Diko Pejatović, pouzdani hroničar zlatarskog kraja i pisac više zapaženih knjiga, naročito iz istorije Narodnooslobodilačkog rata, ne samo što sa ogorčenjem demantuje tvrdnje paroha podgoričkog Velibora Džomića da je Ljubica Purić iz Nove Varoši ubila brata, već o tome ima podrobnu priču. – Radi se o ćerki popa Ilije Purića, Ljubici, studentu filozofije, prvoborcu NOB, skojevki i komunisti, uglednom, omiljenom i pouzdanom aktivisti iz ratnih dana i neumornom, odgovornom rukovodiocu u posleratnom periodu – kazuje Pejatović. – Ljubicu sam upoznao oktobra 1941, kada sam stupio u partizane, a ona je već bila partizanka. Među nekoliko njenih drugarica, pored Dane Tanović, Cale Blagojević, Mile Savić, Kaje Karamatijević – ona se izdvajala

Na beogradskoj TV Hepi, u emisiji Milomira Marića Goli život 23. januara 2014. godine učestvovao je protojerej-stavrofor dr Velibor Džomić, paroh podgorički i pravni savetnik Mitropolije crnogorsko-primorske, autor troknjižja “Stradanje srbske crkve od komunista”. Na samom kraju te premučne i teške priče, kojoj bi se u celini imalo šta prigovoriti i lako demantovati mnoge činjenice, netačnosti i preuveličavanja kojima vrve svih 1.300 strana ove “istorije”, Džomić je doslovce rekao: “Kažu da je u Novoj Varoši jedna Purićka, kći sveštenika, svome brati iščupala srce i zaigrala kolo!”. I ja, kao i mnogi koji su to čuli i videli, a pogotovu još retki borci i učesnici NOB i naročito oni iz novovaroškog

Жivimo u vremenu laži, podvala i prevara, u vremenu pakosti i zlobe svake vrste, u vremenu prekrajanja istorije i najfantastičnijih izmišljotina na kojima bi pozavidela i Gebelsova fabrika laži, pred kojima bi se zacrvenela svaka ratna i ratnohuškačka propaganda. Da sve bude paradoksalnije, svi se uz to zaklinju i busaju u prsa da im je stalo do istine i konačnog pomirenja i podizanja mostova preko provalija razdora nastalih u ratovima i revolucijama koje su potresale svet u minulom veku. Ovo je, čini se, naročito izraženo kada je u pitanju Narodnooslobodilačka borba i njeni učesnici. Nema nikakve sumnje, niti iko ozbiljan u ovom vremenu može i pokušati da dokazuje da je

Klub Gačana u Beogradu nakon više od sedam desenije ćutanja na jednom od najsvetijih mjesta SPC, u Hramu Svetog Save na Vračaru, organizovao je parastos Miloradu Popoviću, popu Radojici Perišiću, Blagoju Tepavčeviću, Marku Lojoviću, Vidaku Kovačeviću i čitavoj plejadi gatačkih vitezova i junaka, pripadnika JVuO, izginulih na znanim i neznanim mjestima, najviše na Lijevču polju. (HERCEG TV) Izvor: Slobodna Hercegovina  

U Crkvi Pokrova Presvete Bogorodice u Petrovu danas je protojerej petrovljanski Nikola Pekić služio parastos komandantu Jugoslovenske vojske u otadžbini Dragoljubu Draži Mihailoviću. Ovog mjeseca navršava se 75 godina od dana kada je 21. aprila 1941. godine Dragoljub Draža Mihailović na Lužanjku u Petrovu odlučno odbio da prizna kapitulacaju tadašnje Jugoslovenske vojske. Povodom tog događaja, u srijedu, 20. aprila, biće položeno cvijeće na Spomen-ploču na visoravni Lužanjak u Petrovu koja je postavljena 23. aprila 2005. godine. U utorak, 19. aprila, istoričar iz Beograda Radovan Kalabić u Petrovu će održati predavanje o temi “Dragoljub Draža Mihailović – vođa prve gerile u borbi za oslobođenje Evrope od fašizma i nacizma”. Radio Televizija

Samo nekoliko sati posle potpisivanja bezuslovne kapitulacije Vojske Kraljevine Jugoslavije, 17. aprila 1941, mornarički poručnici Milan Spasić i Sergej Mašera aktivirali su eksploziv na bojnom brodu „Zagreb” i zajedno s njim odleteli u vazduh. Dok su ostali članovi posade napuštali brod, a Italijani već bili na vratima Boke kotorske, njih dvojica su izabrali smrt umesto sramne predaje i odvođenja u zarobljeništvo. Telo Milana Spasića sledećeg dana su u Tivatskom zalivu pronašli ribari. Sahranjen je na vojničkog groblju Savini kod Herceg Novog. Među silnim svetom koji je došao da ga isprati, bio je i vod italijanskih vojnika – i okupatori su došli da odaju vojnu počast. Herojska smrt dvojice mornaričkih poručnika

Krajem avgusta 1944. godine kralj Petar II Karađorđević konačno je podlegao britanskim pritiscima i smijenio đenerala Mihailovića sa mjesta načelnika Vrhovnog štaba Jugoslovenske vojske u otadžbini. Ubrzo nakon toga uslijedila je još pogubnija odluka mladog kralja, kada je svim jedinicama JVuO sugerisao da se stave pod komandu Josipa Broza Tita. Na taj način, sam kralj zadao je konačni udarac vojsci koja se već tri godine u zemlji borila protiv komunista i to za njegova legitimna prava monarha i očuvanje dinastije Karađorđevića na jugoslovenskom prestolu. Mihailovićev odgovor na ove kraljeve, istina iznuđene poteze, bila je odluka o proglašenju opšte moblizacije i nastavak bespoštedne borbe protiv komunista u Jugoslaviji. Za to vrijeme

Gotovo da ne postoje novine u Srbiji koje malo-malo, pa objave kako je kralj Petar II Karađorđević preko radija 12. septembra 1944. godine naredio pripadnicima Jugoslovenske kraljevske vojske da pristupe Titu ili će biti obeleženi kao izdajnici i pred narodom i pred istorijom. Očigledno da istorija ništa nije naučila narod. A ruku na srce, nije ni mogla, jer su tek pre godinu dana prvi put na svetlost izašli zapisnici iz Arhiva Srbije iz kojih se vidi da je postojala partijska „Komisija za istoriju“, koja je radila od 1978. do 1989. godine, a verovatno i znatno ranije, kontrolišući osnovnoškolski, srednjoškolski i visokoškolski obrazovni sistem. Kada bi danas isti govor prepisali i

Polaganjem venaca i odavanjem državnih i vojnih počasti danas je u spomen kompleksu Sremski front u Adaševcima kod Šida obilježena 71 godina od proboja Sremskog fronta, a ministar Aleksandar Vulin poručio je da su samo slobodni narodi srećni, uspješni i razvijeni. Vulin je okupljenima poručio da samo slobodan narod može da stvara dobru i čestitu državu, te da samo slobodni ljudi rađaju slobodne ljude. “Nema bogatog i srećnog roba, samo slobodni ljudi stvaraju slobodne ljude. Ovo su ovde potomci slobodnih ljudi – gorostasa i nećemo nikad biti od njih manji”, rekao je Vulin. On je naveo da se prije 71 godinu na tom mjestu naš narod, Srbija, upisala na stranu

Na današnji dan navršava se 71 godina od proboja Sremskog fronta koji je označio okončanje Drugog svjetskog rata na teritoriji Srbije. Punih 175 dana, od 21. oktobra 1944. do 12. aprila 1945. godine, vođena je rovovska bitka u kojoj je sa obje strane učestvovalo oko 250.000 vojnika. Uz jedinice Jugoslovenske armije, učestvovale su i trupe Crvene i bugarske Narodne armije, kao i brigada “Italija”. U teškim i krvavim borbama, na snijegu i vjetru, poginulo je oko 13.500 jugoslovenskih vojnika, uglavnom mladića iz Srbije i Crne Gore, 1.100 pripadnika Crvene armije, 630 pripadnika bugarske Narodne armije i 163 Italijana iz sastava jugoslovenskih jedinica. Na strani neprijatelja, koji su se borili uz

Od 1. do 7. septembra 1944, nad Srbijom i Crnom Gorom bila su 1.973 borbena leta. DOK su Beograd i mnogi drugi gradovi Srbije vidali rane i sahranjivali svoje najrođenije, engleski i američki “saveznici i oslobodioci” nastavljali su svoj krvavi pir. Na njihovoj meti opet se, po šesti put, našao već odavno ojađeni Niš. Ovog puta još podmuklije nego ranije, kad je grad bio na spavanju. Između 2.20 i 3 časa po ponoći Englezi i Amerikanci su 9. juna 1944. na Niš bacili blizu 400 bombi. Na spavanju je pobijeno nekoliko desetina Nišlija. Dva dana kasnije, 11. juna u 9 časova, zapadni “saveznici” obrušavaju se na Smederevo. Na grad je

Tragični bilans razaranja gradova Srbije i Crne Gore nikad niko nije ni pokušao da sačini. Čuvaj se lažnih prijatelja, a sačuvaćemo se od neprijatelja POŠTO se posle pisma Božidara Nedića, člana Međunarodne organizacije bivših ratnika i ratnih invalida, Džordžu VI, kralju Velike Britanije, upućenog 27. aprila 1944. godine, u angloameričkom masakriranju Srbije ništa nije promenilo, logični zaključak je da su “hiljade naših ubijenih ljudi” predstavljale jedan od najvažnijih ciljeva onih koji su naručivali i odobravali akcije engleskih i američkih bombardera. Srbija je s nevericom pratila poteze svojih zapadnih saveznika. Ali ono što se dešavalo nad Srbijom nije zbunjivalo samo njene žitelje već i mnoge savezničke posmatrače. Prvi takav izveštaj o