Nebojša Kuštrinović, potomak solunskog borca majora Petra Kuštrinovića, sjeća se kada je njegov djeda Petar rekao njegovom ocu: “Mi smo stvorili Kraljevinu Jugoslaviju, a vi to i ne slavite, već govorite o nekom 29. novembru”… Priredio : Milomir SAVIĆ Petar Princip, najbliži potomak slavnog Gavrila Principa, smatra da današnje vrijeme u BiH karakteriše potpuna sličnost sa vremenima u kojima su se događali revolucionarni procesi, poput Sarajevskog atentata 1914. godine. “Ovu moju konstataciju najbolje potvrđuju stihovi pokojnog strica Gavrila, koje je, prije 100 godina, na porciji u zatvoru sarajevskog garnizona napisao: `Tromo se vreme vuče i ničeg novog nema, danas sve kao juče, sutra se isto sprema`”, kaže Princip. Povodom 103

Duhovna akademija povodom obilježavanja 100 godina od zatvaranja austrougarskog koncentracionog logora u Doboju, prvom konclogoru u savremenoj Evropi, održana je večeras u kripti Hrama Svetog Save u Beogradu. Akademija je održana uz blagoslov patrijarha srpskog Irineja i episkopa zvorničko-tuzlanskog Hrizostoma, te uz podršku Predstavništva Republike Srpske u Beogradu. Hor “Bogoljublje” i dramski studio “Prota Slavko Trninić” iz Doboja izveli su kompozicije, kao i čitanje tekstova – odlomaka iz “Spomenice”, koja je urađena 1938. godine, a koja opisuje mučeništvo Dobojskog logora, originalna svjedočanstava preživjelih logoraša. U saradnji sa Arhivom SPC, pripremljena je dokumentarno-arhivska izložba fotografija i dokumenata “Dobojski logor-kultura sjećanja”, koja prikazuje istorijski razvoj sjećanja i pamćenja lokalne sredine na dobojsko

Jedna uličica u centru Leskovca nosi ime Đorđa Cekića Lešnjaka i povezuje ulice koje su nazvane po imenima poznatijih istorijskih ličnosti – Svetozara Markovića i Radeta Končara. Na Lešnjakovoj rodnoj kući u Ulici Radeta Končara, u kojoj danas žive njegovi potomci, nalazi se spomen-tabla sa njegovim imenom, a kosti mu počivaju u mermernom sarkofagu u kripti Sabornog hrama Svete Trojice, gde se takođe nalazi spomen-tabla koju su podigli zahvalni Leskovčani. Ko je on i čime je zaslužio da mu se posmrtni ostaci, posle tri sahrane, pohrane na ovom svetom mestu? Osim imena skrajnute uličice u samom centru grada, mnogi Leskovčani nisu znali kakva značajna ličnost se krije iza tog imena,

Najvećem srpskom avijatičaru 20. veka Tadiji Sondermajeru danas su otkrili bistu i na nju položili vence gradonačelnik Siniša Mali, direktor Er Srbije Dane Kondić i direktorka Direktorata civilnog vazduhoplovstva Mirjana Čizmarov, a predstavnik Srpske pravoslavne crkve ju je osveštao. Ovom svečanom događaju, u parku na uglu ulica Koste Stojanovića i Palmotićeve, prisustvovali su i potomci velikana, predstavnici Udruženja linijskih pilota Srbije DCV, Er Srbije i Skupštine grada Beograda koji su inicirali i organizovali postavljanje biste Sondermajeru. Tim povodom, gradonačelnik Beograda Siniša Mali rekao je da je veoma ponosan što je imao čast da otkrije spomen obeležje pioniru srpske avijacije i, kako je dodao, najzaslužnijem čoveku za osnivanje civilnog sportskog vazduhoplovstva

Selo Brazilovica kod Lazarevca. Prema seoskom groblju, smeštenom na blagoj uzvisini, žurno i žustro korača seljak Slobodan Marinković. Njegova šajkača promiče između spomenika i zaustavi se kod jednog ovećeg. Seljak skide kapu, prekrsti se tri puta i poljubi sliku na spomeniku od crnog mermera. – Bio je veliki srpski junak, dobar čovek i pažljiv komšija. Nikad se ni oko čega nismo zavadili. Mnogo dobrog mi je u životu učinio. Zato, kad prođem pored groblja pomenem ga za pokoj duše – govori Marinković stavljajući na glavu pohabanu šajkaču. Na prednjoj strani spomenika fotografija Čedomira Popovića (1896-1991). Ispod natpis – solunac. Poleđinu spomenika krasi mala crna mermerna pločica safotografijom iscrpljenog srpskog ratnika iz Prvog svetskog rata

Spomen-ploča na starogradskim bedemima posvećena srpskim oslobodiocima Budve, koju su prije nekoliko mjeseci vandali oskrnavili crnom farbom, potpuno je očišćena. Čišćenje je finansirao gradski menadžer Budve Milo Božović, član Demokratskog fronta. Spomen-ploča, koja je 1931. godine postavljena iznad Veljih vrata Starog grada u Budvi, godinama izaziva kontroverze i često je na udaru vandala. Na ploči piše: “Na uspomenu dolaska hrabre pobjedonosne Srpske vojske, koja poslije junačnih pobjeda oslobodi Budvu na Mitrovdan, 8. novembra 1918. godine, postavlja Opština Budva”. Iznad tog natpisa uklesane su riječi Petra Drugog Petrovića Njegoša: “Pokoljenja, djela sude…”. Istorijska vjerodostojnost uklesanih riječi podijelila je političku i stručnu javnost u Budvi. Liberalna partija, koja se nalazi u aktuelnoj

Oranizovane arnautske čete nastavljaju svoj rad na remećenju državnog života u srpskim novim krajevima i uništavanju hrišćanskog stanovništva. Glavni napad razbojnika upravljen je na Debar i južni deo zapadne srpske granice, na mesta koja su od glavnih vojničkih centara odvojena teško prohodnim planinama isto koliko i kilometarskom razdaljinom.”  Iz ovog članka objavljenog u „Politici” 22. septembra (9. po julijanskom kalendaru) 1913. godine, lako se može zaključiti da se u novopripojenim krajevima Kraljevine Srbije nešto krupno dešavalo. I, zaista, samo dve nedelje od proglasa kralja Petra o prisajedinjenju novih krajeva Srbiji, u njenim jugozapadnim oblastima počeli su nemiri, koji su za srpsku državu predstavljali novo, ozbiljno iskušenje. Oni su bili posledica

Građevinsko preduzeće „Petković“ Novo Goražde privodi kraju obimne radove  na obnovi i revitalizaciji kapele srpskim ratnicima u Vardištu kod Višegrada. Kompletne radove, čija prva faza je počela sredinom  2016. godine, u iznosu od 90.000 evra finansira Ministarstvo za rad, zapošljavanje, boračka i socijalna pitanja vlade Srbije, a predhodile su im dobrovoljne akcije Građevinske sekcije Srpskog sokolskog društva „Soko“ Dobrun-Višegrad tokom 2015. godine. Gradilište oko kapele posjetila je delegacija „Sokola“, koju su predvodili arhimandrit Jovan Gardović, duhovnik ovog društva i predsjednik odbora za obnovu ovog zdanja, Slavko Heleta, predsjednik „Sokola“ i Aleksandar Savić, urednik u Sokolovoj izdavačkoj sekciji. Oni su se uvjerili da se radovi izvode izuzetno kvalitetno, pod stručnim nadzorom

U autorskom tekstu „Muke po Srbi“ Vladan Ranaković navodi podatke koji ukazuju da je Nemačka dužna Srbiji da isplati zaostalu reparaciju ne samo za Drugi svetski rat već i za Prvi. Rakanović navodi da je na ime ratne odštete za Prvi svetski rat Nemačka bila dužna da plati Srbiji svake godine u proseku oko 2.100.000 rajhsmaraka, i to sve do 1966. godine, dok je isplata od 1967-1988 (kada se završavao po ugovoru rok za isplatu ratne štetet iz Prvog rata) bio nešto niži, i iznosio je oko 1.600.000 rajhsmaraka godišnje. Nikakvog kašnjenja nije moglo biti. Dug za preostali deo ratne reparacije za Prvi svetski rat koji Nemačka nije isplatila Srbiji 

Jedan zarobljeni viši bugarski oficir izjavio je srpskom komandantu: „Ceo dan na jednoj čuki borismo se i borismo se sa železnim pukom. Pet puta nas železni istera iz naših redova. A i mi njih pet puta najurismo sa čuke. No, ne lezi vraže! Pred samu noć železni osvoji čuku i naše redove. Moji vojnici pobacaše oružje i opremu i dadoše se u panično bekstvo. Vojnici su bežali i glasno vikali: Begajte! Begajte! Juri ni ludi železni puk! Toga dana i jedni i drugi imali smo velike gubitke. Na čuki samo leš do leša ubijen srpski i bugarski vojnik. To je prava ljudska kasapnica i strahota”. U ratu s neprijateljem srpski

Veličanstveni Жivojin Mišić u razgovoru sa prestolonaslednikom uoči stvaranja Kraljevine SHS Жivojine Mišiću, kada ćete se odljutiti? Dokle ćete biti ljuti na mene, vašeg kralja? Vaše Visočanstvo, neumesno je da sebe proglašavate kraljem pored živog kralja, valjda se i princ Đorđe za nešto pita? – Жivojine sedite! Nemojte, molim vas opet da počinjete, sedite i slušajte. Ima razlike između vašeg, dobro i mog, gledišta na “ujedinjenje” srpskih zemalja, od onog koje zagovaraju i podržavaju Pariz, London, Rim…. Oni hoće da u zajedničku državu sa Srbijom gurnu i Hrvatsku i Sloveniju. Dakle Evropa želi da stvori Kraljevinu Srba, Hrvata i Slovenaca po svaku cenu, jer joj se čini da će zajednička

  dr Borivoje Milošević Filozofski fakultet Banja Luka1 Apstrakt: U radu je dat kraći prikaz pisanja hrvatske štampe o Srbima i Kraljevini Srbiji neposredno poslije atentata u Sarajevu, tokom julske krize i u prvim mjesecima rata. Štampom je dominirao oštar antisrpski ton, neskrivena mržnja i potreba da se srpski narod imenuje isključivim krivcem za izbijanje rata te zbog toga i kazni. Ključne riječi: Prvi svjetski rat, Srbi, Kraljevina Srbija, hrvatska štampa, propaganda, antisrpske demonstracije. Vijest o smrti austrougarskog prestolonasljednika Franca Ferdinanda stigla je u Zagreb nedugo po atentatu, da bi službene potvrde bile objavljene predveče u posebnim izdanjima novina. Prve vijesti o atentatu izazvale su u najvećem hrvatskom gradu veliku

„Evo mene s Velikog Ošljaka, od rovova Velikoga rata. Tu su bili bagrdanski položaji na kojima je bila Druga armija”. Ovim rečima dočekao nas je Milan Jovanović iz Lovaca kod Jagodine, šezdesetosmogodišnja starina, potomak junaka iz balkanskih, Velikog i Drugog svetskog rata i osmo koleno kapetana Koče. Njegovi pradedovi, rođena braća Mikailo i Milan (po kome je i naš sagovornik dobio ime), najpre su otišli u Prvi balkanski rat, vojevali i u drugom, a pošto je, kako Milan reče, „Švaba počeo da bije”, nastavili su da se bore i u Velikom ratu. Mikailo je bio u konjici, a Milan pešadinac. Mikailo je zarobljen kada su prešli Savu i u ropstvu