„Znam da je knez Slobodanu Jovanoviću izneo opširno stanje odnosa Nemačka – Jugoslavija, na šta mu je Jovanović odgovorio: ‘Pa to, onda, nije Tripartitni pakt.’ Ovo mi je poznato otuda što mi je knez kasnije jednom prilikom naglasio. Ovakvo mišljenje Jovanovića imalo je na kneza priličan uticaj u toku daljih pregovora sa Nemcima“, svedočio je ministar dvora Antić Puč izveden u četvrtak 27. marta 1941. godine uzrokovao je brodolom državnog broda. Sudbina celog naroda i, naravno, pojedinačne sudbine ljudske dobile su obeležja katastrofe. „Za vreme buna, u doba društvenih promena, o pravu i sudu ne treba govoriti. Sve se ruši, sve se menja. Jedan čovek zamenjuje drugog. Životi vise o

*Feljton „Istina o poslednjim danima Kraljevine Jugoslavije“ baziran na istorijskom bestseleru “Knez Pavle, istina o 27. martu”, autora Miodraga Jankovića i Veljka Lalića Godina 1941, 29. mart. Ministarstvu inostranih poslova. Strogo pov br. 147. Telegram stiže iz Moskve. Prvi put posle puča javlja se naš ambasador Milan Gavrilović: „Javljam Vam radi znanja. 1. Hrabrost koju je naš narod pokazao zadivila je sve i zadobila otvorene simpatije. Zato je promena primljena ovde u svim krugovima neobično dobro, naročito u samoj vladi. O tome sam imao prilike da se za ova dva dana potpuno uverim, naročito posle razgovora koji sam juče imao s Višinskim, koji ću vam usmeno izložiti. Oni su neprestano

Novi Sad — Kvislinška vlada Milana Nedića i Nedić snose veliku odgovornost za Holokaust u Srbiji, ocenjeno je na tribini „Jevrejski identitet, antisemitizam i Holokaust“. Osim toga, kako navode, rehabilitacija Nedića bi bila „sramotan i nedopustiv“ potez. Milovan Pisari iz beogradskog Centra za istraživanje i edukaciju o Holokaustu rekao je da su kvislinška vlada Milana Nedića i sam Milan Nedić imali i te kako veliku odgovornost u sprovođenju Holokausta i progonu Roma. „Nedić je bio osoba koja je tokom celog rata širila nacionalsocijalizam i antisemitizam. Vlada Milana Nedića donela je nekoliko uredbi, među kojima i uredbu o oduzimanju celokupne imovine Jevreja, a Nedićeva specijalna policija i žandarmerija vrlo su predano

Predstavnici udruženja „Stvaraoci Republike Srpske“ i Ravnogorskog pokreta položili su danas u Petrovu vijenac na spomen-ploču đeneralu Draži Mihailoviću, podignutu na mjestu gdje je 20. aprila 1941. godine odbio da prizna kapitulaciju tadašnje vojske. Predstavnik „Stvaraoci Republike Srpske“ Miladin Nedić rekao je novinarima da je na današnji dan Mihailović donio odluku da digne ustanak u porobljenoj Evropi i brani čovječanstvo od fašizma. Nedić podsjeća da je Mihailović, nakon što je saznao za odluku tadašnje Vlade Kraljevine Jugoslavije da potpiše kapitulaciju, održao govor svojoj jedinici navodeći da ne priznaje kapitulaciju i da počinje sa gerilskom borbom protiv okupatora. Istoričar iz Beograda Radovan Kalabić kaže da je Lužanjak, visoravan na Ozrenu, prvo

Nacisti su izdvojili 36 ljudi, a onda su im rekli – TI UŽE, TI METAK! (UZNEMIRUJUĆI VIDEO) Kao odmazdu za napad na nemačke vojnike, Vermaht je nasumično izabrao 36 ljudi sa pančevačkih ulica, 21. aprila 1941. godine u prepodnevnim časovima Jedan od najgorih nacističkih zločina u Drugom svetskom ratu u Srbiji je onaj koji se desio u Pančevu. Kao odmazdu za napad na nemačke nemačke vojnike, Vermaht je nasumično izabrao 36 ljudi sa pančevačkih ulica, 21. aprila 1941. godine u prepodnevnim časovima. Nešto kasnije, oni su povešani i streljani. Žrtve su podeljene u dve grupe. Prva grupa je odvedena odmah pored ulaza u groblje gde su napravljena improvizovana vešala, a

Kako je Hitler tokom posete kneza Pavla 1939. godine uveravao jugoslovesnkog regenta u „najbolje namere“ nemačke nacije Danima u drugoj polovini maja 1939. godine nemačka štampa je najavljivala posetu kneza Pavla. Opisivana je Jugoslavija u najlepšim bojama, predstavljana voljena kraljevska porodica. Hitler je nameravao ne samo da impresionira kneza, nego i čitavu Evropu jednim dotle neviđenim dočekom. Osmodnevni boravak NjKV u Nemačkoj bio je do najmanjih pojedinosti isplaniran. 1. Prvog juna doček i banket koji je Hitler priredio u Rajhskancelariji; 2. Drugog juna vojna parada (trajala je više od tri časa), uveče opera „Majstori pevači“ sa svečanim prijemom i večerom u pauzi; 3. Trećeg juna odlazak u Potsdam na ručak

U Srpskoj akademiji nauka i umetnosti održano predavanje o kontroverznoj istorijskoj ličnosti Milanu Nediću. Prof. Mira Radojević: Greška je izjednačavati ga sa Antom Pavelićem Milan Nedić nije bio ni mučenik, ni ratni zločinac. O njega će se ogrešiti svi koji pokušavaju da ga izjednače sa Antom Pavelićem. I sam je u pismima Vladi u Londonu molio da ga ne identifikuju sa tim “najvećim krvnikom srpskog naroda”, zbog koga je, između ostalog, pristao na kolaboraciju s Nemcima. Ovo je danas, tokom predavanja “Milan Nedić u srpskoj istoriografiji”, u Srpskoj akademiji nauka i umetnosti, rekla prof. Filozofskog fakulteta dr Mira Radojević. Ovo predavanje četvrto je po redu u okviru ciklusa “Kontroverze u

„Trebalo je da uzmem nekoliko slobodnih dana pod izgovorom da idem na gađanje, ali bih umesto toga otišao s jednim prijateljem, pitomcem u tenkovski depo u Beogradu, i uzeo bih šest tenkova sa kojima bismo otišli na jug u Skoplje“ Od ubistva kralja Aleksandra u Marselju (9. oktobar 1934), namesnici su vladali u ime kralja. Puč je, 27. marta 1941. godine, izvršen „u ime kralja“. Istina, kraljevu proklamaciju preko radija, nije izgovorio maloletni kralj Petar Drugi (toga dana proglašen za punoletnog), već, imitirajući kraljev glas, poručnik Jakov Jovović (otac pesnika Ranka Jovovića). Srećom, za istoriju i pozorište, posle rata je bivši kralj, u 32. godini, objavio memoare pod naslovom „Život

Razaranje srpskih i crnogorskih gradova započeto 20. oktobra 1943. a okončano 18. septembra 1944. godine jedna je od najvećih misterija naše novije istorije BESOMUČNO anglo-američko razaranje desetina srpskih i crnogorskih gradova, varoši i sela, započeto 20. oktobra 1943. a okončano 18. septembra 1944. godine, uoči Staljinove invazije na Srbiju, jedna je od najvećih misterija naše novije istorije. O ovoj velikoj vazdušnoj operaciji koja je progutala živote hiljade nevinih ljudi, čak i tek rođene bebe, za Titovog života niko se nije usuđivao da kaže ni jednu jedini reč. Niko to nije ozbiljnije pokušao da uradi ni posle njegove smrti, pa čak ni posle raspada Titove Jugoslavije. Zvanični režimi Srbije i Crne

Pre tačno 63 godine Beograd je teško stradao u savezničkom bombardovanju 16. aprila, poginulo je oko 1.200 ljudi, a razarani su svi delovi grada, uključujući i predgrađa u kojima nije bilo vojnih ciljeva Od Engleza oni su se nadali slobodi, ne znajući da ta nada pravo u smrt vodi…” Ovaj pomalo skriveni natpis na Novom groblju u Beogradu, u čijem sastavu se nalazi i  spomen-groblje poginulima u savezničkom bombardovanju iz 1944, podseća na tragičan događaj od pre 63 godine, u toku kojeg je stradalo više od 1.200 naših sugrađana. Bila je nedelja 16. april 1944. godine. Osvanuo je sunčan dan, a pošto je bio Uskrs u gradu je i pored

„Da li je Simović dao naređenje ili Mirković ne znam. Mirković je u Kairu priznao da je još pre rata bio britanski obaveštajac“ U arhivi kneza Pavla nalazi se nekoliko pisama slovenačkog lidera Mihe Kreka iz Slovenske ljudske stranke, koji je kao ministar prosvete 27. marta nastavio svoj mandat i u novoj vladi. Istoričaru Anti Smit Paveliću (nema nikakve veze s ustaškim poglavnikom Antom Pavelićem) on u pismu 12. februara 1962. godine po stavkama odgovara na sva sporna pitanja oko puča: – Ne znam za direktnu vezu između puča i posete generala Donovana. Ali mi je jasno da je ta poseta, kao i sve druge akcije britanske vlade, okuražila buntovnike

Titova zavera protiv Staljina bila je moguća samo kao istovremena zavera protiv Srba i srpske monarhije Očigledno je da se u Srbiji i srpskom narodu zbiva Jugoslavija, kao što se u Jugoslaviji zbiva Evropa. Ali mi ne znamo šta se to zbiva jer u stvari ne znamo šta je Jugoslavija ni šta Evropa. Zbunjenost u tome pogledu otkriva se ovih dana, čak i kad o tome svemu raspravljaju najviši stručnjaci, pa i akademici. Zbunjenost se pokazuje najpre u tome što nismo – i svi to priznaju! – očekivali sve ovo. Sve smo to doživeli kao šok. Imali smo sasvim drugačije predstave i o Jugoslaviji i o Evropi. Očigledno pogrešne. Ovih