Završava se postupak rehabilitacije premijera Srbije za vreme okupacije Posle tri godine i jedanaest održanih ročišta, na dvanaestom, u sredu 11. jula, završiće se postupak rehabilitacije Milana Nedića, premijera Srbije za vreme Drugog svetskog rata. Proces će biti okončan završnom rečju pravnog zastupnika Zorana Živanovića, posle čega će sudija Anđelka Opačić, kako je najavila, dostaviti strankama pisanu presudu do kraja leta. – Očekujem uspeh u sporu jer su sve optužbe na Nedićev račun sa pravnog stanovišta neosnovane – rekao je Živanović za „Novosti“. – Tokom postupka je dokazano da nema njegove odgovornosti za Holokaust, osnivanje logora, teror nad stanovništvom ili izdaju naroda. Posebno je važno što nije dokazan osnov njegovog pritvaranja, niti

Kod spomen-krsta u blizini jame Ponor u fočanskoj mjesnoj zajednici Miljevina danas je služen pomen za više hiljada pripadnike Jugoslovenske vojske u otadžbini, koji su ubijeni u maju 1945. godine. Boračka organizacija Foče i ovog Vidovdana se prisjetila masovnog stradanja mladih kraljevih vojnika koje su partizani zarobili u Bici na Zelengori, a zatim ih hladokrvno, bez suđenja, i to nakon zvaničnog završteka Drugog svjetskog rata, likvidirali, bacanjem u jame. Predsjednik fočanske Boračke organizacije Srđan Stanković kaže da su uglavnom stradali mladi vojnici iz Kraljeva, Valjeva, Kragujevca i Čačka, koji su tek bili mobilisani. On navodi da se u tom kraju Srbije još pogrešno vjeruje da je zločin počinilo domaće stanovništvo

Sud završio izvođenje dokaza u postupku rehabilitacije. Završna reč advokata u procesu zakazana za 11. jul Dokazni postupak i saslušanje svedoka u slučaju rehabilitacije Milana Nedića, premijera Srbije u vreme Drugog svetskog rata, okončani su u ponedeljak. Završna reč advokata zakazana je za 11. jul, posle čega će uslediti presuda, moguće već do avgusta. Kako je naglasila sudija Anđelka Opačić, presudu neće izneti javno, već će je pismeno dostaviti predlagačima rehabilitacije u roku od mesec dana. Sud je, inače, odbio podneske koje je predložio zastupnik predlagača rehabilitacije, kao i saslušanje preostalih svedoka, među kojima je i Vladimir Ćatović. Ćatović je sudu predložen kao jedini svedok koji je mogao nešto da

Sukobi između Jevrejske opštine Beograd i Saveza jevrejskih opština se nastavljaju. Radmila Petrović: Medić se saglasio sa premeštanjem zbog tržnog centra Sukob u jevrejskoj zajednici, koji je javno otvorio bivši funkcioner Jevrejske opštine Beograd Dejan Popov, a koji se nastavio odgovorom predsednika JOB Danila Medića i predsednika Odbora za nadzor nad trošenjem sredstava dobijenih po Zakonu o otklanjanju posledica Holokausta, dr Harisa Dajča, dobija na zamahu. Istupanje Medića, koji je ocenio da napadi na rukovodstvo JOB, sa aluzijama na malverzacije oko vraćene jevrejske imovine, potpiruju antisemitizam i ruše napore da se dostojno obeleže logori Staro sajmište i Topovske šupe, isprovociralo je Radmilu Petrović, predsednika Muzejske komisije Saveza jevrejskih opština Srbije.

U školskom dvorištu rodnog sela, kapetan Slavko Cvetić sam sebi namakao omču i gurnuo stolicu ispod nogu Napomena redakcije portala Jadovno.srb.: Ovaj prilog je prvi put objavljen na našem portalu 22. juna 2016. godine. Rudnik – I da je živeo do kraja rata, niko u Majdanu ne veruje da bi pripadnik ravnogorskog pokreta Slavko Cvetić pogazio zakletvu i prestao da puca u okupatora. Nažalost, 13. decembra 1942. godine, okončao se njegov život u 27. godini, posle godinu i po dana istinskog otpora neprijatelju. Nemci su ga obesili o staru lipu pred školom u rodnom selu. Živih svedoka danas nema, ali živi još priča o tom događaju koju smo čuli od

Proteklog vikenda bečka Prosvjeta je ponovo održala svoje popularne Susrete i razgovore, 2. juna u crkvi sv.Save u Beču. Tema je bila Kraljevina Jugoslavija u 2. Svetskom ratu a predavači su bili Dragan Krsmanović, pukovnik u penziji i bivši načelnik Arhiva Vojske Srbije u Beogradu i Miloslav Samardžić, novinar i publicista. Goste je pozdravio otac Nenad Mihajlović, starešina hrama, a pukovnik Krsmanović i g. Samardžić imali su nadahnut nastup. Ova tema je izazvala veliko interesovanje publike, a prikazano je i par epizoda istoimene serije, koja se bavi teškim periodom srpske istorije, omeđenim godinama pre, za vreme i posle 2. Svetskog rata. Po reakciji publike, serija uspešno polemiše sa ideološki nametnutom

Tekst u „Politici” od 6. juna 2016. godine podsetio je na jednu od najvećih tragedija Srbije u toku Drugog svetskog rata, eksploziju skladišta municije u smederevskoj tvrđavi 5. juna 1941. godine. Autor članka, u nekoliko kratkih rečenica, otvara sporno pitanje uzroka koji su doveli do eksplozije od koje je poginulo i ranjeno oko 2.000 ljudi. Srpska naučna istoriografija se u prethodnih 77 godina nije odredila prema ovom traumatičnom pitanju. Profesor dr Branko Petranović jedini je diskretno nagovestio mogućnost da su rezidenti sovjetske vojne obaveštajne službe u Jugoslaviji, pukovnik Crvene armije Mustafa Golubić i specijalista za minskoeksplozivna sredstva Matija Vidaković neposredni izvršioci ove diverzantske akcije. Istovremeno, Petranović smatra da rukovodeći organi

Ako pogledamo istoriju čitavog regiona videćemo da je četnički pokret logičan nastavak nekadašnjih pokreta srpskih hajduka i junaka. Pa ipak je ovaj pokret u istorijskom smislu bio umnogome jedinstven. Na Balkanu je i inače uvek bila snažno izražena tradicija koja glasi otprilike ovako: čim zagusti – beži u šumu! I četnički pokret je u osnovi bio podstaknut upravo tom tradicijom. Četnici su, doduše, imali i ideološki orijentisane ljude, ali to su uglavnom bili oficiri koji su služili još u kraljevskoj vojsci – neko u Bosni, neko u generalnom štabu zajedno sa Dragoljubom Mihailovićem – i koji su ratovali u Prvom svetskom ratu ili u Balkanskim ratovima. Međutim, taj deo četnika

Eksplozija municije koju su Nemci posle okupacije lagerovali u tvrđavi napravila je krater prečnika pedeset i dubine oko devet metara. – Petog juna 1941. stradalo je više od polovine građana Taj 5. jun 1941. godine smatra se najvećom tragedijom u viševekovnoj istoriji Smedereva. Eksplozija municije koju su Nemci posle okupacije lagerovali u tvrđavi napravila je na tom mestu krater prečnika pedeset i dubine oko devet metara. Nezvanične procene govore da se u tvrđavi tada našlo više od 400 vagona municije i tridesetak vagona eksploziva i baruta. Od siline eksplozije na grad se u trenu sručilo oko četiri hiljade tona kamena iz tvrđave, zabeležili su hroničari. U prečniku od desetak kilometara

Bogatim programom brojni Drvarčani i njihovi gosti su u Drvaru obilježili 74 godine od neuspjelog fašističkog desanta na Drvar. Ovoj manifestaciji, održanoj juče, prisustvovao je veliki broj Drvarčana, delegacija i gostiju iz cijele bivše Jugoslavije, rekli su za Srnu u organizacionom odboru ove manifestacije. Na spomenik žrtvama antifašističkog terora, pored delegacije opštine Drvar, vijence je položila i opština Istočni Drvar, predstavnici brojnih antifašističkih udruženja i političkih stranaka. Načelnik opštine Drvar Goran Broćeta rekao je da sa ponosom odaju počast svim Drvarčanima i ostalim borcima protiv najvećeg neprijatelja čovječanstva – fašizma. „Veliki broj Drvarčana je upravo u neupjelom desantu dao svoje živote za slobodu“, rekao je Broćeta. Iz organizacionog odbora kažu

Šira javnost malo zna istorijsku istinu o brojnim stratištima koja su napojena srbskom krvlju … U oblasti Foče, Miljevine i Kalinovika u maju 1945. godine je likvidirano 22.000 nenaoružanih srpskih mladića koji su 1944. godine bili mobilisani u sastav Jugoslovenske vojske u otadžbini. Počinioci zločina su bili pripadnici SS Handžar divizije, a žrtve su bili nenaoružani srpski mladići uglavnom iz Šumadije. U ovim masovnim likvidacijama je stradao i veliki broj srpskog sveštenstva, a prema svedočenjima preživelih, „Drina je bila puna srpskih leševa“. Veliki broj od 22.000 masovno likvidiranih Srba je osim u reku Drinu bačen i u jamu Ponor kod Foče, koja je nakon završetka rata zatrpana jelovom građom iz

Aleksandra Berić, unuka čuvenog junaka Aprilskog rata, komandanta bojnog broda „Drava“, o dedinoj hrabrosti Mili moji, Veliki bal je otpočeo i mi od danas idemo putem koji nam je sudbina odredila. Kuda i dokle – ne znamo, ali jedno je sigurno, robovi nećemo biti i ako treba da se gine, časno ćemo položiti naše živote za dobro Kralja, Otadžbine i Slobode, a na ponos naših Očeva, Žena i Sinova! Neka nam Bog da snage i moći da časno izvršimo svoje zadatke, a Vama hrabrosti i ljubavi, da nas sa verom dočekate kad se vratimo u zagrljaj Vaš, u zagrljaj onih za čiju slobodu smo krenuli ovim trnovitim ali časnim putem!

Ukinutim rešenjem u aprilu prošle godine bio je usvojen zahtev Kalabićeve porodice za njegovu rehabilitaciju, na osnovu kojeg je trebalo da se smatraju ništavim sve odluke državne komisije i rešenja Sreskog suda u Mionici Apelacioni sud u Beogradu ukinuo je rešenje o rehabilitaciji nekadašnjeg komandanta Gorske garde Kraljevske vojske u otadžbini Nikola Kalabić i vratio predmet Višem sudu u Valjevu na ponovno odlučivanje. Ukinutim rešenjem u aprilu prošle godine bio je usvojen zahtev Kalabićeve porodice za njegovu rehabilitaciju, na osnovu kojeg je trebalo da se smatraju ništavim sve odluke državne komisije i rešenja Sreskog suda u Mionici kojima mu je konfiskovana imonina i oduzeta građanska prava. Međutim, Apelacioni sud u

Već od prvih dana okupacije nemačke vlasti su započele sa hapšenjem ljudi koji su trebali da preventivno posluže kao taoci za streljanja u slučaju oružanih napada na nemačke vojnike. Nemci su odmah organizovali tri koncetraciona logora: na Banjici kod Beograda, Crvenom Krstu kod Niša i kraj Save kod Šapca. U početku u logore su odvođeni srpski Jevreji i Romi, pohvatani jugoslovenski vojni begunci posle Aprilskog rata, poznati politički protivnici fašističkog režima, mnogi ugledni javni radnici koji su odbili saradnju sa novim vlastima i dr. Kasnije, kada je izbio ustanak, u logore su kao taoce dovodili članove porodica ustanika i to svih uzrasta.U cilju gušenja svakog oblika pobune okupacione vlasti su