Vladimir Jagar, prvi operativac KOS u virovitičkom delu operacije „Štit“ : Prva kuća minirana u Hrvatskoj 1991. – bila je Jagarova. Problemi u Beogradu     KOLIKO je poverenje u „svog čoveka“ iz KOS, Vladimira Jagara imao Špegelj i svi njegovi najbliži saradnici Đuro Dečak, Antun Habijanec, Franjo Kovač, najbolje svedoči podatak da je odmah po prikazivanju filma na televiziji, general Špegelj poslao svog čoveka od poverenja Franju Paradinovića u rano jutro 26. januara 1991. u Staro Gradsko da Jagarovoj tašti javi da se ovaj sklanja i da su provaljeni. Iako je sve što je emitovano na TV snimano u njegovom prisustvu i u kući kapetana KOS, generalu nije palo

Vladimir Jagar, prvi operativac KOS u virovitčkom delu operacije „Štit“: U sedam dana oktobra 1990. dva puta nasamario Špegelja. Šala sa Vasiljevićem dobro završila   KAPETAN Vladimir Jagar bio je „prvi“ operativac KOS u operaciji „Štit“. Mladi kapetan, još polovinom septembra 1990. prijavio je da je general Špegelj s njim kontaktirao na Bilogori u reprezentativnom objektu „Kinkovo“ kod Virovitice gde mu je izneo tezu da postoje „naši“ i „tuđi“ oficiri JNA. Kapetan je obavestio „svog“ pukovnika Boška Kelečevića u Zagrebu i posle provere informacija je došla do generala Vasiljevića. Kada je operacija „Štit“ počela početkom oktobra Jagar je bio kod Špegelja notiran kao poverljiv čovek. Danas je penzioner. Na prvo

Već duže vremena sam se spremao da posetim svoga prijatelja generala Ratka Mladića u istražnom zatvoru u Ševeningenu (Hagu), gde čeka svoje suđenje (koje sada krajem maja 2014. počinje) posle hapšenja i izručenja u Hag (2011) ondašnjom vladom Srbije. Naravno, ako mi to Međunarodni Krivični Tribunal za Bivšu Jugoslaviju MKTBJ (ICTY – International Criminal Tribunal for the former Yugoslavia) u Hagu dozvoli. General me je pozvao preko svoga sina Darka, sa kojim se viđam, kada dolazim u Beograd. Poslednji put sam sa Darkom govorio kada sam bio u Beogradu na međunarodnoj konferenciji Globalan mir protiv globalnog intervencionalizma i imperijalizma (22. i 23.mart 2014), gde sam diskutovao o raznim vidovima kriminalne agresije NATO

BIJELJINA, 15. MAJA /SRNA/ – Ministar rada i boračko–invalidske zaštite Republike Srpske Petar Đokić izjavio je Srni da je stradanje pripadnika JNA u „Tuzlanskoj koloni“ na današnji dan 1992. godine jedan od najtežih ratnih zločina u BiH za koji još niko nije odgovarao. „Bilo je određenih procesa, nijedan od njih nije završen presudom za one koji su taj zločin planirali, organizovali i izvršili“, rekao je Đokić. On je izrazio žaljenje što danas zbog loših vremenskih uslova nije moglo biti obilježeno stradanje pripadnika JNA u Tuzli, napomenuvši da je to prilika da se još jednom zahtijeva pravda. „Pravda je da za zločine nad pripadnicima JNA, za tako mučki zločin, moraju odgovarati

BEOGRAD, 14. MAJA /SRNA/ – Direktor Dokumentaciono informacionog centra „Veritas“ Savo Štrbac izjavio je Srni da ovaj centar nije imao namjeru da stavljanjem Hrvatice Marije Eraković na spisak imena 19 Srba koji su identifikovani manipuliše istinom, već da su okolnosti njenog života uslovile da se nađe među srpskim žrtvama. Štrbac je naglasio da za razliku od „Veritasa“, nadležno hrvatsko ministarstvo na svom zvaničnom sajtu ni uz jedno od 19 identifikovanih lica nije naznačio nacionalnost, a nepobitna činjenica je da su svi, osim Marije Eraković, rođeni kao Srbi, a ona je udajom za Srbina Dušana, provela i okončala život u pravoslavnoj srpskoj porodici. Reagujući na pisanu primjedbu Damira Fotića, bliskog rođaka

BIJELJINA, 14. MAJA /SRNA/ – Istina je jedna, ali pravde još nema za žrtve stravičnog muslimanskog zločina u Tuzli gdje su 15. maja 1992. godine ubijeni i spaljeni srpski mladići u tadašnjoj JNA, koja se po dogovoru mirno povlačila iz grada, rekao je danas preživjeli učesnik tuzlanske kolone Radojica Ilić. „Porodice ubijenih, obogaljeni, ali preživjeli iz `Tuzlanske kolone` neće stati dok se zločinci ne pronađu i ne kazne“, poručio je Ilić na konferenciji za novinare gradske Boračke organizacije u Bijeljini. Ilić je u dogovorenom povlačenju JNA iz Tuzle ranjen sa pet metaka, živi u Bijeljini kao invalid i živjeće, kaže, dok zločince ne stigne pravda. Svjedočio je, kaže Ilić, o

U Zagrebu je identifikovano 19 Srba, čiji su posmrtni ostaci ekshumirani na području Dvora, Zadra, Šibenika i Mašićke Šagovine, saopštila je Komisija za nestala lica Vlade Srbije. Identifikacija metodom analize DNK obavljena je u Zavodu za sudsku medicinu i kriminalistiku Medicinskog fakulteta u Zagrebu. Posmrtni ostaci biće sahranjeni na mjestima koja su ranije dogovorena sa njihovim najbližima. Među tijelima koji su u zadnjih 13 godina eshumirani iz masovnih, zajedničkih i pojedinačnih grobnica identifikovani su Marija Eraković (1931) iz Kričaka kod Drniša, Predrag Cindrić (1968) iz Mašićke Šagovine u Novskoj, supružnici Ljubica (1925) i Petar (1927) Šašo iz Ljeskovca u Dvoru, kao i Darinka Popović (1935) iz Čiste Male kod Knina,

Zločin nad vojnicima JNA u Tuzli, koji su prije 22 godine izvršili pripadnici tadašnjih muslimanskih paravojnih snaga, još čeka svoj sudski epilog, a porodice i dalje traže posmrtne ostatke najmilijih kako bi ih sahranile?!  Najmanje 54 vojnika i oficira nekadašnje JNA ubijeno je na Brčanskoj malti, a 44. su ranjena, kada su tadašnje tuzlanske vlasti prekršile dogovor o mirnom povlačenju vojnika iz ovog grada. Zločin u Tuzli rasplamsao je spiralu sukoba u tadašnjoj BiH, a preživjeli učesnici kolone i porodice ubijenih kažu da je do sada utvrđen identitet nekoliko desetina mladića, iako ih je bilo nekoliko puta više. Zahvaljujući Odboru za obilježavanje značajnih istorijskih događaja, koji je formirala Vlada Republike

Možda postoji neko ko sme i može, neko u kome je još ostala trunka časti, morala i dostojanstva, kao i razumevanja za ovaj napaćeni narod i njegove potrebe.  Sada već davne 1998 godine a u vreme mirne reintagracije podunavlja u ustavno-pravni poredak Republike Hrvatske i isto tako mirnog, tihog i prećutnog egzodusa kompletnih srpskih porodica sa ovog područja, shvativši važnost očuvanja nacionalnog identiteta Srba, tadašnja direktorica dečjeg vrtića kreće u tada nemoguću misiju registracije ove ustanave za rad na srpskom jeziku i pismu. Dvojezični odnosno dvopismeni statut ove ustanove, kao i dvojezična tabla, trebali su biti smernica i primer na koji način Srbi mogu konzumirati svoja prava, garantovana Ustavnim zakonom