Osamdesettrogodišnja Irena Proskauer rođena je u Beču od oca ljekara Frica iz Katovica, u Poljskoj, i majke Ilze iz Leotena, u Njemačkoj. Od Beča do Šamca prošla je dva rata i zapamtila mnogo strahota. Priredila: Svetlana PAVLOVIĆ Osamdesettrogodišnja Irena Proskauer, učiteljica u penziji, jedina je preostala osoba iz malene jevrejske kolonije u Šamcu, koja je počela da nestaje nakon njemačke i ustaške okupacije tokom Drugog svjetskog rata. Napomena redakcije portala Jadovno.srb.: Ovaj prilog je prvi put objavljen na našem portalu 7. septembra  2017. godine. Možda se za nju ne bi ni znalo da 2015. godine istoričar Nikša Nezirović nije napisao knjigu “Jevreji u Bosanskom Šamcu od 1863-1942. godine” o vremenu kada

Većina stradalih srpske, romske ili jevrejske nacionalnosti ubijena je u svojim selima ili na putu ka logorima smrti, kaže ekonomista Miroslav Zdravković koji je istraživao podatke o porodicama i rodovima žrtava rođenih na teritoriji NDH Umesto polemika o broju stradalih u Drugom svetskom ratu, stručna javnost sve češće ističe potrebu da žrtve dobiju svoja imena i i da njihovo stradanje bude predstavljeno na takav, mnogo ličniji način. Napomena redakcije portala Jadovno.srb.: Ovaj prilog je prvi put objavljen na našem portalu 13. avgust  2016. godine. Tako se i brojne postavke u spomen-kompleksima, poput Šumarica ili Mauthauzena, dopunjavaju poimeničnim spiskovima žrtava, čak i njihovim kratkim biografijama i fotografijama. Jedan takav, poimenični, spisak stradalih

Srna u pet nastavaka, uz do sada nepoznate detalje, donosi feljton o strašnom ustaškom pokolju u Velikom Palančištu kod Prijedora u oktobru 1942. godine, kada su u jednoj noći, bez ispaljenog metka, ubijena 342 žitelja sela, među kojima 226 djece. Kada imate dokumente gdje strana koja je počinila pokolj sama govori o detaljima zločina – onda ste sigurni da niko ne može osporiti objektivnost niti pripisati subjektivnost ili pristranost, ističe za Srnu autor izložbe “Godina stradanja – 1942” Vedrana Adamović. U Muzeju Kozare u Prijedoru po prvi put javnosti su prikazani dokumenti Oružništva NDH o ustaškom pokolju u Velikom Palančištu u oktobru 1942. godine. Među desetinama dokumenata i fotografija koji

Priču o Miloju Pavloviću, heroju i direktoru Kragujevačke gimnazije koji je ostao uz svoje đake čije su živote uzeli nacistički kuršumi i koji je rekao “Pucajte, ja i dalje držim čas” znaju svi. Da je sa druge strane, one koja je naredila i sprovodila streljanje bio takođe jedan profesor, ali kao zli negativ kragujevačkog profesora heroja, malo ko zna. Taj zlotvor ne samo što je bio profesor, već je bio i sveštenik – major Paul Kenig. Ni 76 godina nakon velikog nacističkog zločina u Kragujevcu, kada su 19, 20. i 21. oktobra u znak odmazde za pogibiju 21 nemačkog vojnika u napadu partizana i četnika kod sela Dumače, po principu