U Memorijalnom centru“Stara voda“ u naselju Pukiš, na razmeđi opština Brčko, Čelić i Lopare, u ponedjeljak 24. novembra 2014. godine služen je molitveni pomen za 104 nevine srpske žrtve iz sela Mirosavaca u opštini Lopare koje su 27. novembra 1941. godine na zvjerski način likvidirale muslimanske ustaše iz susjednih Čelića i Koraja. Među uklesanim imenima žrtava je 64-oro Jovanovića, a 68-godišnji Radivoje, danas najstariji potomak ove porodice pamti i prenosi, kako kaže, naučeno iz bakine priče. „Pokupili su ih 26. novembra pod izgovorom da ih sa ratnog područja vode na sigurno. Prenoćili su u Čeliću, a sutradan poklani na „Staroj vodi“. Jedan od zarobljenih, tada dječak, uspio je pobjeći, a umro

Na mjesnom groblju u Ravnicama kod Novog Grada juče je služen parastos i prislužene su svijeće za 168 mještana ovog srpskog sela koje su ustaše ubile 25. novembra 1943. godine. Parastos je služio pravoslavni sveštenik Nebojša Nježić, a potom su delegacije opštinske Boračke organizacije i Mjesnog odbora SUBNOR-a položile vijence kod spomen-obilježja žrtvama fašističkog terora i spomen-obilježja poginulim u proteklom odbrambeno-otadžbinskom ratu. Predsjednik odbora SUBNOR-a Ljubiša Pauković rekao je da su 25. novembra 1943. godine ustaše pobile 168 civila – žena, djece i staraca. „Ovaj zločin počinila je ustaška kaznena ekspedicija čiji je krvavi pir zaustavio mrak. Pobili su sve što su našli živo – klali su, a neke su

Režiser Emir Kusturica ocijenio je da bošnjački intelektualci uporno nastoje da djecu boraca protiv nacista „reformišu“ u fašiste, a da genocid u Andrićgradu vide samo oni čiji su se djedovi borili na strani nacista u redovima ustaša i Handžar-divizije. „Najglasniji borac protiv prosvjetne i kulturne funkcije Andrićgrada je moralno insuficijantni Sidran /tako ga naziva jedan sarajevski hegelijanac/, koji ne dokumentuje genocid o kome tako često govori nego ga ističe kao opšte mjesto, maše njime i srozava ga kao i vlastiti život“, napisao je Kusturica u autorskom tekstu objavljenom u beogradskoj „Politici“. Navodeći kako je „ovaj duhovni beskućnik“ sugerisao da se Republika Srpska ogradi kao Aušvic i da se Andrićgrad pretvori

Ne moramo propagirati bratstvo i jedinstvo, simbole Francuske revolucije, ne moramo se pretjerano ni voljeti, ali moramo surađivati –to je uslov našeg opstanka. Imamo materijalnu, historijsku i intelektualnu odgovornost da opravdavamo naše bivanje na ovom tlu, da opravdavamo historijski hod po ovoj zemlji i da živimo evanđelje, ističe Danilo Ljubotina, arhimandrit rođen u Peroju, koji se nakon deset godina izbivanja vratio vjerno služiti svojoj crkvenoj zajednici u Hrvatskoj Na istarsko se tlo davnoga 26. jula 1657. iskrcalo 13 porodica, predvođenih sveštenikom Mihajlom Ljubotinom; 77 pravoslavnih duša barkama je doplovilo iz Crne Gore i nastanilo se u opustošenom Peroju. I četiri vijeka poslije, tamošnja zajednica čuva svoje ime i porijeklo, a

Epilog incidenta na utakmici Srbija-Albanija je očekivan. Srpska reprezentacija je nagrađena, pa kažnjena. Ispada da su strane podjednako odgovorne. Šiptarski političari, igrači, ambasador i javnost učestvovali su u organizaciji i zloupotrebi incidenta na Partizanovom stadionu. Šiptarski premijer i njegov brat pokazali su se kakvi zaista jesu – kao aktivni šovinisti. Srpski igrači trebalo je valjda da pobegnu kada su ih albanski aktivisti preobučeni u reprezentativce napali na stadionu. Srpska policija nije bila u stanju da zaustavi letilicu koja je mogla da ubije šefa države, ali je valjda trebalo da uspešno spreči sukob koji nije prerastao pojedinačne incidente. Kao i obično, u istoriji šiptarske borbe za državu, prvo su napali Škije

Stanovnike nekadašnje Partizanske Drežnice najviše ljuti što su im državne institucije otele dobar dio društvene imovine Drežnica, srpsko naselje u masivu Male Kapele, na tromeđi Like, Gorskog Kotara i Hrvatskog Primorja, samo je jedno u nizu krajeva koji će za dvadesetak godina opustiti i ostati bez domicilnog stanovništva, usprkos brojnim resursima i prednostima koje ima u odnosu na druge hrvatske krajeve. Bogata je šumom, kamenom, čista je zemlja za proizvodnju prirodne i ekološke hrane, čist je zrak. Blizu je Bjelolasica što je šansa za seoski turizam, naravno, da se HOC-u nije dogodilo sve ono, od požara pa nadalje, a sada i stečaj. Blizu su Begovo Razdolje i Samarske stijene… Promijenjeno