Predstavnice Udruženja žena žrtava rata Republike Srpske predaće danas u Sarajevu glavnom tužiocu Haškog tribunala Seržu Bramercu spisak desetina logora za Srbe tokom rata u BiH koje do sada nikad niko nije pominjao, niti su odgovorni procesuirani. “Spisak logora su, na osnovu svjedočenja preživjelih, sačinile međunarodne organizacije u BiH koje su ih mapirale”, izjavila je Srni predsjednik Udruženja žena žrtava rata Republike Srpske Božica Жivković Rajilić. Ona je rekla da ovaj spisak nije djelo srpskih izvora i institucija. “Spisak je veoma detaljan i za svako mjesto je navedeno koji su logori procesuirani, a koji nisu nikad ni pominjani. Imamo podatke za Жivinice, Tuzlu, Banoviće, Odžak, Brezu, Brod, Bihać, Bugojno, Visoko,

Četvrt veka od ubistva pripadnika JNA u “Tuzlanskoj koloni”, za masakr niko nije odgovarao. Mučki, dok su se povlačili iz kasarne, ubijeno 59 vojnika, ranjena 44 Sećam se, bilo je tačno 18.50, tog 15. maja 1992, kada je iz naše kasarne pokrenuta kolona. U njoj su vladali muk i tišina, samo se čulo brujanje motornih vozila. Kao da se međusobno nadjačavaju čiji će zvuk biti prodorniji, umesto vojničkog koji je zamro. Iznenada, kao da smo naslutili – zapucalo je sa svih strana. Fijuci metaka i geleri od ručnih bombi su počeli da nas buše. Nastala je panika i metež među nama. Jauci ranjenih i vrisak živih vojnika su se stapali

Sećanje Beograđanina Miladina S., tada na redovnom odsluženju vojnog roka u Tuzli Bilo je sunčano, prelepo majsko jutro, negde oko 7.30. U vazduhu se osećao neki čudan mir… kao da se predosećao pokolj koji će uslediti nekoliko časova kasnije. “Tuzlanska kolona” je izigrana, ti ljudi su, praktično, izručeni na tacnu muslimanskim paravojnim formacijama, koje su jedva dočekale da izigraju dogovor o povlačenju i pobiju vojnike, oficire, dobrovoljce… Govori ovako, sećajući se tog kobnog 15. maja 1992, Beograđanin Miladin S., tada na redovnom odsluženju vojnog ruka u Tuzli. Bio je u koloni jedinica dela tuzlanskog korpusa koja se vraćala sa bobrbenih položaja u rejonu Bosanskog Broda. – Mi smo, zapravo, bili

Bio sam ranjen u nogu i počeo sam da gorim. Ispao sam iz vozila i pao na asfalt koji je takođe bio u plamenu. Ovako opisuje za “Blic” Miodrag Vukmirica trenutak napada na „Tuzlansku kolonu“ 1992. godine u kojoj se i sam nalazio. Uspeo je da ugasi plamen koji mu je jeo kožu tako što se uvaljao u zemlju obližnjeg parka, ali je odmah potom i zarobljen. – Metkom sam pogođen u nogu, a od vatre su mi stradale leva strana tela i obe šake. Kako je istraga pokazala, prvi pucanj desio se baš gde sam ja nastradao. A bio sam u vidno obeleženom bolničkom pincgaueru. Ko je prvi zapucao,

Prije svega borcima svih činova i njihovim porodicama. Onda savremenicima koji znaju šta je to značilo. Najzad, onima koji su se rodili prije manje od 25 godina. Njih se ovo najviše tiče. Četvrt vijeka oružane sile Srba sa ove strane Drine (ne i Une), danas je obilježeno u kasarni Kozara u Banjoj Luci. Bilo je to sve lijepo. Srdačno. Milo svima kojima ovaj dan izuzetno znači. Ipak, ne više svečano od priredbi u čast svečane obaveze, koju su regruti vojske što je se sjećamo, davali nekad na istom tom stadionu. Zapravo, u slučaju zakletvi je bilo prisutno mnogo više neuniformisanih lica. Takorekuć građanstva. A takav omjer snaga je porazan prije

U “Tuzlanskoj koloni” ubijena su 132 vojnika i civila, a Tuzla ćuti i nakon 25 godina brani nalogodavce zločina i skriva još tri masovne grobnice sa 78 tijela, tvrdi autor knjige “Tuzlanska kolona” Dragan Mrkajić. Masakr vojnika JNA u Tuzlanskoj koloni 15. maja 1992. godine bio je medijski spektakl osmišljen i sproveden da se Srbi zaplaše i uvod u najveće etničko čićenje Srba u BiH poslije Drugog svjetskog rata, tvrdi Mrkajić. Kroz svjedočenja 33 preživjela učesnika i zastrašujuće ispovijesti porodica žrtava, Mrkajić potkrepljuje tvrdnje o “savršenom zločinu” na Brčanskoj malti kao metodi specijalnog rata koji je BiH gurnuo u dugogodišnje krvoproliće – zbog interesa velikih sila i nacionalizma malih naroda.