Početkom septembra navršilo se 75 godina od zločina koji su 3/4. septembra 1943. godine, u selu Dobrujevcu, kod Boljevca, nad petoricom nedužnih seljaka počinili partizani, po naredbi komesara Ozne Momčila Sibinovića iz Bučja. Petorica ubijenih – Petar Despotović, Cvetko Despotović, Jeremija Milosavljević, Radomir Petrović i moj otac Milorad Radisavljević – proglašeni su ratnim zločincima i izdajnicama. Ubijeni su bez utvrđene krivice, bez suđenja i bez prava na odbranu, iako nijedan nije bio ubica, niti izdajnik. Petar Despotović, solunski borac, invalid bez noge, koji je prešavši gudure Albanije i Kajmakčalan doprineo pobedi Srbije u Prvom svetskom ratu, ubijen je samo zato što je partizane pitao zašto su uhapsili njegovog brata Cvetka.

Stradanja od Arbanasa pod okupacijom Hronika sadašnjih stradanja kosovsko-metohijskih Srba počinje teškim ratnim vremenom 1941–45. godine. Osnovna karakteristika tih srpskih kosovskih stradanja jeste: nasilje nad ljudima i porodicama, otimanje imovine, skrnavljenje i rušenje srpskih svetinja, progon sa pradedovskih ognjišta, prisilno iseljavanje, jednom rečju – biološki i kulturni genocid nad Srbima. Ranija stradanja pravoslavih Srba na Kosovu i Metohiji od turskih i arbanaških zuluma bila su prestala, za kratko, posle oslobođenja Kosova 1912. godine. Okupacija tokom I svetskog rata 1915–18. godine, iako je kosovsko-metohijskim Srbima nanela velika zla, ipak nije bila tako strašna kao albanska okupacija, pod pokroviteljstvom Nemaca i Italijana, tokom II svetskog rata 1941–44. Napomena redakcije portala Jadovno.srb.: Ovaj

U zaseoku Vurune, sela Donje Vodičevo u Novom Gradu, danas je održan parastos i položeni vijenci u znak sjećanja na desetine civila, pretežno žena i djece, koji su u ovom mjestu ustaše na zvjerski način ubile na Ilindan 1941. godine. Na spomen obilježje vijence su položile brojne delegacije kao i građani i mještani ovog zaseoka. Krajem jula i početkom avgusta 1941. godine u ovom pogromu ubijeno je i 106 djece, svih uzrasta, a samo u zaseoku Vurune sela Donjeg Vodičeva, u jednom podrumu, zaklano je 24. djece. Ovaj datum, koji je od velikog značaja za srpski narod, obilježen je i na Brezicima, kao i u Maslovarama parastosom u hramu Svete

Đenovljanin Marko Aurelio Rivelli je, iz neobjašnjivih razloga, slabo poznat ovdašnjoj javnosti. Doktorirao je na političkim naukama sa tezom „Rasna i vjerska politika Nezavisne države Hrvatske 1941-1945″. U Milanu 1999. godine objavljuje knjigu „L’arcivescovo del genocidio” (Nadbiskup genocida), posvećenu Alojzu Stepincu koga je papa Jovan Pavle II 1998. godine u Hrvatskoj beatifikovao (stepenica na putu ka proglašenju za svetitelja). Napomena redakcije portala Jadovno.srb.: Ovaj prilog je prvi put objavljen na našem portalu 29. marta 2016. Knjigu je kod nas iste godine kad je izdata u Italiji, objavila izdavačka kuća „Jasen” iz Nikšića, u prevodu Lazara Macure. Marko Aurelio Riveli 2002. godine u Milanu objavljuje i drugu knjigu, „Dio e con

Romsko selo Mokrice (Bosanska Gradiška) danas više ne postoji. Svi njegovi žitelji likvidirani su 1944. godine od strane vojnih formacija Nezavisne države Hrvatske. Ubijeno je 375 stanovnika ovog sela. Od toga broja, stradalo je 203 djeteta do 15 godina starosti. Iako su ovi Romi bili muslimani, a islam je pored rimokatoličanstva bio državna religija u tadašnjoj Hrvatskoj, to ih nije spasilo od smrti. Istrebljene su porodice: Alimanović, Beganović, Dedić, Kahrić, Korić, Mašić, Omerović, Rizvanović, Suhonjić, Ferhatović, Halilović, Hasanović, Šarić. U Nezavisnoj državi Hrvatskoj, Srbi, Jevreji i Romi, bili su određeni za istrebljenje. Priredila: redakcija Izvor: Srbi u BiH Vezane vijesti: Fotografija kao dokaz „zaboravljenog genocida” | Jadovno 1941. Romi traže