Nekadašnji prolazni logor na Autokomandi mora ostati u zajedničkom sećanju – Na parceli će se graditi tržni centar, ali investitor, kompanija „Delta”, želi da dostojno obeleži prostor Zaboravljeni i zapušteni nekadašnji prolazni logor „Topovske šupe” mogao bi konačno da bude dostojanstveno obeležen. Članovi Komisije „Staro sajmište”, sa predsednikom komisije i episkopom slavonskim Jovanom Ćulibrkom na čelu, obišli su juče kompleks na Autokomandi, s ciljem da postojeći objekat sačuvaju za pokoljenja, a sa istom idejom održali su i sastanak u Starom dvoru, kome su prisustvovali predstavnici ambasada Nemačke, Izraela i Sjedinjenih Američkih Država, Muzeja „Ane Frank” u Amsterdamu, kao i predstavnici udruženja koja neguju sećanje na holokaust. Predsednik Saveza jevrejskih opština

Profesor i književnik Жeljko Vidakov Zirojević priču i prsten „nasledio“ od prijatelja Radojice Radovića, majora Udbe Mitropolit Joanikije Lipovac uhvaćen je u zbegu 12. maja 1945. godine kod Celja. Prebačen je u Zagreb, u štab Prve armije kod komandanta Peke Dapčevića, odakle je po nalogu Milovana Đilasa odveden u Beograd, na Topčider. Mitropolita su streljali pripadnici Ozne 18. maja 1945. godine kao narodnog izdajnika. Njegove kosti počivaju na neobeleženom mestu negde na prostoru Bukovika kod Aranđelovca. Profesor, publicista i književnik Жeljko Vidakov Zirojević čuvar je prstena mitropolita Joanikija Lipovca. – Vreme je da mitropolit bude sahranjen na način dostojan čoveka i po pravilima Srpske pravoslavne crkve, a istina o njegovom

Dok su ga 22. maja 1942. godine oko deset sati pre podne žandarmi vodili svezanog glavnim valjevskim ulicama na gubilište u centru grada, maleni, tek 160 centimetara visoki mladić je gromko klicao: “Жiveli narodni oslobodioci! Dole fašisti i izdajnici srpskog naroda! Жiveo Staljin! Жiveo komunizam…!” Porodica pečalbara Nedićevi žandarmi su ga bezdušno udarali kondacima i pokušavali da ga ućutkaju, ali je njegov glas bivao sve moćniji i sve više izazivao divljenje uplašenih prolaznika. Kad su shvatili da ga ne mogu tako ućutkati, sprovodnici su skrenuli i poveli ga sporednim sokacima, prečicama koje su vodile do mesta na kojem su se već njihala pripremljena vešala. Stigli su znatno pre nego što

O opštoj kulturi jednog naroda, a posebno o kulturi sećanja, govori i naš odnos prema mrtvima. Posebno prema onima koji su nastradali u ratnim sukobima, odnosno u unutrašnjim obračunima. Među njima su i oni koji su, kao poražena strana, likvidirani na početku uspostavljanja nove revolucionarne vlasti 1944–1945. godine[1] Prvih novembarskih dana 2017. godine, na Mitrovske zadušnice, stotinak okupljenih građana je na prostoru beogradskog Lisičjeg potoka prisustvovalo parastosu „žrtvama revolucionarnog terora“ koji je u Srbiji, u periodu od septembra 1944. do februara 1945. godine, odneo živote više desetina hiljada, mahom civila i to uglavnom bez suđenja i prava na odbranu. Istovremeno, na ovom, jednom od najvećih stratišta na kojem je svojevremeno

Danas se navršava 87 godina od vojnog prevrata kojim je poništeno potpisivanje protokola o pristupanju Kraljevine Jugoslavije Trojnom paktu i velikih demonstracija antifašista i patriota u Beogradu i drugim gradovima tadašnje Jugoslavije. Puč, koji je izvršen u jedan čas nakon ponoći 27. marta 1941. godine bio je ne samo državni udar, već je označio i ulazak Jugoslavije u Drugi svjetski rat. U Beogradu i drugim srpskim gradovima, ali i u Dalmaciji izbile su masovne ulične demonstracije kojim su građani podržali puč noseći u istoriji zapamćene parole “Bolje rat nego pakt!” i “Bolje grob nego rob!”. Planeri i izvođači puča bili su pripadnici neformalne grupe, uglavnom vazduhoplovnih oficira i pojedinaca iz