Ništa više nije što je nekada bilo. Što je i logično, jer nikada rijekom ne prolazi ista voda. Došlo vrijeme polarizacije i svrstavanja svakoga u svoj tabor. Ako ko i nema svoj tabor, mora da nađe neki najsličniji. Vrše se nove preraspodjele, preformulacije, kreira se nova stvarnost. Pa je tako i moja nebitnost i malenkost odlučila da u duhu vremena da svoj skromni doprinos u kreiranju novih vrijednosti i odnosa, kao i ispravnom tretiranju stvari koje ako već ne mogu da dosegnu istinu onda bar da k njoj teže. Šetajući u dokolici gradom Sarajevom počeo sam opažati nekonzistentnost u terminologiji koja se koristi na spomenicima, spomen pločama i drugim obilježjima

Na sarajevskoj gradskoj deponiji u Buća Potoku jučer je počela ekshumacija velike masovne primarne i sekundarne grobnice, izjavio je predsjednik Udruženja porodica zarobljenih i nestalih lica Sarajevsko–romanijske regije Milan Mandić. Mandić je novinarima rekao da nije riječ o klasičnoj deponiji, već o masovnoj grobnici i mjestu ratnog zločina. On je dodao da u Udruženju imaju saznanja da je na ovoj deponiji zakopano više desetina Srba iz Sarajeva koji su ostali lojalni tadašnjoj BiH.  “Tu lojalnost su platili životom i završili su pod smećem, debljine 27 do 32 metra”, rekao je Mandić i dodao da su na osnovu saznanja prije dva mjeseca počeli sa probnim kopanjem, kada su došli do podataka da je riječ o

SOKOLAC, 16. JUNA /SRNA/ – Služenjem pomena za poginule borce i polaganjem cvijeća na centralni krst na Vojničkom spomen-groblju “Mali Zejtinlik” na Sokocu danas je obilježen Dan odbrane sarajevsko-romanijske regije u odbrambeno-otadžbinskom ratu.Ministar rada i boračko-invalidske zaštite Republike Srpske Petar Đokić podsjetio je da je odbrana sarajevsko-romanijske regije u odbrambeno-otadžbinskom ratu počela 15. juna 1995. godine, kada je “slomljena” neprijateljska ofanziva muslimanske vojske. Đokić je rekao da je u borbama u ovoj regiji, koje su vođene od 1992. do 1995. godine, živote položilo 4.000 boraca, dok je više od 3.700 ranjeno, što govori o herojstvu i odlučnosti srpskog naroda da odbrani pravo na slobodu i prostor na kome je vijekovima živio, kao i pravo na

Danas i sutra navršava se 21 godina od krvavog zločina koji su nad nedužnim vojnicima, oficirima i građanskim licima na službi u JNA, tokom dogovorenog mirnog povlačenja iz Sarajeva, počinili pripadnici takozvane Armije RBiH, Teritorijalne odbrane RBiH i, posebno, zloglasnih paravojnih muslimanskih naoružanih formacija kojima su komandovali osvjedočeni predratni kriminalci, siledžije i šljam sarajevskog podzemlja Pripremio: Ognjen BEGOVIĆ U organizaciji Odbora Vlade Republike Srpske za njegovanje tradicije oslobodilačkih ratova, u Istočnom Sarajevu i Sarajevu sutra će biti obilježena 21 godina od stradanja pripadnika JNA u Dobrovoljačkoj ulici, 2. i 3. maja 1992. godine, potvrdio je Srni ministar rada i boračko – invalidske zaštite Republike Srpske Petar Đokić. “Nažalost, ni poslije 21 godine, u Dobrovoljačkoj

Sarajevo – Ponosna sam na svog oca Milutina Najdanovića koji je zbog svojih patriotskih osjećanja mučki ubijen. On nije znao da se sprema rat, te smo tako naivno ostali u Sarajevu kad je rat počeo. Još je naivnije to što smo vjerovali u ljudskost. Čitali smo Andrića i njegovo “Pismo iz 1920”, ali ništa nismo naučili. Rekla je ovo “Glasu Srpske” najmlađa kćerka uglednog sarajevskog ljekara Milutina Najdanovića, Mirjana Najdanović-Kojić. Ispovijest Monstruozan zločin nad ljekarom Grudne hirurgije prof. dr Milutinom Najdanovićem ostao je pod velom tajne i neriješen više od dvije decenije. On je ubijen u noći 14. avgusta 1992. godine u ratnom Sarajevu, a istrage o tom ubistvu, kao ni

Rada Dragičević, majka devetogodišnje Mirjane, devojčice koju su 1992. godine, na njene oči, mudžahedini u selu Donja Bioča, najpre silovali, a zatim i zaklali, danas živi na ivici egzistencije. Rada nekako preživljava kao podstanar (sa nezaposlenim sinom i još živim roditeljima) od svega 160 evra mesečno. Da apsurd bude još veći, zbog skandalozne nebrige i nehumanosti nadležnih u Republici Srpskoj, ona će najverovatnije podići kredit kako bi, umesto države, postavila spomenik kćerki stradaloj u monstruoznom događaju pre 21 godine. – Septembra prošle godine sam napokon uspela da prenesem Mirjanine ostatke iz Ilijaša na Vojničko groblje u Sokocu. Pokopali smo je uz pravoslavne običaje pet dana pre njenog rođendana. Ali, i to bih sve sama morala da

UBISTVO SRPSKOG SVATA NAGOVIJESTILO GRAĐANSKI RAT SARAJEVO, 24. FEBRUARA /SRNA/ – Prvog martovskog dana 1992. godine ispred Stare pravoslavne crkve na Baščaršiji, u centru Sarajeva, dogodio se prvi etnički motivisani zločin kada su muslimani ubili srpskog svata Nikolu Gardovića, što je nagovijestilo građanski rat u bivšoj BiH.Cijeli slučaj je prilično jasan, o čemu postoje izjave svjedoka ovog zločina, kao i video-kaseta cijelog događaja.  Tog dana, prije 21 godinu, svatovi, okićeni srpskim znamenjima, pokušali su da dođu do Stare pravoslavne crkve na Baščaršiji, gdje je u Domu Svete Tekle trebalo da obave slavski ručak. Srpska zastava zasmetala je muslimana. Zločinci su hladnokrvno ubili oca mladoženje Nikolu Gardovića, dok je sveštenik Radenko Miković ranjen. Ni to im

“Silos” je zatvoren je 27.januara 1996.godine – istog datuma kao i monstruozni nacistički logor “Aušvic”…Radojka Pandurević je, nakon 1 339 dana provedenih u logoru, puštena uveče 26.januara 1996.godine, samo noć prije njegovog raspuštanja. Priredio: Miro PEJIĆ BRATUNAC, 31.JANUARA/SRNA/- Prije 17 godina zatvoren je zloglasni logor “Silos” u Tarčinu kod Hadžića, a još niko nije osuđen za višegodišnja mučenja, zlostavljanja i ubistva Srba. “Silos” je zatvoren je 27.januara 1996.godine – istog datuma kao i monstruozni nacistički logor “Aušvic”. Haški tribunal nije nikog procesuirao za četvorogodišnje mučenje više od 700 Srba u tom logori kao i za mučenja nekoliko desetina Hrvata u jednom kraćem periodu. U Sudu BiH u toku je suđenje

Koncentracioni logor „Silos“ u Tarčinu kod Sarajeva, u kojem je bilo zatočeno više od 600 srpskih civila, zatvoren je na današnji dan 1996. godine. U „Silosu“, kojim je upravljala Armija RBiH, umrla su 24 srpska zatočenika od posljedica fizičkog zlostavljanja, prebijanja, tortura i mučenja glađu. Ovaj koncentracioni logor za Srbe otvoren je 11. maja 1992. u objektu u kojem se prije rata čuvala pšenica, a zatvoren je 27. januara 1996. godine na Svetog Savu, odnosno dva mjeseca nakon što je potpisan Dejtonski mirovni sporazum. Slučajno ili ne zatvoren je istog datuma kada i koncentracioni logor „Aušvic“. U logoru „Silos“, jednom od ukupno 126 na području ratnog Sarajeva, uglavnom su bili

Srbi u Republici Srpskoj često su se poslije rata nalazili na meti “čuvara mira”, čija je bahatost znala da ide toliko daleko da pucaju i ubiju ili da iz oholosti napadaju stanovništvo, kao nedavno u Banjaluci, ali odgovorni nikada nisu kažnjeni. Spisak žrtava je dug, a demonstrirana sila prema nedužnim ljudima uglavnom je pravdana – “samoodbranom”. Prva žrtva SFOR-a bio je bivši načelnik Stanice javne bezbjednosti Prijedor Simo Drljača, koga su 10. jula 1997. godine ubili britanski vojnici pred njegovim sinom i šurakom. Drljača je tada bio na pecanju u mjestu Gradina kod Omarske. NATO je poslije toga saopštio da je Drljača ubijen u “samodobrani”, iako su dokazi i svjedoci

Armija BiH je na pijaci Markale izvršila ratni zločin nad sopstvenim narodom, potvrdio je još jedan oficir Unprofora, kanadski major Džon Rasel. U jednom podrumu u centru Sarajeva u kome su muslimanske snage tokom rata držale minobacače raznog kalibra, pripadnici UN su nedugo po eksploziji na pijaci Markale, 5. februara 1994. godine, otkrili minobacače ručne izrade koji su po svim karakteristikama odgovarali bacaču iz koga je ispaljen hitac koji je ubio 68, a ranio 198 ljudi.  Ovo će tokom sledeće nedelje, na suđenju prvom predsedniku RS, Radovanu Karadžiću, detaljno obrazložiti nekadašnji major kanadske vojske Džon Rasel, koji je tokom ratnih godina bio u sastavu Unprofora u BiH. Major Rasel je

Dušan Škrba negirao da je vatra – u slučaju Marakala 2 – mogla da bude otvarana iz miniobacača 120 mm jer su svi minobacači velikog kalibra bili izmešteni na 20 kilometara izvan zone Sarajevsko-romanisjkog korpusa, gde su bili pod kontrolom Unprofora Govoreći o ciljevima Sarajevsko-romanijskog korpusa, bio je kategoričan: da je cilj bio isključivo zaštita svoje linije fronta na etničkim srpskim prostorima i da se spreči proboj Prvog korpusa Armije BiH iz muslimanskih delova grada Sarajeva NOVU hašku nedelju, u nastavku izvođenja svedoka odbrane Radovana Karadžića, otvorio je komandant Mešovitog artiljerijskog bataljona Vojske Republike Srpske u Lukavici Dušan Škrba. Pred većem sudije O-gon Kvona. Škrba je negirao da je njegova

Hag – Iskaz irskog oficira i posmatrača Ujedinjenih nacija Pola Konveja, kao svedoka odbrane bivšeg predsednika Republike Srpske Radovana Karadžića, sugeriše, kako je rekao Karadžić na suđenju u Hagu, da je granata koja je u avgustu 1995. na sarajevskoj pijaci Markale ubila i ranila desetine građana mogla biti ispaljena s položaja Armije BiH. Haška optužnica tereti Karadžića za teror nad civilima u Sarajevu dugotrajnim granatiranjem i snajperisanjem, minobacačku granatu koja je 28. augusta 1995. na Markalama ubila 43, a ranila 75 građana ispalila je Vojska Republike Srpske (VRS) sa položaja oko grada. Konvej je kao svedok odbrane Karadžića izjavio da je u decembru 1995. otkrio minobacački položaj Armije BiH udaljen