Srbofobija kao predubjeđenje građena postoji dugo kroz istoriju u državama Zapada i nje neće tako lako nestati, jer se Srbija pokazala kao idealan krivac i dobar objekat za iživljavanje velikih sila Zapada, ocijenili su učesnici tribine „Srbofobija i njeni izvori“ večeras u Beogradu. Na tribini koju su organizovali udruženje „Kraljevina Srbija“ i Svetosavska omladinska zajednica Arhiepiskopije beogradsko-karlovačke, istoričar Čedomir Antić podsjetio je da je akademik Milorad Ekmečić govorio da je srbofobija samo rukavac rusofobije. Rekonstruišući porijeklo i razvoj srbofobije kroz istoriju, Antić je ocijenio da nestankom rusofobije neće prestati i srbofobija, jer se Srbija pokazala kao idealan krivac. Ističući kako su se Evropa i SAD „80 godina spremale za rat

Dvije decenije nakon ostvarenja „tisućljetnog sna“ o nezavisnoj državi svjedočimo hrvatskom buđenju i shvatanju da se snovi i java bitno razlikuju. Nakon što je Hrvatska postala „punopravna“ članica Evropske unije događaju se poprilično iracionalne promjene kakve je unutar tog društva i šireg okruženja malo ko očekivao. Van svake sumnje današnja Hrvatska tavori sa problemima identitetske prirode. Međutim, problemi ne proizilaze iz identitetske nedovršenosti, nego iz svijesti (ili bar intuicije) da je ovakav kolektivni identitet zasnovan na krajnje pogrešnim osnovama, te da kao takav vodi u bespuća iracionalnosti. Kolektivni identitet je živa materija kakva se uvijek nadgrađuje, razvija i upotpunjuje, no, kad je zasnovan na „lošem temelju“ mora trpiti potrese, eruziju

Paroh barski, protojerej Jovan Plamenac, kazao je za portal IN4S da crkve s dva olatara u Sutomoru ne predstavljaju nikakve simbole zajedništva i sloge lokalnih pravoslavaca i rimokatolika, kako se to često predstavlja u javnosti, već je, tvrdi, u pitanju tendencija prekrajanja istine i istorije ovog kraja. „Odnosi sutomorskih odnosno spičanskih pravoslavaca i rimokatolika jesu tradicionalno dobri i treba takvi da ostanu, i oni se ogledaju u punom međusobnom uvažavanju, ženidbama, udajama, kumstvima, prijateljstvima, i to je veoma pohvalno i značajno. Međutim, dva olatara na hramovima Svete Petke i Svete Tekle nisu nikakva dostignuća zajedništva  već su pridodati, katolički oltari na njima manifestacija i relikti nasilja mletačkih i austrougarskih okupatora.

Piše: Nikola Malović Niko ne spori da je glavni grad Boke – Kotor. Samo neznalice i turisti zarezuju Budvu. Kotor posjećuju misionarski brodovi-biblioteke, posjećuju gej kruzeri, posjećuje ga flotila kruzera i jahti, potom oligarsi, državnici, masoni, špijuni, oberkurve… čime se, dakako, ne treba hvaliti, ali služi kao odličan uvod u to koliko je Kotor, pored toga što je lijep i geografski alogičan, sve vrijeme tema mnogih geopolitičkih ćakula. Preko Kotora Njegoš odlazi u svijet, u Kotoru će ubiti knjaza Danila II Petrovića, a njegovom nasljedniku, knjazu Nikoli, stići će Frojd. Itd, itd. Kotor je glavna luka srednjovjekovne srpske države. I odličan teg klupku zmijah uvezanih s onostranim, koji se ne

Kultura i obrazovanje bili su od 1991. jasan politički projekt koji se uspio implementirati uz blagoslov velikog broja ljudi, edukatora prije svega. Baš kao što su etabliranjem hrvatske države reetablirani endehazijski simboli, poput kune, zastave i državnog grba, tako je reetabliran i endehazijski koncept nacionalne kulture Dubravka Ugrešić još je početkom devedesetih pod nacionalističkim pritiscima napustila Hrvatsku, a udruga U ime obitelji sada bi je izbacila i s popisa školske lektire. To je bio i neposredan povod za razgovor s književnicom koja s amsterdamske distance pozorno prati zbivanja u Hrvatskoj, pa komentira mjesto koje joj (ne) pripada u ovdašnjoj kulturi, nedavne prosvjede za kurikularnu reformu, političku krizu, kontinuitet povijesnog revizionizma…

Povodom teksta „Govori antisrpski da te ceo svet razume”, „Politika“, 6. juna Zoran Ćirjaković* Hije najstrašnije ono što Svetislav Basara skoro svakodnevno piše o Srbima i srpskom društvu. Strašnije je to što smo se na to navikli i oguglali. Slike o nepopravljivo krvožednom i patološkom narodu, koje serviraju Basara i plejada njegovih manje ili više pristojnih istomišljenika, postali su nešto normalno i očekiva­ no, govor mržnje s kojim smo se saživeli. Autorasistički i autošovinistički stavovi su u Srbiji odavno postali i važan vektor društvene mobilnosti. Ono što je poražavajuće jeste da legitimitet ovakvoj dehumanizaciji većine ne daju samo elokventni evroatlantski lobisti i profesionalni građani. Dozvolu je u „Politici” dala i

Radikalni islamisti ljetos su se, gotovo svakodnevno, obučavali u gađanju iz pištolja na planinskom području Zelengore, koje teritorijalno najvećim dijelom pripada opštini Gacko. To se, takođe, navodi u povjerljivoj dokumentaciji bh. bezbjednosnih službi, čije dijelove su „Nezavisne“ objavljivale proteklih sedmica, a nastavak slijedi u narednom periodu. „Uočeno je da bošnjačke radikalne grupe na Zelengoru dolaze najsavremenijim terenskim vozilima, odnosno džipovima, pravcem Sarajevo – Trnovo – Rogoj – Miljevina – Tjentište – Čemerno, odakle skreću na Zelengoru“, navodi se u dokumentaciji. Policijske agencije informacije dobijaju od izvora koji često obilazi nomade na Zelengori, a koji im je otkrio da su na tu planinu prošle godine, i to od polovine juna, svakodnevno

Većinsko stanovništvo u ovoj republici, prema popisu iz 1991, činilo je samo 78 odsto ukupnog broja žitelja, da bi posle etničkog čišćenja taj procenat 2011. bio povećan na 91 odsto Branislav Radivojša Utihnule su rasprave o kvotama migranata u zemljama EU, ali dok su bile aktuelne, ostalo je zabeleže­ no da su se bivše socijalističke zemlje tim kvotama najviše protivile. U tome su prednjačile Poljska, Češka, Slovačka, ali slično su se ponašale i druge članice koje su odskora u EU, što je objašnjavano činjenicom da one ni ranije nisu bile imigrantske i da bi ove bliskoistočne kvote za njih predstavljale veliku demografsku novinu. Tada je uočeno da su neke od

Bošnjački član Predsedništva obišao mesto gde su sarajevski Srbi posle likvidacije 1993. bačeni u jamu Polaganje venca na Kazanima Od našeg dopisnika Sarajevo – Predsedavajući Predsedništva BiH Bakir Izetbegović je danas, kako je i najavio, došao na Kazane, mesto koje je bilo stratište sarajevskih Srba 1993, položio cveće i odao počast i dalje neutvrđenom broju srpskih civila koji su, nakon što su ih ubili pripadnici Armije RBiH, bačeni u tu jamu. Izetbegoviću su se na Kazanima, kako je rečeno, samoinicijativno pridružili i predsedavajući Saveta ministara BiH Denis Zvizdić, premijeri Federacije BiH i Kantona Sarajevo Fadil Novalić i Elmedin Konaković, te još neki visokopozicionirani članovi SDA, među kojima i Šefik Džaferović.

Franjo Komarica, banjalučki biskup, osvrćući se na napade kojima je obasut, nakon što je služio misu u Blajburgu, objasnio je kako samo želi da se “iznesu činjenice” o Blajburgu. Gostujući u emisiji “Nedeljom u 2” na HRT dodao je, da ima i onih koji znaju da je tu bilo prljavih poteza međunarodnih predstavnika. – Ne radi se samo o ustaškoj vojsci nego i o velikom broju civila koji su zavedeni, koji su bežali da se predaju nekome, da se spasu od onih koji dolaze – rekao je i dodao kako se isto događa u Hrvatskoj i BiH. – Dodik je na svoje mestu voljom naroda i međunarodne zajednice. Očekujem da

Već smo čuli da Kolinda i njena deca obožavaju muziku Marka Petkovića Tompsona, pevača koji mrzi sve srpsko, o otvoreno propagira ustaštvo. Posle ove objave koja je šokirala javnost, Kitarovićka je apelovala da se otkrije ko je crtao kukasti krst na splitskom stadionu. A onda se slikala sa još jednim mrziteljom Srba, Velimirom Bujancom. Lepo predsednice, nema šta… Niame, kao prenosi hrvatski portal Indeks, predsednica Hrvatske slikala se sa neonacistom Velimirom Bujancom, čovekom koji otvoreno podržava ustaše i zagovara ustaštvo. Takođe, ovaj Hrvat nema problem sa tim da jasno i glasno kaže da mrzi Srbe. A ni Kolinda, izgleda, nema problem sa tim da bude u njegovoj blizini. Tako je,

Tito odbio „Plavu knjigu“, materijal o ponižavajućem statusu Srbije. Zapadni bankari su tražili ukidanje prava veta pokrajinama u Srbiji O rasturanju bivše Jugoslavije od 1991. u njenim nekadašnjim republikama, ali i širom Evrope, napisane su čitave biblioteke, podignute mnoge optužnice i izrečene brojne pravosnažne presude. Opšte je mesto da su sve važne činjenice otkrivene i obelodanjene. I da se tome malo šta može dodati i oduzeti. Međutim, taj proces raspada trajao je poduže, više od dve decenije, i u najmanju ruku postoje nekoliko datuma sloma Jugoslavije – i barem još dva glavna aktera njenog demontiranja. Pored Slobodana Miloševića, Franje Tuđmana i Milana Kučana, koji su zvanično 1991. prvi digli ruku

Pozivamo vas, da u sredu, 15. juna 2016. godine, u 19 časova, u kancelariji udruženja Kraljevina Srbija (Vlajkovićeva 4) prisustvujete tribini na temu „Srbofobija i njeni izvori“. O ovoj temi govoriće: doc. dr Čedomir Antić (Filozofski fakultet Univerziteta u Beogradu) dr Aleksandar Raković (Institut za noviju istoriju Srbije) mr Zoran Ćirjaković (Fakultet za medije i komunikacije) Tribina se održava u organizaciji udruženja Kraljevina Srbija i Svetosavske omladinske zajednice Arhiepiskopije beogradsko-karlovačke. Ulaz je slobodan.  

Direktor Centra „Simon Vizental“ Efraim Zurof izjavio je da podržžava apel da hrvatska Vlada smijeni ministra kulture Zlatka Hasanbegovića zbog njegovih proustašških stavova, ističući da je problem i što se u Hrvatskoj daje legitimitet fašističkim izjavama. „Inicijativa da se u vojsku uvede pozdrav `za dom spremni` i učenje da se pozitivno gleda na ustašški režim, znači da je neššto veoma, veoma pogreššno u Hrvatskoj. A Vlada ne čini niššta i pored sve kritike, inicijative intelektualaca iz Francuske i našših protesta. Režim koji je počinio genocid nad Srbima, Jevrejima i Romima nije osuđen na pravi način”“, rekao je Zurof. On ocjenjuje da je nepojmljivo kako neko ko podržžava ili izražžava nostalgiju

Upravni odbor Društva za podizanje Memorijalnog centra srpskim žrtvama genocida u 20. veku, sa akademikom Vasilijem Krestićem na čelu, upućuje poziv svim državnim organima i institucijama, društvima za negovanje tradicija oslobodilačkih ratova, udruženjima boraca iz Drugog svetskog rata, udruženjima logoraša i drugim udruženjima iz vremena građanskih ratova u bivšoj Jugoslaviji i rata za Kosovo i Metohiju, odnosno NATO agresije 1999. godine i svim drugim organizacijama i pojedincima, koji imaju saznanja i mogućnosti, da se uključe u prikupljanje imena srpskih žrtava stradalih u ratovima u toku prošlog veka. Poziv je upućen svima koji imaju relevantna saznanja o srpskim žrtvama palim u borbi, logorima, zarobljeništvu ili bilo kom drugom mestu. Prikupljena imena