana“ otkrila je fotografijama posmrtnih ostataka stradalih. Nakon što je „Dan” objavio jezive fotografije iz zloglasne jame od kojih se ledi krv u žilama, očekuje se reakcija tužilaštva i policije kako bi se jama istražila, a ostaci stradalih bili ekshumirani i dostojno sahranjeni. Začuđuje da niko od nadležnih istražnih organa do sada nije imao saznanja o ovoj jami i

Dom čestitih srpskih roditelja Rade i Ljubice Đujić, u pitomom Dalmatinskom selu Topolju kod Knina, bio je ispunjen neobičnom radošću 27. Februara 1907.godine. Toga dana rodilo im se prvo muško dijete; nadjenuše mu srpsko istorijsko ime: Momčilo. Ko je tada mogao i zamisliti da će ime zaista odgovarati ulozi koja će čekati Radinog sina kad bude u zrelim godinama i koju će on uspješno odigrati ne samo u svome rodnom mjestu već na širokim prostorima tromeđe Bosne,Like i Dalmacije! Niko tada nije mogao predvidjeti kolika ga slava čeka, ali i koliko breme odgovornosti, koje će on nositi na svojim plećima. Nosiće on to breme junački, herkulski… Neki ce mu zavidjeti, ali mnogi

Postupak po zahtevu za rehabilitaciju srpskog premijera za vreme okupacije u Drugom svetskom ratu Milana Nedića bliži se kraju Postupak po zahtevu za rehabilitaciju srpskog premijera za vreme okupacije u Drugom svetskom ratu Milana Nedića bliži se kraju, kažu za Tanjug u Višem sudu u Beogradu. Sledeće javno ročište zakazano je za 26. mart, kada je planirano saslušanje poslednjeg predloženog istoričara Aleksandra Stojanovića. Ovaj postupak je iniciran 2008. godine, ali je rasprava pred sudskim većem, kojoj prisustvuje i javnost počela u decembru 2015. godine, od kada je sud saslušao četiri svedoka i pet istoričara. U sudu kažu da je ostalo da se ispita još jedan istoričar, pa ako predlagači rehabilitacije

Petar Baćović je rođen u Nikšiću 1898. godine. Njegova familija potiče iz sela Klenak u Banjanima i dala je nekoliko vojvoda, od kojih je najpoznatiji Maksim Baćović (1848-1876). Petar je tokom Prvog svetskog rata jedno vreme ratovao u odredu vojvode Koste Pećanca, a potom je, do kraja rata, bio komitski četovođa u Hercegovini. Istakao se i kao pripadnik struje koja je tražila ujedinjenje Srbije i Crne Gore. Gimnaziju je pohađao u Skoplju, Beogradu i Sarajevu, gde je maturirao. Prve tri poratne godine služio je u Subotici, kao policijski kapetan, a zatim postaje opštinski činovnik u Krnjaju (danas Kljajićevo), kraj Sombora. Uz rad je završio Pravni fakultet u Subotici i postao

Srednjobosanski korpus je pokrivao teritoriju od reke Bosne do Kozare na zapadu, na severu do Save, a na jugu do oblasti Zenice, gde se nalazio Zenički korpus. Tokom 1944. godine korpus je preimenovan u 1. srednjobosanski, jer je formiran i 2. srednjobosanski. Zajedno sa Bosanko-krajiškim korpusom, oni su pripadali Komandi Zapadne Bosne, na čelu sa pukovnikom Slavoljubom Vranješevićem. KOMANDA ZAPADNE BOSNE – GORSKI ŠTAB BR. 300 Komandant: major Slavoljub Vranješević Načelnik štaba: kapetan Sergije Živanović Delegat Vrhovne komande za Zapadnu Bosnu: kapetan Borivoje Mitranović Član štaba: kapetan Manojlo Pejić Brojno stanje jedinica Komande Zapadne Bosne (Bosansko-krajiški, 1. srednjobosanski i 2. srednjobosanski korpus) krajem decembra 1944: najmanje 7.500 ljudi pod oružjem

Velimir Zarić iz Kačera, pripadnik Ravnogorskog pokreta, skrivao se punih 17 godina po šumama a njegovu priču zabeležio je književnik i novinar Antonije Đurić Ča­čak – Ve­li­mir Za­rić iz Ka­če­ra je je­di­ni pri­pad­nik „Rav­no­gor­skog po­kre­ta ko­ji je ostao u slo­bod­nim srp­skim pla­ni­na­ma pu­nih 20 go­di­na”. Za njim su Nem­ci tra­ga­li če­ti­ri, a sled­be­ni­ci Jo­si­pa Bro­za 17 go­di­na, ko­li­ko je od 1941. do 1961. pro­veo u šu­mi. Sve je to u pri­po­ve­sti „Naj­du­ži lov na čo­ve­ka” za­pi­sao ča­čan­ski knji­žev­nik i du­go­go­di­šnji no­vi­nar „Po­li­ti­ke” An­to­ni­je Đu­rić, u tek štam­pa­noj po­ve­sni­ci „Rav­no­gor­ci go­vo­re” („Du­hov­ni lug”, Kra­gu­je­vac, 2017). Sre­li su se kra­jem pro­šlog ve­ka u Mil­vo­ki­ju (SAD) gde je Za­rić ži­veo i ta­ko je na­sta­la