Dok se srpska izvršna vlast i kulturna elita do zemlje klanjaju zločinima koje su navodno počinili naši ratnici, zverstva počinjena nad srpskim stanovništvom se skoro sasvim prećutkuju, iako su ispovesti o njima, poput ove dve, i zastrašujuće, i potresne, i opominjuće Ovo nije „omaž svim porodicama i žrtvama rata“. Taman posla. Taj omaž su, rečeno je, bili „Bogujevci: vizuelna istorija“, izložba koju je decembra prošle godine Kulturni centar Beograda upriličio usred srpske prestonice, uz snažnu i otvorenu podršku najviših državnih dužnosnika. Iz tog „omaža“ su, uprkos pompeznoj najavi naveliko oglašavanoj u agencijama i mnogobrojnim sredstvima izveštavanja, svejedno bile izostavljene mnoge porodice i nebrojene žrtve rata, ali pompeznu najavu ipak niko

Jedan mali, izbledeli plišani meda i fotografija oca Mirka u formatu potrebnom za predratne lične karte. To su sve uspomene sestara Aleksandre (21) i Tanje (18) Stjelja, rodom iz sela Zagrad kod Benkovca. Danas žive u Barajevu nadomak Beograda, kod ujaka i ujne, koji se o njima brinu kao o svojoj deci. Njihova potresna, stravična izbeglička priča iz „Oluje“, jedna je od 30 koje je Srbija uvrstila u dokaze kontratužbe protiv Hrvatske za genocid.     Aleksandra je imala samo tri godine, a Tanja je još bila u stomaku majke Vedrane, kad su tog avgusta 1995. godine glavom bez obzira krenule sa još 200.000 drugih Srba iz Hrvatske ka Bosni. Njihovu kolonu 7. avgusta

Partizani, četnici, Srbi, Jugosloveni, otimačine kroz zajmove za preporod, prevare, mito i korupcija – sve to stalo je kao zid između matice i dijaspore. Umesto da se razvijaju zajedno, na obostranu korist, brojna i darežljiva srpska dijaspora dospela je u poziciju nerazumevanja s maticom rekla je dr Slavka Drašković u svom autorskom tekstu za dnevni list Danas. Srbija bi želela da su „oni tamo“ organizovaniji i složniji, svi redom bogati, ili bar bogatiji i uticajniji nego što jesu, i da svoj novac ulažu u otadžbinu. Dijaspora traži da „mi ovde“ budemo uređena, jaka i moćna država, da se s njima radi transparentno i po pravilima… Poverenje je izgubljeno, a razjedinjenost i podele

Kako su se zajedno našli potonji General NKVD-a i četnički vojvoda, crnorukac i književnik nobelovac? Ne žaleći se i primajući hod događaja i red stvari u ljudskoj sudbini, ne tražeći od novog naraštaja više razumevanja nego što on može da ga ima, mi, iz 1914. godine, upiremo danas jedan drugom pogled u oči i sa žarom, ali i sa tom dubokom melanholijom, tražimo ono naše iz 1914. godine, što je izgledalo strašno, divno i veliko, kao međa vekova i razdoblja, a što polako nestaje i bledi kao pesma koja se više ne peva ili jezik koji se sve manje govori. Ali, između sebe, gledajući jedan drugom u zenice koje su videle čuda,

Upotrebu fašističkih pozdrava i pozive na gaženje prava manjina u Hrvatskoj kritikuje tek skromna manjina medijskih poslenika TUMAČENjE USTAŠKOG POZDRAVA ZA “USTAŠKE JUNAKE”     I sad kad su se toliki političari, sportisti i priličan deo intelektualne elite podigli na noge ne samo zato da bi poništili mnjenja poput ovog koje je objavio politički portal Objektiv, nego da prvenstveno ubede javnost u nepravdu počinjenu Šimuniću i Hrvatskoj, isprečilo se pitanje – kako to najefikasnije postići? Onda su se dosetili objašnjenja “starodavnih” korena pozdrava koji je skandiran usred hrvatske prestonice, ali je uprkos tome nad Maksimirom ostalo da visi pitanje: ko je u pravu? Šta je tu istina, a šta obmana? Nema tu naročite tajne,

Beograd – Savez jevrejskih opština Srbije reagovao saopšenjem na vest o formiranju Komisije za Staro sajmiše, istakavši da o tome nisu bili obavešteni ni konsultovani.   U saopštenju se navodi da je prethodna uprava grada, takođe, imenovala Komisiju za utvrđivanje programskih sadržaja i modela upravljanja memorijalom na Starom sajmištu, u čijem je sastavu bio zvanični predstavnik Saveza jevrejskih opština Srbije, kao i da informaciju o ukidanju, rasformiranju ili zameni te Komisije – nisu dobili. Kako se navodi, Savez jevrejskih opština Srbije, imenovanjem nove Komisije u kojoj nema zvaničnog predstavnika, prikraćen je za mogućnost da izloži svoje stavove i da se za njih zauzme. Ovim putem Savez jevrejskih opština Srbije izlaže javno svoje stavove i

O šuckorima i njihovim zločinima pisao je Ivo Andrić: Vlast je obrazovala Šuckor od nevaljalih ljudi.     Austro-Ugarska okupaciona uprava u Bosni i Hercegovini je kao najveće neprijatelje poretka smatrala Srbe iz Bosne i Hercegovine. Ćesarska vlast ih je videla kao nož u leđima invazionih trupa okrenutih ka Srbiji. Da bi invazija uspjela, trebalo je zauzdati Srbe s lijeve strane Drine. Računajući da može doći do srpske narodne revolucije u BiH,  Austro-Ugarski stratezi su od 1906. izabrali da se napad na Srbiju izvede nepovoljnim putem, preko Drine. Nakon aneksione krize, 1908. godine, počeo je rad na stvaranju šuckora (šuckorps). To su bile specijalne vojne jedinice, određene za održavanje reda

Da li su tekovine NDH konstitutivni deo današnje hrvatske nacionalne svesti ?  UVOD Poslednjih meseci su u Republici Hrvatskoj eskalirali incidenti u kojima su na meti nasilnika bili manjinski narodi i njihova prava, a pre svega pripadnici srpske manjine. Zajednički imenitelj tih incidenata je javna i masovna demonstracija ustaških pozdrava i, uopšte, simbola režima Nezavisne države Hrvatske (NDH). Neki od tih događaja su u međunarodnoj javnosti ali i u Hrvatskoj podstakli rasprave o njihovim uzrocima i posledicama. Indikativno je da je pri tom veliki broj građana ali i istaknutih ličnosti u Hrvatskoj branio ustašku ikonografiju služeći se najrazličitijim argumentima, od pozivanja na pravo “većine” (u slučaju sakaćenja upotrebe jezika narodnih

BEOGRAD, 4. MARTA /SRNA/ – Srpski istoričar Veljko Đurić Mišina izjavio je da se veličina jednog naroda ogleda u odnosu prema mrtvim precima, te ocijenio da su Srbi u tom pogledu podbacili, jer ne samo da ne znaju tačan broj stradalih u Balkanskim i Prvom svjetskom ratu, nego ni koliko ih je manje nakon NATO agresije nad Srbijom 1999. godine. Đurić, koji je direktor Muzeja žrtava genocida, rekao je Srni da, ipak, očekuje da će kompletiranje jedinstvene baze podataka o žrtvama koje je podnio srpski narod u 20. vijeku „donekle popraviti stvari“.  On je podsjetio da je inicijativu za formiranje jedinstvene baze podataka Muzej žrtava genocida pokrenuo u decembru, da su ga prihvatile

Najavljenu beatifikaciju Alojzija Stepinca možemo posmatrati kao simboličku potvrdu povratka rimokatoličke akcije na Balkan. Nedavno najavljena beatifikacija Alojzija Stepinca iznova je pokazala neke od sistemskih slabosti i zapuštenosti srpske države i društva. U reakcijama nekolicine pojedinaca i organizacija zahtjevan je protest srpske države i crkve. Stiče se utisak da su Stepinčeva djelatnost u NDH, njegova mržnja prema „inovjernima”, ali i sistem koji je izvršio holokaust i genocide nad Srbima i Romima, u našim medijima posmatrani kao istorijski incident. Međutim, ukoliko tek ovlaš bacimo pogled na objavljene fragmente Stepinčevih dnevnika vidjećemo da nije tako. U januaru 1940, povodom posjete kneza Pavla Zagrebu, Stepinac je u dnevnik zapisao: „Najidealnije bi bilo da

Izopačeni slogani i trabunjanje ukrajinskih nacionalista stižu pravo iz zbirke scenarija plana Intermarium ili Međumorje  Politikolozi pripisuju ukrajinsku krizu nadmetanju između Rusije i Zapada ili Istočne Ukrajine i Zapadne Ukrajine. Iako ova jednostavna objašnjenja  imaju svoje vrednosti, u pitanju je nešto znatno krupnije; ništa manje od dugo planiranog  usisavanja Ukrajine u Intermarium  (Međumorje)i razbijanju Rusije na bezube male državice. Retki su u medijima i akademskim krugovima oni koji znaju da je oportunistička Poljska 1920.godine htela da od Ukrajine, Litvanije i Belorusije napravi sopstvene satelite i da je vodila kratak ali krvavi rat protiv Sovjetskog saveza koji se rađao. Ali, kad je porazila “bele”, Crvena Armija je poklonila svoju punu pažnju Poljacima i preokrenula njihovo napredovanje u sopstvenu suprotnost,

U pitanju je crni dan u (h)istoriji. Tačka bez povratka, u projektu nastavka viševijekovnog zločina genocida nad srpskim narodom zapadno od Drine. (Prva objava ovog teksta sa fotografijom nacističkih vojnika SS Handžar divizije pod Staljingradom, koji su sa svojim crvenim fesovima dobrovoljno potegnuli iz tadašnje NDH, preko Ukrajine, da zajedno sa Hitlerom pokore Sovjetski savez; desila se 02.03.2010. Kako se od tada ništa ozbiljnije nije promijenilo, osim ovogodišnjeg potpunog kraha Efbiha u četiri kantona sa muslimanskom većinom, najlogičnije je obaviti prigodnu reprizu četiri godine kasnije. Nakon neuspješnog napada na Frontal u januaru 2011. godine, napadači su ipak uspjeli da iz naše baze  izbrišu tadašnje komentare posjetilaca. Možda je tako i