Sastanak je održan 11.11.1941. godine, u gostionici preko puta stanice Divci, a počeo je u 19,15 i završio se u 20,35 časova. Prisutni su sa nemačke strane: Potpukovnik Kogard, Vojni upravni savetnik dr Kisel, Kapetan Matl, SS Oberšturmfirer Vinike, Štandartenfirer Matern. Prisutni sa četničke strane: Pukovnik Draža Mihailović, Major Aleksandar Mišić, Pukovnik Pantić, Kapetan Mitrović. Skraćenice u tekstu: p. pukovnik Kogard = K; pukovnik Draža Mihailović = DM; major Aleksandar Mišić = AM; pukovnik Pantić = P Potpukovnik Kogard pročitao je sledeću izjavu: “Gospodine pukovniče! Od strane Glavne komande u Srbiji imam nalog da izjavim: Pre dve nedelje poručili ste nam preko Vaših poverenika u Beogradu da je Vaša namera

Iz završne reči đenerala Mihailovića na jugoslovenskom komunističkom sudu jula 1946. “Verujem da će se naša buduća pokolenja, na pravi način pozabaviti nevino stradalima; kako od nemačke, ustaške, muslimanske, belogardijske i balističke, tako i od vaše (partizanske) puške. Takve zahteve nameće istina, kao najbolja zaštitnica od nove nesreće… Od svih savezničkih vojski u svetu, naša je bila jedina, koja se borila ne samo na jednom, na dva, već, na žalost, na tri fronta: protiv okupatora silnog i svirepog i do zuba naoružanog, protiv ustaša koji su po zločinima premašili svoje nemačke gospodare, stavljajući pod nož sve što je srpsko, bez razlike, žene decu i starce, i protiv trećeg, Titovog, najžalosnijeg

Zvonimir Vučković, vojvoda takovski, rođen je 6. 7. 1916. u Bijeljini. Roditelji su mu bili po nacionalnosti Hrvati, a otac mu se zvao Petar Prkić. Njegov otacje umro 1920. od tuberkuloze, dok je Zvonko još bio dete. Posle dve godine, majka Anka se preudala za potpukovnika Aleksandra Vučkovića, rodom iz Vranja. Bio je to dobar čovek koji je u svemu zamenio oca i u znak zahvalnosti Zvonko je kasnije preuzeo njegovo prezime. Zvonko je rešio da prati stope svoga očuha i 1931. godine upisao je Vojnu akademiju u Beogradu sa 61. klasom pitomaca. Završio je akademiju 1936. godine i u činu artiljerijskog potporučnika raspoređen je u Artiljerijski puk „Kraljević Tomislav”

U Sremskoj Mitrovici održana je akademija pod nazivom „Da se ne zaboravi“ povodom 75 godina od stradanja nedužnih žitelja Srema u Drugom svjetskom ratu. Tim povodom predsjednik Pokrajinske vlade Igor Mirović podsjetio je da su ustaše za mjesec i po dana 1942. godine pobile više od 6.000 nevinih Sremaca, saopšteno je iz Biroa za odnose s javnošću Pokrajinske vlade. „Srem je tih septembarskih dana bio zavijen u crno. Zloglasna ustaška kaznena ekspedicija koju je predvodio Viktor Tomić, za mesec i po dana ubila je više od 6.000 nevinih žitelja Srema“, istakao je Mirović govoreći na sinoćnjoj akademiji u Sremskoj Mitrovici. Mirović je dodao da je vječno sjećanje i najdublje poštovanje

Na Leskovac je 6. septembra 1944. palo 69 tona bombi, a pošto se u gradu slavio rođendan kralja Petra, došlo je i puno ljudi sa strane, pa je broj žrtava bio ogroman Tog dana na Leskovac je u savezničkoj operaciji “Ratweek”, odnosno, “Nedelja pacova”, koja je počela u 12.18 časova, palo 69 tona tepih bombi iz 20 američkih bombardera i 28 pratećih lovaca. Od 28.000 stanovnika, poginulo je između četiri i sedam hiljada ljudi i još toliko je ranjeno. Srušeno je 1.840 objekata. Radomir Gavrilović je u sekundi izgubio oca, majku i mlađeg brata od druge po redu bombe koja je pala na Leskovac. Preživeli su on i starija sestra,

Čedomir Antić istakao je da inicijativa „Fejsbuk“ grupe „Bosanski Amerikanci“ o rušenju spomenika komandantu Jugoslovenske vojske u otadžbini đeneralu Dragoljubu Mihailoviću u Libertvilu, predstavlja besmislen pokušaj i da će se samo, kao i obično, obrukati. – Oni će to pokrenuti. Ako bi vlast SAD izdala naredbu za rušenje spomenika, morali bi da ponište oba odlikovanja koja su dali Mihailoviću, i to iz 1947. i 2005. godine – rekao je Antić, predsednik „Naprednog kluba“. Bošnjaci imaju ozbiljan problem On je ocenio da Bošnjaci imaju ozbiljan problem u vezi sa svojim identitetom i da su za tri generacije tri puta promenili identitet, te da postoji agresivna potreba da taj identitet dokažu tako

Pročitah na „Fondu za stratešku kulturu“ pregršt srdačnih reči Slađane Ilić o srpskom piscu Vladanu Desnici, iz severne Dalmacije („I Desnica nepodoban za europsku Hrvatsku“, 31. avgust 2017.). Najmanje s namerom da ma šta od tu navedenog umanjim ili uveličam, osporim ili pohvalim, već rečenom pridodao bih nekoliko mojih reči, s nadom i uverenjem da ću bar za još pedalj doprineti potpunijem pogledu na lik ovog znamenitog Srbina i po babi Olgi, potomka slavnog srpskog junaka, uskoka i viteza Svetog Marka Mletačke republike, Stojana Jankovića. Uz saznanje da su reči Slađane Ilić nastale pod posebnim okolnostima, najpre da se zapitamo: Čemu stalno zapitkivanje među nama Srbima zašto Hrvati ne prihvataju

U Titovoj Jugoslaviji vrlo retko se govorilo o savezničkom bombardovanju naših gradova krajem Drugog svetskog rata. Najviše Srbije, tvrde istoričari. Ako su ova „prijateljska“ razaranja i pominjana, obično je to bilo u kontekstu „neminovnih žrtava u borbi za konačno oslobođenje od fašista i domaćih izdajnika“. Ali, broj žrtava nikada nije pominjan. A reč je o desetinama hiljada stradalih! Jedno od najvećih takvih razaranja bilo je u Leskovcu, 6. septembra 1944. godine. U 12 časova začule su se sirene, a bombe su počele da lete dvadesetak minuta kasnije. U pratnji 20 lovaca, 28 bombardera je na grad bacilo 69 tona bombi da bi se, navodno, uništila „koncentracija nemačkih trupa“ koje su

Beograd – Fejsbuk grupa „Bosanski Amerikanci“ poslala je prošle nedelje peticiju američkim zvaničnicima u kojoj zvanično traže rušenje spomenika Dragoljubu Draži Mihailoviću, komandantu Jugoslovenske vojske u otadžbini. Spomenik su 2009. podigli Srbi, u porti crkve Sveti Sava, u Libertivilu, blizu Čikaga. Peticija, u kojoj Dražu nazivaju „neofašistom“, „simbolom mržnje, etničkog čišćenja i genocida“, poslata je senatorima Ričardu Darbinu i Temiju Dakvortu, kongresmenu Bredliju Šnajderu, guverneru Ilinoisa Brusu Rauneru, gradonačelnicima Čikaga i Libertivila, ambasadi BiH u Vašingtonu, Ministarstvu spoljnih poslova i predsedniku BiH. U peticiji navode da je četnička organizacija koju je osnovao Mihailović „teroristička“, i da su posledice njenog delovanja Milošević, Karadžić, Mladić, Plavšić, Hadžić, Lukić… „U poslednje dve decenije

O tome, kako je u srpskim zemljama bilo u Drugom svetskom ratu, govori i svedočanstvo nemačka poručnika, Petar Gajsera, koji je kao pripadnik Vermahta ratovao na našim prostorima. „U Srbiji su svi pucali na nas, čak i starci i deca. Kad smo došli u Hrvatsku videli smo zločine koje ljudski um ne može ni da zamisli. Onda su nas prebacili u Bosnu. U Bosni živi sam đavo.” Reč je o pismu poručnika Petera Gajslera iz 11. čete, 721 pešadijskog puka, 718. divizije Vermahta, napisanog 21. juna 1942. godine. Nalazi se u arhivu Biblioteke savremene istorije u Štutgartu u Nemačkoj. Izvor: SRBIN INFO  

O zločinima komunista tokom i posle Drugog svetskog rata, u postkomunističkim zemljama, počelo je da se govori kada je pao Berlinski zid, 1989. godine. Novoformirane demokratske vlade otvarale su tajne dosijee, otkopavale masovne grobnice, pravile popise žrtava i dostojno ih sahranjivale. Od bivših jugoslovenskih republika najpre se oglasila Slovenija, otkopavajući masovne grobnice žrtava komunista. Onda je tajne arhive otvorila i Hrvatska, objavljujući dokumenta o poratnim likvidacijama u Zagrebu, da bi 31. marta Zagreb povukao prvi korak rapisujući međunarodnu poternicu za 86-godišnjim Simom Dubajićem, nekadašnjim Titovim majorom, kojeg terete za ubistvo 13.000 ratnih zarobljenika na Kočevskom rogu 1945. godine. Tako je, ironijom sudbine, Hrvatska postala prva zemlja bivše Jugoslavije koja je