Njujork — Fotografija starije žene sa protesta protiv neonacista u Njujorku obišla je svet i postala simbol skorašnjih dešavanja u SAD. Marijana Rubin (89) fotografisana je u centru Njujorka na protestu koji je usledio nakon marša “Ujedinimo desnicu“ u Šarlotsvilu u Virdžiniji na kojem su izbili neredi, a jedna osoba je izbubila život. “Već sam jednom pobegla od nacista. Nećete me poraziti sad“, pisalo je na transparentu koji je nosila Marijana Rubin. Fotografija je podeljene stotine hiljada puta na Tviteru, a prvi ju je objavio novinar CBS Set Lemon. Rubinova je Lemonu ispričala kako je kao 12-godišnja devojčica pobegla od nacista u Nemačkoj. “U Nemačkoj, naravno… Odgurnuli su mog oca,

U Estoniji u gradu Talinu udruženje izviđača organizuje „Marš Erna“ u čast nacističke diverzantske grupe koja je to ime nosila tokom Drugog svetskog rata. Na nacističkom maršu će učestvovati oko 150 izviđača i „ljubitelja turizma“, izjavio je organizator manifestacije, prenosi RIA novosti. U pribaltičkim državama Estoniji, Letoniji i Litvaniji su uobičajeni nacistički marševi od kako su te zemlje izašle iz SSSR-a. Istoričari i aktivisti nevladinih organizacija upozoravaju da su takve manifestacije nespojive sa evropskom antifašističkom tradicijom i da ukazuju na opasnost od oživljavanja nacizma, no uprkos svemu baltički revizionisti ne prestaju sa svojim nacističkim performasima. Analitičar Aleksandar Pavić ovako objašnjava zašto nema reagovanja Evrope na marševe neonacista: „Evropi ne smetaju

Pre svega, treba se upoznati sa kaplarom Brandhuberom. On nije bio klasičan primer dezertera koji hvata prvu priliku za beg. Naprotiv, kao skroman i poslušan farmer iz austrijskog sela La an der Taja, na granici sa današnjom Češkom, Brandhuber je bio iskusan soldat i u vermahtu je već prošao tri ratne godine u Čehoslovačkoj, Francuskoj i Poljskoj. Tačno 10 dana pre no što će osvanuti kao dezerter u Švajcarskoj, kaplar Brandhuber se nalazi čitavih 2.600 kilometara dalje ka istoku, beznadežno zaglavljen u snegu na minus 40 stepeni u Aleksandrovki, 400 kilometara južno od Moskve. „E sad mi je stvarno dosta!“ „Velika hladnoća, snežne mećave. Stojimo već drugi sat i čekamo

Pre tri godne pozvali smo grupu studenata iz Srbije da učestvuju u međunarodnoj ekspediciji na ostrvu Hogland u Finskom zalivu. Tamo smo pronašli ostatke poginulih pilota jednog ruskog aviona za koje se smatralo da su nestali bez traga. Potom smo na osnovu određenih dokumenata uspeli da otkrijemo njihova imena i o sudbini pilota obavestili rodbinu. Saradnja Ruskog geografskog društva i nedavno otvorenog Srpsko-ruskog geografskog centra predviđa mnogobrojna dešavanja, ali jedno od najinteresantnijih je svakako razmena studenata i učešće naših geografa u brojnim ekspedicijama koje se organizuju širom Rusije. Sputnjik intervju – Artjom Manukjan https://video.img.ria.ru/Out/MP3/20170808/2017_08_08_SerbiaIntervjuArtjom_ogbngfpl.atg.mp3 Jedna od tih ekspedicija, na kojima su učestvovali mladi srpski geografi bila je na ostrvu Hogland u Finskom zalivu, gde se još

Memorijalni park Mir nalazi se u centru Hirošime i njime dominira skeletna kupola. Tu je izložen i Buda, čije je kameno lice istopila eksplozija američke atomske bombe. Priredio: Nenad TADIĆ Američka atomska bomba “Dječak” bačena na Horišimu 6. avgusta 1945. godine ubila je, prema procjenama, 78.000 ljudi, a zdravstvene posljedice potomaka stradalih stanovnika ovog japanskog grada osjećaju se i danas. Radioaktivne crne kišne kapi, koje su kasnije padale, odnijele su još života. Prema procjenama Japana iz 1968. godine, 250.000 stanovnika Hirošime umrlo je odmah nakon eksplozije ili u roku od pet godina od bolesti uzrokovanih radijacijom. Mnogi od preživjelih kasnije su umirali ili još umiru od posljedica bombardovanja, kao što

Predsedniče vlade Izraela, dragi Bibi, hvala vam za vaše reči. Članovi vlade, Predsedniče Reprezentativnog saveta jevrejskih institucija u Francuskoj, Predsedniče Udruženja sinova i kćeri Jevreja deportovanih iz Francuske, Predsedniče Unije deportovanih u Aušvic, Predsedniče Fondacije sećanja na Holokaust, Predsedniče Francuskog komiteta za Jad Vašem, Veliki rabini, Gradonačelnice Pariza, Narodni poslanici, Prefekti, Predstavnici diplomatskog kora, Izabrani predstavnici, Dame i gospodo, Ovde sam danas sa vama, ovim tmurnim i svečanim povodom, kako bih sledio put kojim je 1995. godine krenuo Жak Širak, kome danas posebno želim da odam počast, a kojim su nastavili Dominik de Vilpen 2005, Nikola Sarkozi i Fransoa Fijon 2007, i konačno Fransoa Oland 2012.1 Nedavno su francuski politički

Namerno, tačnije zlonamerno, emitovan je natoovski prilog o tzv „šumskoj braći“, kako se nazivaju zločinci iz nekadašnjih nacističkih formacija Waffen SS, u kojima su kao dobrovoljci bili Estonci, Letonci, Litvanci, Nemci iz Istočne Pruske, Poljaci i Ukrajinci, uz mnogobrojne zapadnoevropske borce za „novu Evropu“! Oni su pre naredbe o povlačenju na teritoriju Trećeg Rajha, 1944. godine pisali Hitleru da žele da dobrovoljno ostanu u sovjetskoj pozadini, i nanose gubitke mrskom neprijatelju. Nacističko je rukovodstvo zato i ostavilo brojna skladišta hrane, municije, lekova, eksploziva, u šumama i močvarama toga dela okupirane sovjetske teritorije, gde su se po Hitlerovom ličnom odobrenju sklonili i ti teroristi, pripadnici 20-e divizije Waffen SS, propuštajući sovjetsku

Zakon o restituciji kojim bi se Jevrejima u BiH vratila imovina oduzeta tokom Drugog svjetskog rata još uvijek nije donesen i, uz Poljsku, naša zemlja jedina je potpisnica Terezinske deklaracije koja još nije počela vraćati taj dug jevrejskoj zajednici. Vrijednost imovine koja je oduzeta Jevrejima u BiH od 1941. do 1945. godine procjenjuje se na blizu šest milijardi KM. Prije rata u BiH je živjelo 14.000 Jevreja kojima je ustaško-nacistička vlast tokom rata oduzela svu imovinu koja je za vrijeme socijalizma nacionalizirana, a kasnije i privatizirana. Svi ovi procesi doveli su do toga da je nemoguće povratiti tu imovinu stvarnim vlasnicima bez zakona o restituciji. “Po pitanju restitucije u BiH

Ruska duma i izraelski Kneset zajedno protiv rušenje spomenika sovjetskim vojnicima u Poljskoj. “Sramotna” namera Varšave da sruši obeležje oslobodiocima od nacizma MOSKVA-OD STALNOG DOPISNIKA „NOVOSTI“ Ruski predsednik Putin izrazio je zahvalnost svima koji u Izraelu osuđuju skrnavljenje i rušenje spomenika sovjetskim vojnicima poginulim u borbama protiv fašista u istočnoj Evropi. Govoreći u Joškar Oli u republici Mari El na Savetu za međunacionalne odnose, Putin je istakao da je nedopustivo prepravljanje istorije, jer se zna da je SSSR imao veliki broj poginulih vojnika u oslobađanju Poljske od nemačkih okupatora. Izraelski Kneset i ruska Duma istog su dana raspravljali o tom problemu i obratili se svetskoj javnosti dokumentom “Zadaci očuvanja istorijskog

Švajcarska je iz Drugog svetskog rata izašla nepokorena, ali ne i neokrznuta. Ona je opstala kao slobodna, demokratska zemlja u Evropi koja je drhtala pod nacističkom čizmom, ali je i sarađivala sa Trećim rajhom. Tačno je da je Švajcarska čuvala milijarde dolara u zlatu koje su nacisti oteli žrtvama Holokausta, ali je ne treba olako oceniti kao nacističku marionetu. Štaviše, Nemačka je umalo izvršila invaziju na Švajcarsku. “Švajcarska ima najodvratnije i najjadnije ljude i politički sistem”, žalio se Hitler Musoliniju u junu 1941. Nakon poraza Francuske u leto 1940. što je Treći rajh učinilo dominantnom silom Zapadne Evrope, Nemci su planirali da pokore i Švajcarsku. Operacija Tanenbaum trebalo je da

Piše: Gordan Duhaček NATO je na svojim profilima na društvenim mrežama objavio osmominutni propagandni uradak, koji opisuju kao „dokumentarnu dramu“, pod naslovom „Forest Brothers – Fight for the Baltics“ (Šumska braća – borba za Baltičke države). U opisu tog kratkog filma na Ju tjubu stoji sljedeće: „Poslije Drugog svjetskog rata, partizani sa svih strana Baltika vodili su krvavi gerilski rat protiv okupacijskih sovjetskih snaga.“ U filmu se mogu vidjeti intervjui s nekim od tih „partizana“, a ističe se i da su današnje specijalne snage baltičkih republika duhovni nasljednici Šumske braće. S obzirom na napetosti između NATO-a i Rusije na tom područuju, nije iznenađujuće što je vojni savez kojeg je dio i Hrvatska

Botn/Novi Sad – U norveškoj opštini Saltdal, u mestu Botn, gde se nalazi najveće sabirno groblje u Severnoj Norveškoj, u čast jugoslovenskim zatvorenicima interniranim tokom Drugog svetskog rata u Norvešku, vence su na spomen ploču položili norveški kralj Harald V i ambasadorka Republike Srbije u Norveškoj Suzana Bošković-Prodanović. Vence su nosili troje unuka zatvorenika koji je preživeo logor u Norveškoj, Maja. Luka i Iva Dimitrijević, uz tradicionalnu narodnu pesmu „Tamo daleko”, u izvedbi Jasmine Kozić iz Niša, koja danas živi u Norveškoj, saopštila je Skupština AP Vojvodine. Veliki broj prisutnih gostiju iz Norveške i Srbije, kao i predstavnike udruženja prijateljstava dve zemlje, pozdravila je predsednica Parlamenta Okruga Nordland Sonja Stin,

U norveškom gradu Fauske otkrivena je spomen-ploča kao znak sjećanja na nevine žitelje vojvođanskog naselja Melenci, stradale u nacističkom logoru smrti tokom Drugog svjetskog rata. Stanovnici Melenaca prvo su deportovani u Fauske gdje su stradali u njemačkom koncentracionom logoru smještenom u tom norveškom gradu. “Neizmerno smo zahvalni našim pobratimima iz Fauske što su podigli ovu spomen-ploču kako se nikada ne bi zaboravilo da su i Melenčani bili tu i dali svoje živote kako bismo danas živeli mirno i slobodno”, rekao je predsjednik Savjeta Mjesne zajednice Melenci, Veselin Frajić, poslije otkrivanja spomen-ploče. Gradonačelnik Fauske Jorn Stene istakao je da je 40-godišnje prijateljstvo ova dva mjesta priča o životu i smrti. Svečanom