Zbog spomenika ženi Draže Markovića u Mladenovcu ponovo oživele strasti iz građanskog rata. Bivši predsednik opštine Čokić: Božidarka Damjanović je zatirala cele porodice Rat između mladenovačkih “partizana” i “četnika” rasplamsao se posle pretpraznične odluke lokalnih odbornika da podignu spomenik narodnom heroju Božidarki Kiki Damjanović, supruzi Draže Markovića. Bista je već gotova, a očekuje se da bude postavljena 9. maja, za Dan pobede. Ogorčeni, predstavnici SPC najavili su za taj dan služenje opela za sve žrtve za čiju je smrt odgovorna Kika, dok je Ravnogorski pokret predložio postavljanje biste Dragutina Mlađe Bojovića, unuka vojvode Bojovića i komandanta Kosmajskog korpusa Gorske kraljevske garde, koji je iznad Beograda, 6. aprila 1941, vozeći “meseršmit”,

“Bilo mi je jasno da je rat neizbežan, jer je Simovićeva vlada bila potpuno u rukama engleskih plaćenika” U izveštaju “Komisije za ispitivanje odgovornosti u vezi državnog udara od 27. marta 1941. godine” nalaze se i podaci o držanju Dragiše Cvetkovića. Prema izjavama Cincar-Markovića, Dušana Pantića, Danila Vulovića i drugih, Nemci nisu imali poverenja u Cvetkovića, što je znatno otežavalo uređenje odnosa sa njima. Cvetkovića su Nemci smatrali za prijatelja Francuske, protivnika nacional-socijalizma i fašizma. Njemu je pripisivana inicijativa za pregovore vođene sa francuskom vladom i Generalštabom o obrazovanju balkanskog fronta protiv Osovine. Dokumenta francuskog Ministarstva spoljnih poslova, zaplenjena od Nemaca na stanici Šarite sir Loar (La Charité sur Loire),

Banjaluka – Banjalučanki Жivani Radosavljević (80), koja je kao sedmogodišnja djevojčica preživjela strijeljanje tokom Drugog svjetskog rata i istog dana ostala bez čitave porodice, tuga i bol za najmilijima i danas razdiru srce i dušu. Sjećanja na stradanje roditelja i sestre decenijama su živa u srcu ove starice, a neopisiv bol je njen vjerni saputnik, jer ni do danas nije saznala gdje su sahranjene njena majka i sestra. Radosavljevićeva, koja već godinama živi u Beogradu, navodi da je ostvarila gotovo sve svoje snove, naglasivši da joj je jedina neostvarena želja da se pokloni najmilijima i nakon 73 godine konačno sazna gdje su sahranjeni. – U januaru 1944. godine stajala sam

Knez je otpočeo da se koleba. Gubilo se dragoceno vreme. Knez se do poslednjeg trenutka nadao da ćemo nekim čudom izbeći prilaženje Paktu. Ali, kada je video prilikom savetovanja u Krunskom Savetu da se nema kud, počeo je ozbiljno da razmišlja o svojoj ostavci na položaj prvog namesnika U okupiranom Beogradu, u novembru mesecu 1941. godine, pukovnik Tanasije Dinić podneo je tadašnjem predsedniku srpske vlade generalu Milanu Nediću izveštaj “Komisije za ispitivanje odgovornosti u vezi državnog udara od 27 marta 1941 godine”. Ceo materijal objavio je Dragiša Cvetković u svojim “Dokumentima o Jugoslaviji”, sveska 10, početkom 1958. godine. Strogo poverljiv izveštaj datiran je 20. novembra 1941. godine i sadrži iskaze:

Kad su Vukašinu Mandrapi, zbog odbijanja da kaže “Жivio Pavelić!”, odsekli oba uha i nos, i kad su zapretili da će mu izvaditi srce, on je dželatu rekao: “Radi ti, dijete, svoj posao!” NOVEMBRA 1942. Titova zagrebačka prijateljica Vanda Novosel, koja je nekoliko meseci 1942. provela u Jasenovcu, svedočila je Titovim bliskim saradnicima o onome što je videla svojim očima: – U junu (1942), u logor je došla njemačka komisija za odašiljanje radnika na rad u Njemačku. Uzimali su pravoslavne muškarce i žene. – Tada je počelo sistematsko istrebljivanje pravoslavki, “čišćenje” onih koje Njemcima nisu bile potrebne za rad. Ubijali su sve žene starije od 50 godina, zatim one koje

Istoričar dr Srđan Cvetković o inicijativi da se napokon obelodani istina o represijama komunističkog režima nad narodom od 1944. do 1953. O tome da se vlast posle Drugog svetskog rata obračunavala sa političkim neistomišljenicima, a zatim i sa neposlušnicima u sopstvenim redovima, odavno se već javno govori a od skora dokumentovano i objektivno naučno istražuje. Ali prave razmere te masovne tragedije sagledavaju se tek odnedavno, pošto je dr Srđan Cvetković, naučni saradnik Instituta za savremenu istoriju u Beogradu, izdao trotomnu knjigu „Između srpa i čekića” o represiji u Srbiji od 1944. do 1991. i sa brojnim saradnicima priredio izuzetno zapaženu multimedijalnu izložbu U IME NARODA! u Istorijskom muzeju Srbije (april-avgust

“Ja sam pristao da ponesem svoj deo odgovornosti u puču 27. marta kao i u događajima koji su zatim sledili. Ali, brzo se pokazalo da sam izmanipulisan. Sada je rat gotov i sve je to završeno”, rekao je vođa pučista po povratku u zemlju “Bio sam zatečen kada sam u predsoblju te vile ugledao poznatog pučistu iz marta 1941. godine, generala Dušana Simovića! Čitao je ‘Politiku’ i mirno, staloženo, sedeo u tom prostoru, uživajući u pijuckanju kafe!” Ovo su reči Vladimira Жivančevića (feljton u ‘Politici’, 1. februar 1997. godine, pod naslovom “Jedan čudan život u zemlji Srbiji”). Scena se odigrava 1946. posle Simovićevog povratka u Beograd. Жivančević je bio poverenik

Iza Radoja i brata mu Жike je lično Slobodan Jovanović, a njima se ozbiljno suprotstavljaju Parižani Dragiša Cvetković i Časlav Nikitović. U Parizu živi i knez Pavle i sada je, na osnovu podataka iz Arhiva koji je stigao sa Kolumbija univerziteta, sasvim moguće reći da je knez Pavle tih godina započeo strpljivo sklapanje mozaika tragedije koja ga je zadesila Na desetogodišnjicu od puča, u jugoslovenskoj emigraciji rasplamsava se sukob vinovnika i žrtvi 27. marta. Londonski časopis International Affairs objavljuje napis Radoja Kneževića, portparola “Jugoslovenskog narodnog odbora”, u kome ovaj opravdava puč višim ciljevima i ujedno najviše neistina baca na kneza Pavla (istom cilju je poslužila i jedna brošura “JNO” naslovljena