Među Srbima još uvijek dominira premisa da su pozitivci u Drugom svjetskom ratu bili samo oni koji su se aktivno i žrtvujući sebe – i narod – borili protiv fašizma. Iz toga ishode četničko-partizanske rasprave i beskrajna dokazivanja ko se borio protiv fašističkog okupatora, a ko je s njim sarađivao, tj. ko su bili dobri momci, a ko loši. Srpski obrazac, očišćen od dezorijentišućih uticaja, ne smije da se zasniva na odnosu učesnika prema imperijalističkim ideologijama i njihovim nosiocima, nego isključivo prema stubovima srpskog interesa. Dakle, dobar je bio onaj Srbin koji se borio za Srpstvo, loš je bio onaj koji nije. Nije ko se hrabro borio, nego ko se

O Božiću, pre 75 godina Eugen Paul, kovinski Nemac, smrti je spasao sto sugrađana, Srba, piše u tekstu objavljenom na sajtu podunavlje.info. Svojom glavom je garantovao za njihove, da ih ne streljaju njegovi sunarodnici. Okupacija je u Kovinu bila ušla u drugu godinu, a u prvu zimu. Nemačka vojska je bila smeštena u dve škole, zbog čega je prethodna školska godina okončana u Svetosavskom domu. „Švabe su uoči Božića priredile grožđe-bal, igranku. Jedan od njih se zagledao u neku mladu Srpkinju, nije odustajao, na kraju je ona pristala da s njim izađe“, seća se događaja iz januara 1942. Aleksandar Paul, tada devetogodišnjak, sin Eugenov. Priča ovde ima mutan detalj; savremenici

Koji su pravi razlozi sukoba komunista i njihovih protivnika u Drugom svetskom ratu. Partizani u trezoru banke u Užicu našli 45 miliona rubalja, a četnicima dali tek petinu Precizniji odgovor na pitanje zašto su propali svi pokušaji Josipa Broza Tita i Draže Mihailovića da se nađe zajednički jezik u ujedinjenju njihovih pristalica u otporu okupatoru, po svemu sudeći, nećemo skoro dobiti. Istorijsku dilemu kako je i zašto došlo do oružanih sukoba formacija partizana i četnika, i da li je uopšte bio moguć bilo kakav dogovor ove dve strane, ne mogu razrešiti samo postojeći dokumenti i memorski zapisi neposrednih učesnika. Kako sada stoje stvari, neophodna je sveobuhvatna stručna analiza, ne samo

Polaganjem venaca na Spomenik stradalih Jevreja kod nekadašnjeg geta i komemoracijom u Velikoj većnici Gradske kuće u petak je obeleženo 73 godine od deportacije Jevreja iz Subotice. Tog 16. juna 1944. oko četiri hiljade subotičkih Jevreja odvedeno je u nacističke, koncentracione logore širom Evrope. Najveći deo njih, oko tri hiljade, iz tih logora se nije vratio. Nekada veoma brojna, jevrejska zajednica u našeg gradu danas broji 250 duša. – Naš zadatak je da sačuvamo uspomenu na sve stradale u koncentracionim logorima. Uspomena na njih nije bila čuvana kao gradska baština i baština svih nas, to je počela da bude početkom devedesetih godina prošlog veka na inicijativu pisca Boška Krstića i tadašnjeg gradonačelnika

U subotu, 17.06.2017.godine, u Lijevču polju na tritoriji opština Srbac i Gradiška održan je pomen i osvećen spomenik poginulim pripadnicima Jugoslovenske Kraljeve vojske u Otadžbini iz Gacka i Crne Gore. Na prostoru Lijevče polja u proljeće 1945.godine od početka aprila do kraja juna stradali su četnici napadnuti od združenih snaga; ustaša, domobrana, njemačkih snaga i partizana. U jednom kratkom vremenu opkoljeni sa svih strana ginuli su za zakletvu Kralju i Otadžbini. U crkvi u mjestu Razboj Lijevče u 10,00 časova, opština Srbac, održan je pomen na sv. Joanikija Lipovca koji je ovdje poslednji put blagoslovio starješine, vojnike i vjerujući srpski narod prije polaska na put bez povratka. U 13,00 časova u prisustvu

Izdajom i slomom versajske Jugoslavije završava se obaveza bilo kojeg činioca prema ovoj nesretnoj tvorevini, ali njome prouzrokovana tragedija srpskog naroda tek počinje, a obaveze prema opstanku Srpstva postaju naglašene kao nikad do tad. U ovom, drugom dijelu “Srpskih izdaja“ baviću se grupama koji od izdajnika zajedničke im propale države postaju spoljni neprijatelji jednog njenog dijela, Srpstva. A kad navodim imena tih grupa, mislim na pojedince, političke strukture i borbene formacije koje su istupale u ime tih grupa, a ne samo bile rodom iz njih. Primjera radi, Josip Broz tokom rata nije istupao u ime Hrvata, bez obzira na korist koju će njegovo djelo donijeti Hrvatima, nego su to činile

Piše: Milo LOMPAR, „Stanovište“ Ponekad se učini da formula o promeni svesti – kao treći nemački uslov za pristupanje Srbije Evropskoj uniji i kao magijska reč u govorima srpskog predsednika – predstavlja stereotipnu i retoričku poštapalicu koja je lišena kako namere tako i praktičnog dejstva. Ovaj utisak se pojačava ako zapazimo da su zapadni (američki) činioci skloni da mnogi aspekt svakodnevnog života, rastući autoritarizam, smanjivanje demokratskih sadržaja u javnom prostoru, nezakonito ponašanje vlasti, zanemare u korist sistematskih postupaka naše državne politike kojima se Kosovo i Metohija – u skladu sa Briselskim sporazumom – izdvajaju iz Srbije i onih postupaka koji našu zemlju sistematski približavaju NATO-u. No, velika je zabluda verovati da promena u državno-pravnom pitanju ne

UMESTO UVODA Tragična sudbina đenerala Milana Nedića i dalje zahteva savesno istraživanje. Jedan od mogućih pravaca istog mogao bi biti čitanje istorijskih izvora koji potiču sa okupatorske strane. Naime, nemački okupator nikad nije do kraja verovao Nediću, jer su znali njegove predratne stavove, naročito kad su zaplenili dokumentaciju francuske vojske prilikom osvajanja Pariza 1940. Pošto je Jugoslavija tajno pregovarala s Francuzima o ratnoj saradnji na antinacističkoj osnovi, a Nedić je bio ministar vojni, senka sumnje je trajno ostala na njemu. Nemački istoričar Johan Višt, koji se bavio Hitlerovim odnosom prema Kraljevini Jugoslaviji, u svojoj knjizi „Jugoslavija i Treći rajh“, objavljenoj u Štutgartu 1969, ukazivao je da su Nemci znali da