Komandovao je Cerskim korpusom u okviru Cersko–majevičke grupe korpusa, uvek u prvim redovima i najvećim borbama. Svoje junaštvo dokazao je nebrojeno puta Majora Voje Tufegdžića gotovo da nema u četničkim narodnim pesmama. Pesma ga “nije htela“ i pominje se samo u jednoj: ,,Kralju Pero, srpski sine“ – iako se sa sigurnošću može reći da je bio najbolji oficir pukovnika Dragoslava Račića, a njegovi borci elitni u svakom pogledu. Ko­m­andovao je Cerskim korpusom u ok­viru Cersko–majevičke grupe korpusa, uvek u prvim redovima i najvećim borbama. Svoje junaštvo dokazao je nebrojeno puta. Vojislav Tufegdžić – Vojkan, ka­ko su ga svi iz milošte zvali, ro­đen je u selu Štitaru, nadomak Ša­pca, 1914. godine.

Polaganjem vijenaca na spomenik palim borcima u Drugom svjetskom ratu, na Palama je danas obilježen 3. april – Dan oslobođenja ove opštine. Sekretar SUBNOR-a opštine Pale Tomo Terzić rekao je novinarima da su Pale na današnji dan postale slobodne i da je to istorijski datum koji ne treba zaboraviti. „Sa područja Pala u narodnooslobodilačkom ratu učestvovalo je 575 boraca, a poginulo ih je 24. Nažalost, danas nema nijednog živog. Paljanski SUBNOR čine potomci učesnika Prvog i Drugog svjetskog“, kaže Terzić. On je dodao da predstavnici SUBNOR-a svake godine polažu vijence na spomenik palim borcima kako bi sačuvali sjećanje na one koji nisu žalili živote za slobodu svoje zemlje. Načelnik opštine

– Stvarajući uslove trajnog i sigurnog mira, Jugoslavija i Italija pokazale su Evropi put – rekao je srpskom novinaru „Vremena“ Benito Musolini, pred samo izbijanje Drugog svetskog rata 1938. godine. Na naslovnoj strani „Vremena“ od pre osam decenija izašao je potpis – lično Dučea, odnosno Musolinija. Italijanski predsednik Vlade dao je izjavu jugoslovenskom listu na dan godišnjice jugoslovensko-italijanskog pakta. Neposredno pre rata, osnivač fašizma u Italiji je na sav glas hvalio odnose dveju zemalja. – Beogradski sporazumi bili su rezultati precizne odluke Jugoslavije i Italije da stvore između sebe stalnse uslove bezbednosti i mira. Oni su postavili osnove čvrstog i delotvornog sporazuma između dva naroda. Iskustvo ove prve godine pokazalo

Predsmrtni osmeh Ljuba Čupića, prezrenje smrti i bede života u ropskim lancima, taj prkos Stevana Filipovića, koji sa vešala, sa omčom oko vrata, do neba uzdignutih pesnica kliče slobodi i pokazuje kako se za nju treba boriti, odavno zadivljuju i izazivaju sveopšte poštovanje posetilaca najvećih muzeja ratova širom sveta. Podjednako im se dive od Londona, Beča i Torina, do Rima, Nju Delhija, Tokija i Njujorka… Galerija u Ujedinjenim nacijama Fotografija Stevana Filipovića u prirodnoj veličini se, recimo, nalazi i na samom ulazu palate Ujedinjenih nacija na Ist Riveru, tako da niko ne može ući u najvažniji dom svetskog mira, a da mu se ne zadivi ili ne pokloni. – Podom

Samo koji sat po izvršenju smrtne kazne nad Stevanom Filipovićem, odnosno posle njegovog vešanja u centru Valjeva, na izlogu obližnje poznate fotografske radnje „Kosara“ (vlasništvo Milke Antić, po kojoj će radnja kasnije dobiti ime „Foto Milka“) pojavilo se desetak fotografija koje su upečatljivo dočarale taj čin i posebno herojsko držanje obešenog. Među njima je bila i ta najupečatljivija slika Filipovića sa omčom oko vrata i visoko podignutim rukama i stisnutim pesnicama. Ta fotografija će vremenom postati ikona, simbol antifašizma i jedno od najpotresnijih i najupečatljivijih svedočanstvava iz Drugog svetskog rata, kojem se i danas klanja i divi ceo slobodi privrženi i ratu suprotstavljeni svet. Upad u foto-radnju Začas se stvorila

Pozna jesen i zima 1941. godine predstavljali su veliko iskušenje i prekretnicu u Narodnooslobodilakoj borbi, posebno posle pada Užica i prodora moćnih nemačkih i četničkih snaga na prostor takozvane Užičke republike. Glavnina partizanskih snaga se pred tom silom morala povući ka Sandžaku. Tražena zverka Stevan Filipović je u tom trenutku bio komandant Prvog pocerskog bataljona, koji je ostao odsečen na Ceru. Na savetovanju u Grabovcu, održanom 21. decembra, zaključeno je da se taj bataljon ne može održati po ciči zimi i odlučeno da se zbog nedostatka hrane i municije privremeno rasformira. Pri pokušaju da se iz Grabovca prebaci na Cer i pridruži saborcima, Stevan Filipović i njegov mlađani kurir, petnaestogodišnji

Nekadašnji prolazni logor na Autokomandi mora ostati u zajedničkom sećanju – Na parceli će se graditi tržni centar, ali investitor, kompanija „Delta”, želi da dostojno obeleži prostor Zaboravljeni i zapušteni nekadašnji prolazni logor „Topovske šupe” mogao bi konačno da bude dostojanstveno obeležen. Članovi Komisije „Staro sajmište”, sa predsednikom komisije i episkopom slavonskim Jovanom Ćulibrkom na čelu, obišli su juče kompleks na Autokomandi, s ciljem da postojeći objekat sačuvaju za pokoljenja, a sa istom idejom održali su i sastanak u Starom dvoru, kome su prisustvovali predstavnici ambasada Nemačke, Izraela i Sjedinjenih Američkih Država, Muzeja „Ane Frank” u Amsterdamu, kao i predstavnici udruženja koja neguju sećanje na holokaust. Predsednik Saveza jevrejskih opština

Profesor i književnik Željko Vidakov Zirojević priču i prsten „nasledio“ od prijatelja Radojice Radovića, majora Udbe Mitropolit Joanikije Lipovac uhvaćen je u zbegu 12. maja 1945. godine kod Celja. Prebačen je u Zagreb, u štab Prve armije kod komandanta Peke Dapčevića, odakle je po nalogu Milovana Đilasa odveden u Beograd, na Topčider. Mitropolita su streljali pripadnici Ozne 18. maja 1945. godine kao narodnog izdajnika. Njegove kosti počivaju na neobeleženom mestu negde na prostoru Bukovika kod Aranđelovca. Profesor, publicista i književnik Željko Vidakov Zirojević čuvar je prstena mitropolita Joanikija Lipovca. – Vreme je da mitropolit bude sahranjen na način dostojan čoveka i po pravilima Srpske pravoslavne crkve, a istina o njegovom

Dok su ga 22. maja 1942. godine oko deset sati pre podne žandarmi vodili svezanog glavnim valjevskim ulicama na gubilište u centru grada, maleni, tek 160 centimetara visoki mladić je gromko klicao: „Živeli narodni oslobodioci! Dole fašisti i izdajnici srpskog naroda! Živeo Staljin! Živeo komunizam…!“ Porodica pečalbara Nedićevi žandarmi su ga bezdušno udarali kondacima i pokušavali da ga ućutkaju, ali je njegov glas bivao sve moćniji i sve više izazivao divljenje uplašenih prolaznika. Kad su shvatili da ga ne mogu tako ućutkati, sprovodnici su skrenuli i poveli ga sporednim sokacima, prečicama koje su vodile do mesta na kojem su se već njihala pripremljena vešala. Stigli su znatno pre nego što

O opštoj kulturi jednog naroda, a posebno o kulturi sećanja, govori i naš odnos prema mrtvima. Posebno prema onima koji su nastradali u ratnim sukobima, odnosno u unutrašnjim obračunima. Među njima su i oni koji su, kao poražena strana, likvidirani na početku uspostavljanja nove revolucionarne vlasti 1944–1945. godine[1] Prvih novembarskih dana 2017. godine, na Mitrovske zadušnice, stotinak okupljenih građana je na prostoru beogradskog Lisičjeg potoka prisustvovalo parastosu „žrtvama revolucionarnog terora“ koji je u Srbiji, u periodu od septembra 1944. do februara 1945. godine, odneo živote više desetina hiljada, mahom civila i to uglavnom bez suđenja i prava na odbranu. Istovremeno, na ovom, jednom od najvećih stratišta na kojem je svojevremeno