FOČA, 5. SEPTEMBRA /SRNA/ – Kod obnovljenog spomenika na brdu Šište iznad Foče sutra će biti služen pomen mještanima Čelebića, koje su prije 100 godina strijeljale austrougarske vlasti. Na brdu Šište 6. septembra 1914. godine strijeljano je pedeset dvoje Srba. Pored njih je na tom mjestu sahranjeno i 19 srpskih žrtava, koje su četiri dana ranije Austrougari ubili na lokalitetu Crna stijena. Pomen kod obnovljenog spomenika na brdu Šište biće služen u 11.00 časova. Povodom 100 godina od stradanja fočanskih Srba sutra će biti promovisana knjiga Milenka Todovića “Adresar mrtvih Fočana – srpske žrtve u 20. vijeku” u kojoj su obuhvaćena imena 2.500 Srba stradalih u oba svjetska i u

English Na lokalitetu Crna stijena, u blizini fočanske Bolnice, danas je služen pomen za 19 Srba sa područja Čelebića koje su na tom mjestu na današnji dan 1914. godine strijeljali austrougarski okupatori. Uoči i na početku Prvog svjetskog rata Austrougari su u Fočanskom srezu ubili oko 200 Srba, a dosta ih je završilo u logorima u Aradu i u Doboju. Hapšeni su i ubijani ugledni stanovnici Foče, ponajviše seljaci iz čelebićkog kraja, na granici sa tadašnjom kraljevinom Crnom Gorom. Samo četiri dana nakon stradanja na Crnoj stijeni, na brdu Šište iznad Foče strijeljana su 52 mještana Čelebića. Potomak stradalih Ljubomir Todović kaže da su Austrougari ubijali nedužne mještane, a u

Poseta znamenitom mestu naše istorije nikog od nas nije ostavila ravnodušnim. Obilazeći poprište Cerske bitke i odavajući počast našim junacima želeli smo se da se na ovaj, barem simboličan način, odužimo njima za sve što su oni učinili za nas. Devetnaesti avgust 2014. godine, Preobraženje Gospodnje. Petnaestak Srba sa severa Kosova, uključujući i autora ovih redova, nervozno cupka u centru Leposavića iščekujući dolazak minibusa iz Raške. Iako je druga polovina avgusta, sveže je i prohladno kao u novembru, da čovek ne poveruje. Negde oko 4 časova ujutru minibus je stigao, a putnici su se na brzinu „ukrcali“, što zbog hladnoće, što zbog želje da se što pre stigne tamo. Na

„„Moramo prvo biti potomci, da bi bili preci.“ Dolazili su stranci, Nemci, Francuzi, Austrijanci, dolazili su čas i Hrvati da snime prilog. Naši retko svrate. Ove reči je, onako uzgred, bez imalo oporosti jer je to valjda već odavno postalo sasvim uobičajeno, izgovorio prota Miroslav Jakovljević. Razgovarao je sa nama u prelepoj, savršenoj sređenoj porti hrava Sv. Ilije u Mačvanskom Prnjavoru. Na samo nekoliko metara od dugačkog stola ispod razgranate lipe stajale su biste dr Arčibalda Rajsa i kralja Aleksandra Karađorđevića. Ispod jedne od njih video se osušen venac na čijoj je lenti, izbledeloj od kiše, pisalo da ga je tu položio načelnik Generalštaba general Diković. Dobro je, bar se

Danas se obilježava 100 godina od Cerske bitke, prve velike savezničke pobjede u Prvom svjetskom ratu. Udarni dio Cerske bitke, koju je izvojevala srpska vojska, odigrao se u noći 15. na 16. avgust 1914. godine. Činjenica da je malena Srbija uspjela da na Ceru porazi austrougarske trupe izazvala je tada nevjericu u Beču i Berlinu, ali i oduševljenje među saveznicima, a ugled Srbije neočekivano je porastao. General Stepa Stepanović dobio je čin vojvode kao nagradu za komandovanje koje je dovelo do odlučne pobjede na Ceru. Kod Tekeriša, na jugozapadnim obroncima planine Cer, u noći 15. na 16. avgust, dogodio se žestok sudar dvije vojske, koji će se poslije ogorčenih borbi, završio odlučnom srpskom pobjedom. Pošto su 12. avgusta

TREBINJE, 12. AVGUSTA /SRNA/ – Njegovo preosveštenstvo vladika zahumsko-hercgovački i primorski Grigorije i umirovljeni episkop Atanasije, uz sasluženje eparhijskog sveštenstva, večeras su u Sabornom hramu u Trebinju služili parastos povodom stogodišnjice od pogubljenja 79 Trebinjaca koji su stradali od austrougarske vlasti. U prigodnom obraćanju vladika Grigorije je istakao da se treba sjećati onih koji su bili najbolji među nama, našim precima, nastradalim u pogromu, onih koji su izdržali strašne muke i ostali vjerni svom narodu i svojoj opredijeljenosti za slobodu. “Naša sjećanja bi trebalo oživljavati i podsjećati na veliku žrtvu u Prvom ratu koja je nastavljena i u Drugom, pa i na kraju ovog vijeka čega smo i mi sami

Proti Stevanu Pravici (1854–1925) i trebinjskim Srbima stradalim avgusta 1914. g Bijelač je tipično selo Trebinjske šume, neveliko, sa svega desetak jednostavnih prizemnih kuća. Kuće su kamene, sa širokim terasama i odrinom koja u sparnim ljetnim danima pruža prijatan hlad. Kao i ostala sela toga kraja, i Bijelač je podignut na prostranoj čistini, pažljivo biranoj, gdje je zemlja izdašna i plodna, na domaku Trebišnjice. Domaćinstva povezuju krivudavi puteljci, ograđeni kamenom ili samoniklom dračom, gdjekude kaldrmisani. Kuće su okružene baštama i vrtovima Stanovnici ovog podneblja bistri su i otresiti, dovitljivi i radni, ali i urođeno nepovjerljivi. Teškim trudom sticali su ono od čega su živjeli – sir, med, duvan i vino.

Spomenik, delo poznatog beogradskog vajara tog vremena, za 94 godine, od kada je izgrađen, preživeo je Drugi svetski rat i sve nedaće vremena Spomenik, podignut 1920. godine u Jagodini borcu Kolubarske bitke Жivojinu Gligorijeviću, jedan od najlepših spomenika krajputaša u Srbiji, koji je bio u veoma lošem stanju, obnovio je njegov praunuk da u novom sjaju dočeka stogodišnjicu pogibije i Velikog rata. Spomenik, delo poznatog beogradskog vajara tog vremena, za 94 godine, od kada je izgrađen, preživeo je Drugi svetski rat i sve nedaće vremena. Nemci su iz desne ruke figure Gligorijevića išcupali karabin a Bugari ga gađali iz pušaka. Izdržao je kiše, mrazeve, nebrigu, jake vibracije vozova na međunarodnoj

U Sloveniji je u toku neumoljivo revidiranje istorije kako bi se Austrougarska predstavila kao država koja ne samo da nije bila ugnjetač različitih naroda koje je potčinila već, štaviše, kao država koja je bila „na putu transformacije u trilateralnu federaciju“ gde bi slovenački narod, zajedno sa Hrvatima, postigao punu ravnopravnost. A tu „mirnu tranziciju“ i sve slovenačke snove je, pogađate, prekratio metak Gavrila Principa, ispaljen u Ferdinanda u Sarajevu Prošlo je 100 godina otkako je vođa, koji nikada nije bio biran na izborima, pozvao mnoge vaše zemljake da krenu u agresiju na jednu malu zemlju koja je tako postala žrtva osvajačkih ambicija tadašnje svetske sile. Na kraju tog poduhvata prebrojali

U dvorištu crkve Svetog proroka Ilije na Rudištima, u opštini Vlasenica juče je svečano otkiven i osveštan spomenik “Srpskom ratniku“, koji simbolizuje stradanje srpskih rodoljuba na ovim prostorima u svim ratovima u kojima su se borili za slobodu i svoju otadžbinu. Podizanje spomenika pomogle su opštinska Boračka organizacija, Ministarstvo rada i boračke zaštite Srpske i lokalna zajednica . Nakon liturgije i litije, u porti crkve Svetog proroka Ilije na Rudištima, u Vlaseničkoj mjesnoj zajednici Cikote, otkivena je i osveštana spomen ploča, spomen soba i Spomenik, koji su podignuti u znak sjećanja na sve srpske rodoljube koji su stradali u Odbrambenim ratovima od 1804. do 1995. godine. Gradnja spomenika i ostalih

Kraj juna 2014. doneo je živu diplomatsku aktivnost u odnosima Vatikana i Srbije. Na poziv ministra Ivice Dačića, u posetu Beogradu stigao je papin ministar spoljnih poslova, nadbiskup Dominik Mamberti. Dačić je izjavio da bi pontifeksova poseta Beogradu bila u državnom interesu, a Tomislav Nikolić da bi mu bilo drago da, kao predsednik Srbije, poželi dobrodošlicu papi (1). Nadbiskup se sastao i sa patrijarhom Irinejem i nekim episkopima. Tvrđeno je da je tom prilikom patrijarh navodno uputio protestno pismo papi Franji povodom najavljene „univerzalizacije“ Stepinca koji, od „blaženog“, treba da postane „sveti“. (Povremeno se sticao utisak da je „samo“ Stepinac prepreka da papa poseti Srbsku Crkvu; jer, to je, a ne poseta državnom vrhu

BEOGRAD, 30. JULA /SRNA/ – Na beogradskom Kalemegdanu otvorena je izložba “Prvi dan Velikog rata”, povodom obilježavanja stogodišnjice početka Prvog svjetskog rata, uz ocjenu da se stradanja Srba u tom ratu često kriju. Izložbu, ispred paviljona “Cvijeta Zuzorić” je organizovao Muzej žrtava genocida, a čini je 15 panoa, na kojima se mogu vidjeti prizori zločina austrougarske vojske nad srpskim narodom, brod sa kojeg su ispaljeni prvi hici na Beograd, kao i tadašnja austrougarska prljava medijska propaganda protiv Srba. Izložbu je otvorio sekretar za kulturu grada Beograda Vladan Vukosavljević koji je istakao da je smisao niza izložbi koje Beograd i Srbija organizuju povodom godišnjice Velikog rata da podsjeti na ogromna stradanja srpskog naroda. “Srbija je po statistikama,

Regent Aleksandar Karađorđević je 29. jula 1914. uputio ratnu proklamaciju Srbiji i srpskom narodu, sa pozivom da brane svoje „ognjište i srpsko pleme“.   Telegram od koga su svi strepeli je stigao 28. jula 1914. godine, u 11 časova ujutru, kao obična poštanska pošiljka. Austro-Ugarska je Kraljevini Srbiji objavila rat. Srbiji nije bilo suđeno da uživa u plodovima pobede iz balkanskih ratova iako joj nikako nije bilo do rata. Oskudevalo se u svemu, naročito u hrani i ratnom materijalu. Trebalo je zbrinuti na hiljade vojnih invalida i ratne siročadi, popuniti ispražnjenu državnu kasu, okrepiti iscrpljenu zemlju. Ipak, rat je bio nametnut, a zemlja se morala braniti. Dan nakon austro-ugarske objave