Rukovodioci Međunarodne inicijative za praćenje antisrbizma upozoravaju da mržnja ispoljena prema našem narodu i državi ima mnogo dodirnih tačaka sa antisemitizmom, te da joj se mora stati na put    Kada je, sredinom jula, Međunarodna inicijativa za praćenje antisrbizma (MIPA) najavila da je ovlastila beogradskog advokata Feđu Dimovića da pokrene tužbu protiv dnevnog lista „Blic“ zbog vređanja srpskih žrtava iz okoline Srebrenice, temeljno uspavana ovdašnja javnost bila je nemalo iznenađena. Za proteklih 12 godina, naime, Srbija se odvikla od bilo kakvog zvaničnog ili nezvaničnog delovanja u smislu zaštite srpskih nacionalnih interesa, pa i ugleda, a naročito ugleda žrtava stradalih samo zbog toga što su bili Srbi. Potez MIPA je još i neobičniji, jer

Knin – Ustaška obilježja i srbofobija i dalje su ukorijenjeni u dijelovima hrvatskog društva, a simboli tog pokreta poput pjevača Marka Perkovića Tompsona i drugih ličnosti imaju ponekad veći uticaj u javnosti od institucija Hrvatske, prenose agencije. Dok su na obilježavanju akcije “Oluja” po prvi put državni funkcioneri upadljivo izbjegalavi da pominju haške optuženika – hrvatske generale i pozvali na priznavanje i srpskih žrtava, na drugom, neformalnom skupu, “orile” su se ustaške pjesme pred više desetina hiljada ljudi. Zašto sedamnaest godina nakon kraja rata Marko Perković Tompson u Čavoglavama još uvijek može da privuče skoro 70 000 pristalica – pitaju se mnogi. Na tom veoma posjećenom skupu, koji nije bio

Šta povezuje srpskog političara u nestajanju Veljka Džakulu i srpsku pevaljku, takođe u nestajanju, Nedu Ukraden? Do juče ovo dvoje ljudi zauzimalo je skromno mestašce pod estradnim nebom, uglavnom ne smetajući jedno drugom u ubiranju honorara. Od juče zbližava ih zajedinički projekat – misija u kojoj su odlučili da, gde god i kad god mogu, svojim skromnim prisustvom odaju počast kreatorima i akterima udruženog zločinačkog poduhvata poznatijeg kao “Oluja”. Akciji kojom su sunarodnici Veljka i Nede zbrisani s lica zemlje u kojoj su živeli stotinama godina pre avgusta 1995. godine.     Da li je Veljku i Nedi zafalilo para ili slave, tek neko u Zagrebu ih je ubedio kako će i jedno i drugo obilato

Istorijske provincije, Dalmacija i Slavonija, koje su vekovima trpele uticaje Austrijanaca, Mađara, Venecije i Turske, ni u najluđem snu nisu mogle sanjati da će nakon Titovog ustoličenja u Beogradu, postati nekakve regije ili autonomne oblasti. Da ne pominjem Baranju, koja je po odluci novosadske Velike narodne skupštine iz novembra 1918 godine bila zajedno tretirana kao Banat i Bačka, a Srem je nešto kasnije doneo posebnu odluku o prisajedinjenju Srbiji. Dakle, Split je morao u Zagreb, a Osijek i Varaždin – o da, ponovo u Zagreb, iako sa Zagrebom, čak ni u administrativnom smislu, nisu imali ni pravnih ni političkih dodira, sve do suludog eksperimenta regenta A. Karađorđevića – ujedinitelja Jugoslovena

Voditeljka HTV, Borka Juras Slamić, tokom prenosa “proslave Dana domovinske zahvalnosti” u Kninu, zbunila se, a to joj kolege nisu oprostile, pa danima pune novinske stupce o navodnoj “neprofesionalnosti” i propustu.   “Borka Juras Slamić celi dan je, videlo se to, marljivo pripremala svoje javljanje s Kninske tvrđave, naučila tekst napamet, a onda krenula: “Hrvatska je ponosna na svoje branitelje koji su joj doneli pobedu u (tu je već usporila ) obrambenom i …”I – šta? Recite, Borka! Reporterka za specijalni zadatak zastala je da bi pogledala u papir koji je držala u ruci: ‘pravednom ratu’”, piše “Slobodna Dalmacija”   U svom komentaru na sajtu “Slobodne Dalmacije”, novinar Sandro Poguz, prebacuje svojoj koleginici

O ODNOSU CRKVE PREMA VLASTIMA     “Bogu se treba većma pokoravati nego ljudima” (Dela. Ap. 5,29)   To je duša, to srce Pravoslavne Crkve; to njeno Evanđelje, njeno Sveevanđelje. Ona time živi, i radi toga živi. U tome je njena besmrtnost i večnost; u tome njena neprolazna svevrednost. Pokoravati se Bogu veđma nego ljudima – to je njeno načelo nad načelima, svetinja nad svetinjama, merilo nad merilima. To Sveevanđelje je suština svih svetih dogmata i svih svetih kanona Pravoslavne Crkve. Tu se ne smeju, po cenu svih cena, od strane Crkve činiti nikakvi ustupci nikakvim političnim režimima, niti praviti kompromisi ni sa ljudima ni sa demonima. Najmanje sa otvorenim