U hramu u Srpskoj Tišini, kod Šamca, danas je služena liturgija, nakon čega je kod zajedničkog spomenika služen parastos za borce poginule u posljednjem otadžbinskom i Drugom svjetskom ratu, te položeni vijenci i cvijeće. U otadžbinskom ratu u ovom mjestu poginulo je 10 boraca i troje civila. U Drugom svjetskom ratu poginulo je 128 mještana Srpske Tišine, od kojih su 1. decembra 1944. godine ustaše iz NDH svirepo ubile 59 Srba, među kojima i desetoro djece. „Apelujem na sve da ne zaboravljaju istoriju, da osudimo zlo koje je neko bio spreman da učini. Ne želimo nikom zlo, a treba da njegujemo svoju kulturu i tradiciju“, rekao je načelnik opštine Šamac

Piše: Dragiša Vulin Zašto se Hrvati tako grčevito protive Velikoj Srbiji? Šta je to što smeta Hrvatskoj u Šešeljovoj (srpskoj) ideologiji? Odgovor je prost, ne žele da izgube ono što su okupirali i dobili, a nije nikada bilo njihovo. Puštanjem na slobodu Vojislava Šešelja, Hrvatska se zabrinula nekakvom reinkarnacijom tkz. velikosrpskog sna o Velikoj Srbiji, kako to Šešelj kaže do Karlovca i Karlobaga. Ono što posebno iritira je politički istup hrvatskih zvaničnika, o nekom vraćanju u ratne 90-te i zapaljiva nacionalistička retorika, koja je usmjerena prema Srbima, Srbiji i  Šešelju. Hrvatska je uspjela u EU, da nametne rezoluciju o Šešelju, koja vjerovatno nije kreirana u Hrvatskoj, već u Njemačkoj, a

U Memorijalnom centru“Stara voda“ u naselju Pukiš, na razmeđi opština Brčko, Čelić i Lopare, u ponedjeljak 24. novembra 2014. godine služen je molitveni pomen za 104 nevine srpske žrtve iz sela Mirosavaca u opštini Lopare koje su 27. novembra 1941. godine na zvjerski način likvidirale muslimanske ustaše iz susjednih Čelića i Koraja. Među uklesanim imenima žrtava je 64-oro Jovanovića, a 68-godišnji Radivoje, danas najstariji potomak ove porodice pamti i prenosi, kako kaže, naučeno iz bakine priče. „Pokupili su ih 26. novembra pod izgovorom da ih sa ratnog područja vode na sigurno. Prenoćili su u Čeliću, a sutradan poklani na „Staroj vodi“. Jedan od zarobljenih, tada dječak, uspio je pobjeći, a umro

Na mjesnom groblju u Ravnicama kod Novog Grada juče je služen parastos i prislužene su svijeće za 168 mještana ovog srpskog sela koje su ustaše ubile 25. novembra 1943. godine. Parastos je služio pravoslavni sveštenik Nebojša Nježić, a potom su delegacije opštinske Boračke organizacije i Mjesnog odbora SUBNOR-a položile vijence kod spomen-obilježja žrtvama fašističkog terora i spomen-obilježja poginulim u proteklom odbrambeno-otadžbinskom ratu. Predsjednik odbora SUBNOR-a Ljubiša Pauković rekao je da su 25. novembra 1943. godine ustaše pobile 168 civila – žena, djece i staraca. „Ovaj zločin počinila je ustaška kaznena ekspedicija čiji je krvavi pir zaustavio mrak. Pobili su sve što su našli živo – klali su, a neke su

Režiser Emir Kusturica ocijenio je da bošnjački intelektualci uporno nastoje da djecu boraca protiv nacista „reformišu“ u fašiste, a da genocid u Andrićgradu vide samo oni čiji su se djedovi borili na strani nacista u redovima ustaša i Handžar-divizije. „Najglasniji borac protiv prosvjetne i kulturne funkcije Andrićgrada je moralno insuficijantni Sidran /tako ga naziva jedan sarajevski hegelijanac/, koji ne dokumentuje genocid o kome tako često govori nego ga ističe kao opšte mjesto, maše njime i srozava ga kao i vlastiti život“, napisao je Kusturica u autorskom tekstu objavljenom u beogradskoj „Politici“. Navodeći kako je „ovaj duhovni beskućnik“ sugerisao da se Republika Srpska ogradi kao Aušvic i da se Andrićgrad pretvori

Ne moramo propagirati bratstvo i jedinstvo, simbole Francuske revolucije, ne moramo se pretjerano ni voljeti, ali moramo surađivati –to je uslov našeg opstanka. Imamo materijalnu, historijsku i intelektualnu odgovornost da opravdavamo naše bivanje na ovom tlu, da opravdavamo historijski hod po ovoj zemlji i da živimo evanđelje, ističe Danilo Ljubotina, arhimandrit rođen u Peroju, koji se nakon deset godina izbivanja vratio vjerno služiti svojoj crkvenoj zajednici u Hrvatskoj Na istarsko se tlo davnoga 26. jula 1657. iskrcalo 13 porodica, predvođenih sveštenikom Mihajlom Ljubotinom; 77 pravoslavnih duša barkama je doplovilo iz Crne Gore i nastanilo se u opustošenom Peroju. I četiri vijeka poslije, tamošnja zajednica čuva svoje ime i porijeklo, a