Članovi Udruženja boraca „Beli vukovi“ obilježili su danas u Palama krsnu slavu Svetog mučenika Trifuna služenjem parastosa za poginule pripadnike ove jedinice u crkvi Uspenja Presvete Bogorodice, lomljenjem slavskog kolača i polaganjem vijenca na spomenik ratnom komandantu jedinice Srđanu Kneževiću. Predsjednik Udruženja Janko Šešlija zahvalio je svima koji su se odazvali pozivu da i ove godine na dostojanstven način obilježe dan „Belih vukova“ i krsnu slavu Svetog mučenika Trifuna. On je istakao da se njeguje tradicija i borba srpskog naroda i jedinice „Beli vukovi“, a ta sjećanja prenose se na mlade generacije. „Dvadeset godina je prošlo od kada obilježavamo krsnu slavu i Dan jedinice `Beli vukovi` koja je formirana 1993.

Povodom 20 godina od egzodusa 120.000 Srba sa područja Sarajeva, u Bijeljini će 12. marta biti održana manifestacija pod pokroviteljstvom predsjednika Republike Srpske Milorada Dodika. „Ideal je zasjenio žrtvu i pokrenuo postdejtonski egzodus sarajevskih Srba, zarad mira i ostvarenja sna, za stvaranje Republike Srpske“, navodi se u promotivnom spotu za ovu manifestaciju, koji je danas predstavljen medijima. O egzodusu Srba iz sarajevske regije u martu će u Bijeljini biti održan i okrugli sto, kao i izložba dokumentarnih fotografija, najavljeno je na konferenciji za novinare Organizacionog odbora manifestacije u Narodnoj biblioteci „Filip Višnjić“. Novinarima je predstavljen plakat, logo i sadržaj manifestacije republičkog značaja čiji je završni čin Akademija 12. marta u

I danas, kada prelistavam ratna sjećanja, često se zaustavim na tužnim stranicama ispisanim u januarskim i februarskim danima 1996. godine, kada su sarajevski Srbi sa Grbavice, Vraca, Vogošće, Ilijaša, Ilidže, Hadžića, Rajlovca, centra Sarajeva i drugih mjesta, ostavljali svoja rodna ognjišta i odlazili u neizvjesnost.  Potpisi na  Dejtonski mirovni sporazum su njihov zavičaj „poklonili“ Federaciji BiH i osudili ih na bolnu seobu. Konvoji tuge, šibani vjetrovima i susnježicom, kretali su se preko Trebevića, Pala i Romanije. Pored onog što se iz kuće moralo u zavežljaje staviti za novi početak u nigdini, očevi i majke nosili su svoje mrtve sinove. Iz porodičnih grobalja ih ekshumirali, da neprijateljima ne bi priuštili zadovoljstvo