Izuzetno dragoceno svedočenje Dušanke Dišljenković, pesnikinje iz Niša, nekadašnje komunistkinje, partizanskog oficira… O Dražinoj korektnosti, držanju reči. Načela je rečenicu ali se zaustavila se na pola i o onome što znamo: kako su se oblačili u četničke uniforme i…činili ono što su činili. O tome kako je njen komandant Koča Popović na Neretvi potpisao sporazum sa Nemcima da pređu na drugu obalu i potuku četnike. I tako dalje. Ceo intervju sa Dušankom pogledajte u video klipu dole. Izvor: Srbin info Vezane vijesti: „Čuveni“ izveštaj koji je mnogima promenio mišljenje o Draži … Komnen Seratlić: Zapisnik sa sastanka Draže Mihailovića sa … Ruski istoričari: Pokret Draže Mihailovića nije onakav kakvim ga predstavljate u

Predsjednik izraelskog parlamenta /Kneset/ Juli-Joel Edelštajn zahvalio je Srbiji za čvrstu podršku protiv svakog ispoljavanja antisemitizma, kao i za njegovanje sjećanja na Holokaust. Na sastanku sa predsjednikom Narodne skupštine Srbije Majom Gojković, koja boravi u Izraelu, Edelštajn je istakao da je Zakon o otklanjanju posljedica oduzimanja imovine žrtvama Holokausta, koji je parlament Srbije jednoglasno donio 2016. godine, jedinstven i važan zakon, koji može da posluži kao uzor za sve zemlje Evrope. Predsjednici dva parlamenta razgovarali su o saradnji u oblasti ekonomije i založili se da dvije vlade posebno razmotre produbljivanje saradnje u domenu IT sektora, inovacija, građevine, poljoprivrede i turizma, saopšteno je iz Vlade Srbije. Gojkovićeva je ukazala da više

Društvo istoričara Srbije „Stojan Novaković“ nedavno je objavilo knjigu „Nezavisna Država Hrvatska u Srbiji 1941“, autora Milutina Živkovića. Knjiga donosi manje poznate činjenice o ustaškom režimu u Polimlju tokom prvih nekoliko mjeseci okupacije Jugoslavije u Drugom svjetskom ratu. Knjiga je nastala kao plod višegodišnjih istraživanja i rada na doktorskoj disertaciji i odnosi se na period ustaškog režima u Priboju, Prijepolju, Sjenici i Novoj Varoši od aprila do septembra 1941. godine. – Knjiga govori o jednom periodu u kome je režim iz Zagreba pokušao da pusti još jedan pipak na teritoriju Srbije, pored onog koji je bio u Sremu i koji je dosegao Zemun. Dakle, taj jedan pipak je trebalo da,

Poslanici Demokratske stranke Srbije su podneli Narodnoj skupštini Predlog Rezolucije o genocidu Nezavisne države Hrvatske nad Srbima, Jevrejima i Romima tokom Drugog svetskog rata. U danima kada je Srbija suočena sa povampirenjem ustaštva u Hrvatskoj, sistematskim zatiranjem sećanja na genocid izvršen u NDH, pa čak i njegovim otvorenim negiranjem, kao i falsifikovanjem činjenica o ratnim zbivanjima i izgonu Srba iz Hrvatske devedesetih, a istovremeno srpski politički vrh predlaže moratorijum na rasprave o prošlosti, podnošenje Predloga Rezolucije smatramo svojom političkom dužnošću i moralnom obavezom. Do pomirenja srpskog i hrvatskog naroda, kao preduslova trajnog mira i stabilnosti na našim prostorima, može da dođe samo ukoliko se istorijske činjenice ne falsifikuju, žrtve zločina

Nije ovo tekst o tome je li Milan Nedić heroj, ili izdajnik. Nije ovo tekst ni o tome treba li ga rehabilitovati, ili ne. Ovo je tekst o tome kako su upravo oni koji ga optužuju da je bio fašista – fašisti, da je bio kvisling i kolaboracionista – kolaboracionisti Domaća štampa pronemačkog opredeljenja puna je ovih dana „zgražavajućih“ fotografija sa skupa koji je u znak počasti Milanu Nediću u Beogradu organizovalo nekoliko ekstremno desnih grupa. Zgražavajuće je, zaista, da srpske patriote koje su se okupile da brane lik i delo Milana Nedića (o kojem ovom prilikom ne želimo da sudimo) dignu ruku u nacistički pozdrav. Sledbenici Nedića i Dimitrija

Marta je dojila bebu kada su nagrnuli na vrata njihove kuće u centru Novog Sada. Njen muž, mladi advokat iz bogate porodice, pokušao je da pravnim rečnikom i veštom retorikom dobije na vremenu u razgovoru sa „crnim perjanicama“. Izvadio je njihove uredno složene dokumente, verujući u priču o legitimisanju, ali za sekund su ti papiri bili iscepani i podrugljivo bačeni pred njima. Tri uniformisana lica, koja su tog 23. januara 1942. godine harala njihovom ulicom, nisu krila oduševljenje plenom kada su zakoračili u kuću. Kao hijene koje ne mogu sa sačekaju da žrtva iskrvari, radujući se gozbi, išli su od sobe do sobe, uzimajući u ruke sitne vrene stvari i