Prošlo je 26 godina od svirepog ubistva Mihajla, Marije i Aleksandre Zec u Zagrebu. Iako su ubice priznale zločin, nikada ih nije stigla zaslužena kazna. Mihajlo Zec bio je u SFRJ ono što se u Americi zove self-maid man — čovek koji je poštenim radom ni iz čega stvorio imetak. Sa 19 godina napustio je rodno selo pored Prijedora i došao u Zagreb, gde je završio mesarski zanat. Do 1991. stekao je mesaru, kuću na zagrebačkoj Trešnjevci, oženio se i dobio troje dece, Dušana, Gordanu i Aleksandru. Sreća porodice Zec prekinuta je oko ponoći 7. decembra 1991, kada je na vrata njihove kuće zakucala grupa pripadnika hrvatske paravojne formacije, po svom komandantu Tomislavu Merčepu poznata kao „merčepovci“. To su bili Siniša

Te hladne večeri u jednom decembru, prije točno dvadeset i pet godina, dvanaestogodišnja učenica zagrebačke Osnovne škole „August Šenoa” Aleksandra Zec vratila se iz škole i u svojoj sobi radila vjerojatno što djeca njene dobi i inače rade, slušala muziku, pisala domaću zadaću za sutra ili preslagivala ormar s garderobom.  Njen brat Dušan i sestra Gordana spavali su u drugom dijelu kuće. Njen otac, imućni zagrebački mesar, u kuhinji je zbrajao račune koje treba platiti, a majka, vlasnica kafića na Trešnjevki, kuhala je ručak za sutra. Jedna posve normalna i obična večer u decembru. Jedne posve normalne i obične obitelji kakve žive svojim mirnim životima svuda oko nas. Oko dvadeset

Izmještanjem DNK laboratorije Međunarodne komisije za nestala lica /ICMP/ iz BiH u Holandiju, ugrožena su ljudska prava u BiH, a proces traženja nestalih je usporen i usložnjen, te prijeti opasnost da bude potpuno obustavljen, rekao je Srni predsjednik Republičke organizacije porodica zarobljenih, poginulih boraca i nestalih civila Nedeljko Mitrović. On je, povodom obilježavanja 10. decembra – Međunarodnog dana ljudskih prava, rekao da su ovim potezom ICMP-a u BiH u potpunosti narušena ljudska prava porodica poginulih i nestalih. Prema njegovim riječima, umjesto da Savjet ministara i ICMP kao suosnivači Instituta za nestala lica BiH, 22 godine od završetka rata saopšte da je ovaj proces pri kraju, ulazi se u neizvjesnost za

U zvaničnoj selekciji EURO IN filmskog festivala koji se održava u Novom Sadu, u Velikoj sali Kulturnog centra Novog Sada prikazan je dokumentarni filma „Djeca“ autora Denisa Bojića, rađen u produkciji RTRS-a. Festival evropskog i nezavisnog filma (“Euro-In film“), 21. po redu, zvanično je počeo u ponedjeljak, 4. decembra u Novom Sadu. Novosadska publika imaće priliku da pogleda brojne dokumentarne, eksperimentalne i kratke igrane filmove iz srpske, slovenačke, italijanske i drugih kinematografija. Film „Djeca“ dobitnik je „Zlatnog viteza“ za najbolji dokumentarni film na istoimenom festivalu i nagrade za najbolju režiju u Moskvi. Jedini je film o srpskom stradanju prikazan u Evropskom parlamentu i predstavlja jedan od značajnih projekata Radio-televizije Republike Srpske.

U kuhinjama nevladinih organizacija stalno se izmišljaju novi mentalni implanti. Mentalni implant je ideja koja se usađuje u um pojedinca ili naroda preko medija vještom manipulacijom. U um srpskog naroda nevladine organizacije i prodani intelektulaci usađuju ideje koje služe rasrbljavanju, uništavanju nacionalnog ponosa, izdaji časti i stvaranju osjećaja krivice i samo-prezira. Jedna od takvih ideja, mentalnih implanta koje sa primila kod mnogih ljudi je laž o tome kako je Srbija izgubila četiri rata. Srbija niti je pokrenula četiri rata, niti je bilo četiri rata, niti ih je izgubila. Termin „ratovi devedesetih“ su još jedna izmišljotina drugosrbijanaca. Nije bio ratova, bio je samo jedan rat – razbijanje Jugoslavije od strane Anglo-amerikanaca,