Njemačka policija odobrila je ekstremnim desničarima da sutra u Berlinu održe skup povodom 30 godina od smrti Rudolfa Hesa, desne ruke Adolfa Hitlera i zamjenika šefa Nacionalsocijalističke partije. Hes je bio zamjenik šefa nacističke partije sve dok nije zarobljen 1941. godine. Berlinska policija poručila je organizatorima da mogu da marširaju, ali da ne smiju da veličaju Hesa, koji je umro u zatvoru Špandau prije 30 godina. Neonacistima je dozvoljeno da nose transparente, ali samo po jedan na 50 učesnika, a vojna muzika je strogo zabranjena. „Sve što je zastrašujuće je zabranjeno“, rekao je Sven Rihvin, advokat iz Berlina. To znači da palice, kacige i štitovi, koje su nosili neonacisti na

Njujork — Fotografija starije žene sa protesta protiv neonacista u Njujorku obišla je svet i postala simbol skorašnjih dešavanja u SAD. Marijana Rubin (89) fotografisana je u centru Njujorka na protestu koji je usledio nakon marša “Ujedinimo desnicu“ u Šarlotsvilu u Virdžiniji na kojem su izbili neredi, a jedna osoba je izbubila život. “Već sam jednom pobegla od nacista. Nećete me poraziti sad“, pisalo je na transparentu koji je nosila Marijana Rubin. Fotografija je podeljene stotine hiljada puta na Tviteru, a prvi ju je objavio novinar CBS Set Lemon. Rubinova je Lemonu ispričala kako je kao 12-godišnja devojčica pobegla od nacista u Nemačkoj. “U Nemačkoj, naravno… Odgurnuli su mog oca,

U Estoniji u gradu Talinu udruženje izviđača organizuje „Marš Erna“ u čast nacističke diverzantske grupe koja je to ime nosila tokom Drugog svetskog rata. Na nacističkom maršu će učestvovati oko 150 izviđača i „ljubitelja turizma“, izjavio je organizator manifestacije, prenosi RIA novosti. U pribaltičkim državama Estoniji, Letoniji i Litvaniji su uobičajeni nacistički marševi od kako su te zemlje izašle iz SSSR-a. Istoričari i aktivisti nevladinih organizacija upozoravaju da su takve manifestacije nespojive sa evropskom antifašističkom tradicijom i da ukazuju na opasnost od oživljavanja nacizma, no uprkos svemu baltički revizionisti ne prestaju sa svojim nacističkim performasima. Analitičar Aleksandar Pavić ovako objašnjava zašto nema reagovanja Evrope na marševe neonacista: „Evropi ne smetaju

Pre svega, treba se upoznati sa kaplarom Brandhuberom. On nije bio klasičan primer dezertera koji hvata prvu priliku za beg. Naprotiv, kao skroman i poslušan farmer iz austrijskog sela La an der Taja, na granici sa današnjom Češkom, Brandhuber je bio iskusan soldat i u vermahtu je već prošao tri ratne godine u Čehoslovačkoj, Francuskoj i Poljskoj. Tačno 10 dana pre no što će osvanuti kao dezerter u Švajcarskoj, kaplar Brandhuber se nalazi čitavih 2.600 kilometara dalje ka istoku, beznadežno zaglavljen u snegu na minus 40 stepeni u Aleksandrovki, 400 kilometara južno od Moskve. „E sad mi je stvarno dosta!“ „Velika hladnoća, snežne mećave. Stojimo već drugi sat i čekamo

Pre tri godne pozvali smo grupu studenata iz Srbije da učestvuju u međunarodnoj ekspediciji na ostrvu Hogland u Finskom zalivu. Tamo smo pronašli ostatke poginulih pilota jednog ruskog aviona za koje se smatralo da su nestali bez traga. Potom smo na osnovu određenih dokumenata uspeli da otkrijemo njihova imena i o sudbini pilota obavestili rodbinu. Saradnja Ruskog geografskog društva i nedavno otvorenog Srpsko-ruskog geografskog centra predviđa mnogobrojna dešavanja, ali jedno od najinteresantnijih je svakako razmena studenata i učešće naših geografa u brojnim ekspedicijama koje se organizuju širom Rusije. Sputnjik intervju – Artjom Manukjan https://video.img.ria.ru/Out/MP3/20170808/2017_08_08_SerbiaIntervjuArtjom_ogbngfpl.atg.mp3 Jedna od tih ekspedicija, na kojima su učestvovali mladi srpski geografi bila je na ostrvu Hogland u Finskom zalivu, gde se još

Memorijalni park Mir nalazi se u centru Hirošime i njime dominira skeletna kupola. Tu je izložen i Buda, čije je kameno lice istopila eksplozija američke atomske bombe. Priredio: Nenad TADIĆ Američka atomska bomba „Dječak“ bačena na Horišimu 6. avgusta 1945. godine ubila je, prema procjenama, 78.000 ljudi, a zdravstvene posljedice potomaka stradalih stanovnika ovog japanskog grada osjećaju se i danas. Radioaktivne crne kišne kapi, koje su kasnije padale, odnijele su još života. Prema procjenama Japana iz 1968. godine, 250.000 stanovnika Hirošime umrlo je odmah nakon eksplozije ili u roku od pet godina od bolesti uzrokovanih radijacijom. Mnogi od preživjelih kasnije su umirali ili još umiru od posljedica bombardovanja, kao što