Ovo je tekst referata pripremljen za okrugli sto „Šesta međunarodna konferencija o Jasenovcu“ čije je početak planiran za 19. maj 2014. godine. Nisam putovao jer sam procenio da u danima nacionalne tragedije treba i taj skup odložiti. Ako je 1900. godine na kongresu u Zagrebu Rimokatolička crkva programirala da na teritorijama Balkana gde su izmešani pripadnici istočnog i zapadnog dela hrišćanstva, da do kraja 20. veka svi katolici postanu Hrvati a svi Hrvati katolici, onda je to i ostvareno! Deo tog programa ostvarila je i ustaška organizacija u Nezavisnoj Državi Hrvatskoj 1941-1945. godine kroz plan koji je 31. maja na skupu u selu pored Gospića objasnio Mile Budak: jednu trećinu pobiti, drugu

Nema, dakle, u srpskoj kulturi prostora za odanost srpskoj istoriji, uprkos toj istoriji Veština zaboravljanja nije samo nešto što omogućava život, premda je baš to u velikom stepenu, nego je – možda i u isti mah – i neprocenjiva priprema za smrt, samo iskušavanje smrti. Ona pripada mreži koju tka svaka kultura. Prirodu kulture kojoj pripadamo strukturu, svesti koju nam ta kultura osnažuje i čini delotvornom, određuje – ne manje od onog što smo upamtili – i ono što smo zaboravili. U godinama koje su se neprimetno, ali bolno primakle posle velike predstave ispunjene nasiljem, ubistvima, pokličima narodnih prvaka, plamtećim ludilom evropskih naroda i bakljama sijajućih varoši i gradova, posle

Buduća pokoljenja moraju znati šta se u Nezavisnoj Državi Hrvatskoj /NDH/ desilo Srbima, Jevrejima i Romima, a danas je potrebno posvetiti pažnju najnovijoj pojavi fašizma u nekim evropskim zemljama, izjavio je šef Predstavništva Republike Srpske u Izraelu Arie Livne.  Livne je, otvarajući u Banjaluci Šestu međunarodnu konferenciju o Jasenovcu, rekao da je ona još jedan pokušaj da se mladima prenese kakvo je zlo učinjeno Srbima, Jevrejima i Romima u ovom logoru i da se to nikad ne zaboravi. On je ukazao na dužnost sprečavanja najnovije pojave fašizma u nekim evropskim zemljama. „Sve naše misli i osjećanja posvećene su srpskom narodu koji strada od poplava i uvjereni smo da će i ova katastrofa proći“, rekao je Livne. Vladimir Lukić, predsjednik

Logorašima su rezali kožu, a onda su te rane posipali solju, mučili ih glađu i žeđu, izlagali niskoj temperaturi i teškim fizičkim radovima – navodi ruski akademik i istoričar Jelena Guskova Ruski akademik i istoričar Jelena Guskova ocjenjuje da ustaški logor Jasenovac, po mučenjima i ubistvima, nije imao premca među koncentracionim logorima u Drugom svjetskom ratu. „Ljudi su ubijani noževima, kamama, sjekirama, čekićima, drvenim maljevima, metalnim šipkama, motikama, kočevima, kaiševima, vješanjem, spaljivanjem mrtvih u specijalnim pećima, a živih u gasnim komorama“ – napominje Guskova u intervjuu Srni. One koji su izgubili svijest i koji su bili izranjavani – gazili su nogama, gušili i davili u Uni i Savi. Logorašima su

Šef Odjeljenja za centralnu Evropu Međunarodne škole „Jad Vašem“ u Izraelu Hava Baruh izjavila je da se u zapadnom svijetu veoma malo zna o stradanju na stratištu Donja Gradina i logoru Jasenovac tokom Drugog svjetskog rata. Baruhova je danas u Kozarskoj Dubici održala predavanje za profesore istorije i srpskog jezika u srednjim školama, na kojem je predstavljen interdisciplinarni pristup učenju o holokaustu i čuvanju sjećanja na žrtve. Predavanje je održano u okviru dvodnevnog seminara o temi „Pedagoški pristup izučavanju holokausta u srednjim školama u Republici Srpskoj“, koji organizuje Ministarstvo prosvjete i kulture Republike Srpske. Baruhova je istakla da interdisciplinarni pristup izučavanja holokausta ujedinjuje komemoraciju, kolektivno sjećanje, osjećanja, istorijski pristup, umjetnost

Sestra mi je s nepune dve godine umrla od gladi. Četvoroške je puzila preko logora i govorila „Mama kuva, mama kuva“. Jednog jutra je umrla, dva brata, tek nešto stariji, sedela su pored nje i milovala joj kosu i govorili „naša seja je umrla“. Kad su naišli grobari, uzeli su sestru i za nogu je bacili na mrtve. Majka je gledala dok kola nisu zamakla, i onda je pala od slabosti, jedna je od potresnih priča jasenovačkih žrtava. U koloni s vijencima bila je i bivša logorašica Jelena Radojčić, rođena Buhač, rodom iz Jablanca, srpskog sela na hrvatskoj obali Save, nizvodno od Jasenovca. – Trebali smo da budemo pogubljeni, ali su došli

Direktor beogradskog Instituta za istraživanje srpskih stradanja, Milivoje Ivanišević, upozorava da se decenijama pokušava zataškati genocid u Nezavisnoj Državi Hrvatsko i Jasenovcu, te da je najčešća primjedba – da nisu poznata sva imena pobijenih. Ivanišević tvrdi je tihi poslijeratni bojkot hrvatskog, muslimanskog, a dijelom i jugoslovenskog državnog rukovodstva decenijama bio prisutan u svim, pogotovo međunarodnim zbivanjima u vezi sa jasenovačkim logorom. Milioni ljudi su ubijeni u brojnim koncentracionim logorima širom Evrope. Od koga su traženi spiskovi za Aušvic i desetine drugih koncentracionih logora? Ta suluda ideja nije prisutna u Evropi, već samo na prostorima bivše NDH kod potomaka bivših gospodara jasenovačkog logora, upozorava Ivanišević u intervjuu Srni. On kao primjer

Najvažnije je da kažemo da smo kao narod u NDH bili osuđeni na istrebljenje i da smo preživjeli samo zahvaljujući oružanom otporu tom genocidu koji je odnio ogromne žrtve, poručuje predsjednik Upravnog odbora Srpskog nacionalnog društva /SND/ „Prebilovci“ Milenko Jahura. Postoji samo jedan zvaničan akt o broju ubijenih u Jasenovcu, a to su podaci Komisije za utvrđivanje ratnih zločina SR Hrvatske iz 1946. u kome se navodi 600.000 žrtava – sve drugo su proizvoljni podaci, ističe predsjednik Upravnog odbora Srpskog nacionalnog društva /SND/ „Prebilovci“ Milenko Jahura. „Do sada je utvrđeno nešto više od 83.000 imena stradalih, što je daleko ispod stvarnog broja žrtava. Ako se ne otkrije ustaška evidencija žrtava