Na FSK već je bilo reči o nepodobnosti Njegoša (ovde), Andrića (ovde) i Ćopića (ovde) za hrvatsku i bošnjačku nacionalističku javnost – dominantnu u tamošnjim društvima koja se „razvijaju“ pod patronatima Brisela i Vašingtona. Na sličan način za njih je nepodoban i Vladan Desnica (1905−1967). Desničin roman Proljeća Ivana Galeba (1959) katkad se svrstava u pet najboljih srpskih romana 20. veka – zajedno sa Crnjanskovim Seobama, Andrićevom Prokletom avlijom, Selimovićevim Dervišom i smrti i Nečistom krvi Borisava Stankovića (na primer ovde). Problem je, naravno, u atributu srpski,pošto je pisac ovog romana, inače vrhunski intelektualac, bio Srbin iz Dalmacije koji je „svoj književni rad započeo kao srpski pisac, pokretač jednog od srpskih regionalnih časopisa između dva rata“ (J. Deretić, Istorija srpske književnosti, ovde, str.

Mazover je već 1998. utvrdio da su bivše komunističke zemlje umjesto liberalne demokracije dobile predatorski kapitalizam. Što su veća otimanja, to je jača nacionalistička retorika. A u tom su kontekstu Srbi u Hrvatskoj mračna i tužna tema koja se u hrvatskom društvu jedva i primjećuje, osim kao pobijeđeni neprijatelj Poznata povjesničarka Zorica Stipetić nekoliko je godina bila odsutna iz javnosti, ali sve vrijeme prati što se u Hrvatskoj dešava. U razgovoru za Novosti objašnjava paradokse i manipulacije u vezi današnjeg poimanja i proklamiranja povijesti Hrvatske, koje koriste vlasti i desne stranke i udruge. Koliko je povijesni revizionizam u Hrvatskoj uznapredovao posljednjih nekoliko godina? Ovo je za mene tjeskobno pitanje i

Posleratna sudbina Jugoslavije krojila se u Vašingtonu. Luj Adamič ubedio Ruzvelta i Čerčila da su partizani jedini ozbiljan partner Kada su saveznici počeli polako da očijukaju sa partizanskim pokretom Josipa Broza, i da postepeno zahlađuju odnose sa jugoslovenskom vojskom u otadžbini, odnosno sa pokretom Draže Mihailovića, još je otvoreno istorijsko pitanje koje ostaje istraživačima da ga razreše u vremenu koje je pred nama. Knjiga Loren Lis „Amerikanci jugoslovenskog porekla i nacionalna bezbednost SAD u vreme Drugog svetskog rata“, koja bi uskoro trebalo da se pojavi u prevodu na srpskom jeziku, mogla bi da bude jedan od stepenika u istraživanju ovog dela naše prošlosti. Ova višeslojna knjiga na dobar način pokazuje

Istorija je skrila Lijevče polje u zaborav. Malo ko zna da je ono, poput Kosova, jedno od krvlju natopljenih srpskih polja. Lijevče polje se nalazi na sjeveru Republike Srpske, u blizini Banja Luke. Omeđeno je planinom Kozarom i rijekama Savom i Vrbasom. Zahvaljujući odličnom geografskom položaju, ova plodna ravnica, izuzetene prirodne ljepote, dom je velikom broju stanovnika. Stanovništvo Lijevče polja se u većoj mjeri naselio nakon Prvog svjetskog rata i sloma Austrougarske. Spustili su se sa gudura i vrleti planina Manjače i Kozare. Nakon odbrambeno-otadžbinskog rata u Lijevče se naselio veliki broj izbjeglih Srba sa prostora Republike Srpske Krajine. U Lijevče polju novi dom su našli Krajišnici, Ličani, Sanjani i

U Sarajevu osnovna škola dobila naziv po Mustafi Busuladžiću Imenovanje osnovne škole u Sarajevu po osvedočenom propagatoru ustaških ideja i antisemiti iz perioda Drugog svetskog rata Mustafi Busuladžiću, prst je u oko svim žrtvama genocida i Holokausta u Drugom svetskom ratu na području NDH – kaže, za „Novosti“, predsednik Udruženja „Jadovno-Gospić-Pag 1941“ Dušan Bastašić. – Ovaj potez u Federaciji BiH je reafirmacija ustaštva u FBiH, a posebno zabrinjava indoktrinacija ustaškom ideologijom dece – ističe Bastašić. – Jasno je da institucije RS i Srbije neće imati uticaja na to da se odluka promeni, ali očekujem jak odgovor srpskih i jevrejskih udruženja. Bivša Osnovna škola „Dobroševići“ u sarajevskoj opštini Novi grad od

„Novosti“ objavljuju detalje tek otkrivenog pisma Milunke Savić predsedniku vlade tokom okupacije. Kod Koste Pećanca bila kurir, posle bez prihoda. Nije mogla da izdržava potomke. Mnogo je toga nepoznatog do danas ostalo o Milunki Savić, heroini balkanskih ratova i Prvog svetskog rata, između ostalog i to kako i od čega je živela tokom okupacije Beograda 1941-1945. Prema jednom pismu koje je redakciji „Novosti“ ustupio praunuk ratnog premijera Milana Nedića, očigledno je živela više nego bedno. Ovo pismo, do sada neobjavljivano, sasvim slučajno otkrio je dr Aleksandar Stojanović iz Instituta za noviju istoriju Srbije. Pismo upućeno Nediću, 11. februara 1943, nađeno je među dokumentima Predsedništva ministarskog saveta. „Gospodine predsedniče, molim Vas

Vojvoda Petar Bojović preminuo je u 87. godini života 19. januara 1945. u svom beogradskom stanu. Komunistička kontraobaveštajna služba preko radija je zabranila prisustvovanje naroda sahrani, a leš je na Novo groblje prevezen taljigama Jedna od sramnijih stranica istorije glavnog grada Srbije nakon oslobođenja Beograda od nemačke okupacije u jesen 1944. dogodila se krajem te godine na Vračaru, u Trnskoj 25, adresi jedinog živog srpskog i jugoslovenskog vojvode Petra Bojovića, učesnika u sedam ratova i odlikovanog našim najvećim vojnim počastima. Pripadnici komunističke kontraobaveštajne službe OZNA, upali su Bojoviću u stan. Bojović je upitao nezvane goste ko su, a oni su, spazivši šinjel kraljeve vojske s vojvodskim oznakama, počeli da omalovažavaju

Državna komisija za tajne grobnice popisala je više od 50.000 žrtava i evidentirala 211 lokacija. Od svih bivših republika SFRJ, samo se Srbija obračunavala sa umetnicima – ubijeno ih je 77. DRŽAVNA komisija za tajne grobnice ubijenih posle 12. septembra 1944, za tri godine rada prikupila je podatke za više od 50.000 ljudi nastradalih u posleratnim čistkama, i evidentirano je 211 lokacija. Knjiga žrtava napravljena je kao moderna baza podataka, dostupna građanima preko sajta Komisije, gde oni, ali i sudovi, mogu svakodnevno da koriste podatke za potrebe rehabilitacije. Za svako lice postoje ime i prezime, zanimanje, nacionalnost, prebivalište, mesto rođenja, vreme i mesto stradanja. Iz registra se može videti i ko

Dok je u „umetničkoj“ zadruzi Đorđa Andrejevića Kuna, u oslobođenom Beogradu 1944. godine, izrađivao portrete Tita i Staljina, delovao je kao jedan običan „komunac“ s darom za novu realnu umetnost. U tim prvim danima oslobođenja, niko, pa ni taj Đorđe Andrejević Kun, autor grba sa šest buktinja i najveći „grafički autoritet“ u novom režimu, nije znao da Desimir Žižović Buin, koji je kasnije svoje mesto u istoriji upisao likovima najpoznatijih srpskih partizana Mirka i Slavka, nije „običan komunac“. Jer, partizani nisu listali časopis Mladi Ravnogorac koji je uređivao Dragiša Vasić, pa nisu videli ni ilustracije mladog Buina. Sve dok Kun nije dobio bezbednosni izveštaj da je jedan od njegovih pulena

U Gornjem Zaostru kod Berana, „crnogorskoj Ravnoj gori“, usvojena Deklaracija o pomirenju Berane- Na završetku dvodnevnog Narodnog sabora u Gornjem Zaostru kod Berana, „crnogorskoj Ravnoj gori“, usvojena je Deklaracija o pomirenju i podizanju spomenika četničkom komandantu Pavlu Đurišiću. – Zahtevamo od Skupštine, Vlade Crne Gore i ostalih državnih organa Crne Gore da prihvate našu ruku pomirenja i da Vlada Duška Markovića dozvoli podizanje spomenika komandantu, vođi naših predaka, vojvodi Pavlu Đurišiću stradalom od ustaša u Drugom svetskom ratu – deo je Deklaracije, kojom se tvrdi da se do današnjih dana stvara lažna slika o mnogim događajima Drugog svetskog rata, kao i o ustanku u julu 1941. godine u Crnoj Gori.