Kako su se krajiški „varvari” snalazili u germanskoj tvrđavi.- U oskudici građevinskog materijala za izgradnju svetle budućnosti koja se smešila, prva je „za slobodu pala” stara nemačka crkva, posle novosadske, najviša katolička katedrala u Vojvodini a od njenog materijala ozidane su ganc nove zadružne štale i obori. Rada, moja rođaka s očeve strane, rođena 1940. godine u golom kamenjaru, među gušterima i zmijama, pod Grmečom ovekovečenim u Ćopićevim pričama, u zaseoku Gornja Vođenica, udaljenom od Bosanskog Petrovca 14 kilometara, ostala je bez majke u drugoj godini života. Radini roditelji bili su iz istog plemena, imali su isto prezime ali su bili dalji rođaci. Tako da su prezime Stupar oboje uneli u

Skupština opštine Smederevska Palanka donela je odluka da jedna ulica u tom gradu ponese ime okupatorskog vojnika Jozefa Šulca. Hitlerov vojnik čije je ime nedavno dobila ulica u Smederevskoj Palanci – Jozef Šulc, vojnik Vermahta, 20. jula 1941. godine u Viševcu stao je pred steljački stroj i ubijen zajedno sa 18 zarobljenih boraca Palanačke čete. Skupština opštine Smederevska Palanka donela je odluka da jedna ulica u tom gradu ponese ime okupatorskog vojnika Jozefa Šulca. Ovaj Nemac je 20. jula 1941. godine učinio gest nezabeležen u istoriji ratovanja. Odbio je da strelja 18 jugoslovenskih rodoljuba, boraca Palanačke partizanske čete, koji su zarobljeni na Gradištu, u ataru Viševca, rodnog sela vožda Prvog

Zločin koji je počinio Marko Mesić treba da ostane za nauk svima i namerno se nije i neće se sanirati. Kako bi svi mogli da vide šta se radilo na ovim prostorima. Hitac u čelo freske Hrista Pantokratora ispalio je jedan od oficira NVOJ i blizak saradnik druga Tita, koji su tih oktobarskih dana 1944. godine zauzeli Dvorski kompleks na Dedinju. Bio je to niko drugi do Marko Mesić, stric posljednjeg predsjednika Predsjedništva SFR Jugoslavije Stipeta Mesića. Mesić je bio komadant 369. domobranske pukovnije koja se zajedno sa nacistima borila pod Staljingradom protiv Rusa. Tu je i zarobljen. Dok je JVuO imala užasnu sudbinu nakon rata, za ustaše i domobrane

Šest stotina pedeset hiljada streljanih Srba u Bosni i Hercegovini, to je dug koji je srpski narod platio za zločinačku politiku beogradskih vlastodržaca. Pripremio: Ivan Milošević Odmah po oslobođenju Beograda, kada je otvoren Sremski front, na koji je poslata srpska mladež, početkom novembra 1944. godine, u Kolarčevoj zadužbini je počeo skup  Antifašističke skupštine narodnog oslobođenja Srbije ( ASNOS), koji je, po mišljenju Pera Simića, poznatog Titovog biografa, odredio sudbinu buduće Srbije. O tome je Simić pisao u feljtonima koje je objavila beogradsa štampa. –Za razliku, recimo, od Hrvata, gde su učestvovali predstavnici Hrvatske seljačke stranke i drugih političkih partija, na ovom četvorodnevnom zasedanju bili su prisutni samo „politički probrani i

Dragoljub Ljube Jovanović, otišao tiho i dostojanstveno da opet bude sa svojim drugovima koji su davno otišli. O Nemcima koji su streljali nedužne nikada nije govorio sa mržnjom, priča supruga Radmila. Otišao je i poslednji preživeli svedok strašnog fašističkog zločina i masovnih streljanja u Kragujevcu od 19. do 21. oktobra 1941. godine. Dragoljub Ljube Jovanović, tada sedamnaestogodišnjak, koji je pukom srećom preživeo streljanje u Maršiću kod Kragujevca, preminuo je u svom domu u 94. godini, nekoliko dana pred 21. oktobar, kada se obeležava sećanje na kragujevačke civilne žrtve iz Drugog svetskog rata. Njegova supruga Radmila, priča za „Novosti“ da je njen suprug Ljube, kako su ga zvali i znali u

Veselin je zabio nož u leđa u srcu Nemcu koji je streljao đake , riknuo je kao lav! Srbi ga ne pamte, Veselin Šijaković je ubio gestapovskog oficira, jednog od najodgovornijih za nacistički zločin u Kragujevcu 21. oktobra 1941. Navršila se još jedna tužna godišnjica od brutalnog „prozivanja V-3“ i streljanja đaka u Kragujevcu. Međutim Srbija je potpuno zaboravila svog heroja, koji je pale đake osvetio! Marta 1943. godine, u Vrnjačkoj banji, Veselin Šijaković je ubio gestapovskog oficira, jednog od najodgovornijih za nacistički zločin u Kragujevcu 21. oktobra 1941, kada je strijeljano 3.000 civila, od kojih 300 učenika. Veselin Šijaković je rođen 1924. godine u Nikšiću gde su se njegovi roditelji doselili

I dan danas se vode diskusije na temu – da li je trebalo prekinuti bilo kakve ustanke na teritoriji Njemcima okupirane Srbije, gdje je važilo neotklonjivo pravilo sile – da se zbog ubijenog ili ranjenog njemačkog vojnika prave odmazde nad civilima. Piše: Vojin Grubač Isti slučaj je i sa okupiranom Crnom Gorom, gdje su bilo kakve ustaničke aktivnosti praćene nezaobilaznim odmazdama nad civilima od strane Italijana. Jedni govore da je trebalo svuda nastaviti ustanak i boriti se, ne obraćajući pažnju na stradanje civila. Drugi tvrde suprotno, da je trebalo prekinuti ustanak jer se po tu cijenu nije smjelo ratovati, i sačekati pravo vrijeme za pobunu. Odmazde idu „sistematski i po

Posle zločna fašista u kaznenoj ekspediciji oktobru 1941. godine u ovom delu Srbije umoreno je 2950 nedužni ljudi. Familije Rakići, Jezdići, Stefanovići, Jovičići, Đukići, Tešanovići i Budimirović u selu Krivajica, kod Draginca, U Jadru, potpuno su ugašene, posle zločna fašista u kaznenoj ekspediciji oktobru 1941. godine, kada je u ovom delu Srbije umoreno 2950 nedužni ljudi. Samo u selu Krivajica od zločinačke ruke stradalo je 120 članova pomenutih familija, uglavnom na kućnom pragu i kućama ,među kojima su bile i bebe, a ubili su 42 dece do 10 godina starosti o čemu svedoči knjiga čuvenog lozničkog publiciste i novinara Miloša Pantelića. Od 1989. godine, ovim i drugim žetvama fašizma služi

Na prvom času u svih 168 osnovnih škola u Beogradu pročitan proglas kojim su se đaci upoznali sa istorijom našeg grada i onim šta se u Drugom svetskom ratu. Prvi put je pročitan proglas u školama o oslobođenju Beograda u Drugom svetskom ratu, izjavio je zamenik gradonačelnika Beograda Goran Vesić. Vesić je precizirao da je na prvom času u svih 168 osnovnih škola u Beogradu pročitan proglas kojim su se đaci upoznali sa istorijom našeg grada i onim šta se desilo 20. oktobra 1944. godine. On je, gostujući na TV Studio B, rekao da je Grad Beograd u saradnji sa Ministarstvom prosvete i Istorijskim arhivom grada Beograda pripremio dva proglasa,