Nemanja Dević: Na raskršću

Uprošćeno, ali suštinski važno za razumevanje situacije u kojoj se nalazimo.

Zarobljenim još u hladnoratovskoj podeli sveta, evroentuzijastima (iako ih je prema anketama sve manje i manje, kao da se taj nekada ledeni breg sada naglo topi) promiče suštinska poruka da u našem vremenu više ništa nije isto kao pre.

Niti su više SAD ona sila-saveznica koja štiti interese malih naroda i njihovo pravo na samoopredeljenje iz vremena predsednikovanja Vudroa Vilsona, niti ona “obećana zemlja“ čijim su se slobodama i proizvodima meke moći divili naši roditelji rođeni i odrastali u komunističkoj Jugoslaviji (dok žvaću žvake i piju koka-kolu, kao u onim čuvenim scenama iz filma “Tri karte za Holivud“).

Naličje tog globalnog projekta koji istovremeno zagovara ljudska prava i seje smrt imali smo, uostalom, prilike da vidimo i na svojoj koži.

Istovremeno, ni Rusija više nije ni “bezbožnička tvorevina“, niti “komunistički raj“, a ni u raljama KGB-a (koji ravnamo sa našom Oznom i Udbom) koji nemilosrdno ubija, hapsi i odvodi na gulage sve stvarne i potencijalne neprijatelje režima, a od kojeg su domaći nacionalisti strepeli zbog sopstvenih ožiljaka. Niti su, kao u vremenu između dva svetska rata, kada među našim narodom nastaje bauk od “komunističke nemani“, njeni interesi 2015. suprotstavljeni sa srpskim.

Kao što 1944. nije bilo moguće da Crvena armija ima za saveznike vojnike generala Mihailovića – kao borce za srpske interese i da u koordinaciji sa njima izvodi oslobodilačke operacije u Srbiji, tako je danas za nas nestvarno da NATO trupe na Kosovu i Metohiji štite srpski narod i srpske interese – jer tu su i došli kao saveznici jedne druge vojske i drugog naroda.

A jednako je nezamislivo da američki ambasador stavi šajkaču (sa kokardom) na glavu, i tako se fotografiše, uz širok osmeh. Kao što je to, pre svega nekoliko dana, na jednoj svečanosti učinio ruski ambasador u Beogradu Čepurin.

Dakle, ništa nije crno-belo.

Autor: prof. Nemanja Dević