O šuckorima i njihovim zločinima pisao je Ivo Andrić: Vlast je obrazovala Šuckor od nevaljalih ljudi.     Austro-Ugarska okupaciona uprava u Bosni i Hercegovini je kao najveće neprijatelje poretka smatrala Srbe iz Bosne i Hercegovine. Ćesarska vlast ih je videla kao nož u leđima invazionih trupa okrenutih ka Srbiji. Da bi invazija uspjela, trebalo je zauzdati Srbe s lijeve strane Drine. Računajući da može doći do srpske narodne revolucije u BiH,  Austro-Ugarski stratezi su od 1906. izabrali da se napad na Srbiju izvede nepovoljnim putem, preko Drine. Nakon aneksione krize, 1908. godine, počeo je rad na stvaranju šuckora (šuckorps). To su bile specijalne vojne jedinice, određene za održavanje reda

Da li su tekovine NDH konstitutivni deo današnje hrvatske nacionalne svesti ?  UVOD Poslednjih meseci su u Republici Hrvatskoj eskalirali incidenti u kojima su na meti nasilnika bili manjinski narodi i njihova prava, a pre svega pripadnici srpske manjine. Zajednički imenitelj tih incidenata je javna i masovna demonstracija ustaških pozdrava i, uopšte, simbola režima Nezavisne države Hrvatske (NDH). Neki od tih događaja su u međunarodnoj javnosti ali i u Hrvatskoj podstakli rasprave o njihovim uzrocima i posledicama. Indikativno je da je pri tom veliki broj građana ali i istaknutih ličnosti u Hrvatskoj branio ustašku ikonografiju služeći se najrazličitijim argumentima, od pozivanja na pravo “većine” (u slučaju sakaćenja upotrebe jezika narodnih

BEOGRAD, 4. MARTA /SRNA/ – Srpski istoričar Veljko Đurić Mišina izjavio je da se veličina jednog naroda ogleda u odnosu prema mrtvim precima, te ocijenio da su Srbi u tom pogledu podbacili, jer ne samo da ne znaju tačan broj stradalih u Balkanskim i Prvom svjetskom ratu, nego ni koliko ih je manje nakon NATO agresije nad Srbijom 1999. godine. Đurić, koji je direktor Muzeja žrtava genocida, rekao je Srni da, ipak, očekuje da će kompletiranje jedinstvene baze podataka o žrtvama koje je podnio srpski narod u 20. vijeku „donekle popraviti stvari“.  On je podsjetio da je inicijativu za formiranje jedinstvene baze podataka Muzej žrtava genocida pokrenuo u decembru, da su ga prihvatile

Najavljenu beatifikaciju Alojzija Stepinca možemo posmatrati kao simboličku potvrdu povratka rimokatoličke akcije na Balkan. Nedavno najavljena beatifikacija Alojzija Stepinca iznova je pokazala neke od sistemskih slabosti i zapuštenosti srpske države i društva. U reakcijama nekolicine pojedinaca i organizacija zahtjevan je protest srpske države i crkve. Stiče se utisak da su Stepinčeva djelatnost u NDH, njegova mržnja prema „inovjernima”, ali i sistem koji je izvršio holokaust i genocide nad Srbima i Romima, u našim medijima posmatrani kao istorijski incident. Međutim, ukoliko tek ovlaš bacimo pogled na objavljene fragmente Stepinčevih dnevnika vidjećemo da nije tako. U januaru 1940, povodom posjete kneza Pavla Zagrebu, Stepinac je u dnevnik zapisao: „Najidealnije bi bilo da

Izopačeni slogani i trabunjanje ukrajinskih nacionalista stižu pravo iz zbirke scenarija plana Intermarium ili Međumorje  Politikolozi pripisuju ukrajinsku krizu nadmetanju između Rusije i Zapada ili Istočne Ukrajine i Zapadne Ukrajine. Iako ova jednostavna objašnjenja  imaju svoje vrednosti, u pitanju je nešto znatno krupnije; ništa manje od dugo planiranog  usisavanja Ukrajine u Intermarium  (Međumorje)i razbijanju Rusije na bezube male državice. Retki su u medijima i akademskim krugovima oni koji znaju da je oportunistička Poljska 1920.godine htela da od Ukrajine, Litvanije i Belorusije napravi sopstvene satelite i da je vodila kratak ali krvavi rat protiv Sovjetskog saveza koji se rađao. Ali, kad je porazila “bele”, Crvena Armija je poklonila svoju punu pažnju Poljacima i preokrenula njihovo napredovanje u sopstvenu suprotnost,

U pitanju je crni dan u (h)istoriji. Tačka bez povratka, u projektu nastavka viševijekovnog zločina genocida nad srpskim narodom zapadno od Drine. (Prva objava ovog teksta sa fotografijom nacističkih vojnika SS Handžar divizije pod Staljingradom, koji su sa svojim crvenim fesovima dobrovoljno potegnuli iz tadašnje NDH, preko Ukrajine, da zajedno sa Hitlerom pokore Sovjetski savez; desila se 02.03.2010. Kako se od tada ništa ozbiljnije nije promijenilo, osim ovogodišnjeg potpunog kraha Efbiha u četiri kantona sa muslimanskom većinom, najlogičnije je obaviti prigodnu reprizu četiri godine kasnije. Nakon neuspješnog napada na Frontal u januaru 2011. godine, napadači su ipak uspjeli da iz naše baze  izbrišu tadašnje komentare posjetilaca. Možda je tako i