Nakon punih 76 godina sumnji i skrivenih priča preživjelih golgote Drugog svjetskog rata i njihovih potomaka reporteri „Dana“ potvrdili su postojanje masovne grobnice u blizini Nikšića. Po prvi put od surovog zločina, koji je u kontinuitetu trajao više od godinu, tajnu jame bezdanice u mjestu Dubrave iznad nikšićkog sela Šume ekipa „Dana“ otkrila je fotografijama posmrtnih ostataka stradalih. Nakon što je „Dan” objavio jezive fotografije iz zloglasne jame od kojih se ledi krv u žilama, očekuje se reakcija tužilaštva i policije kako bi se jama istražila, a ostaci stradalih bili ekshumirani i dostojno sahranjeni. Začuđuje da niko od nadležnih istražnih organa do sada nije imao saznanja o ovoj jami i

Dom čestitih srpskih roditelja Rade i Ljubice Đujić, u pitomom Dalmatinskom selu Topolju kod Knina, bio je ispunjen neobičnom radošću 27. Februara 1907.godine. Toga dana rodilo im se prvo muško dijete; nadjenuše mu srpsko istorijsko ime: Momčilo. Ko je tada mogao i zamisliti da će ime zaista odgovarati ulozi koja će čekati Radinog sina kad bude u zrelim godinama i koju će on uspješno odigrati ne samo u svome rodnom mjestu već na širokim prostorima tromeđe Bosne,Like i Dalmacije! Niko tada nije mogao predvidjeti kolika ga slava čeka, ali i koliko breme odgovornosti, koje će on nositi na svojim plećima. Nosiće on to breme junački, herkulski… Neki ce mu zavidjeti, ali mnogi

Postupak po zahtevu za rehabilitaciju srpskog premijera za vreme okupacije u Drugom svetskom ratu Milana Nedića bliži se kraju Postupak po zahtevu za rehabilitaciju srpskog premijera za vreme okupacije u Drugom svetskom ratu Milana Nedića bliži se kraju, kažu za Tanjug u Višem sudu u Beogradu. Sledeće javno ročište zakazano je za 26. mart, kada je planirano saslušanje poslednjeg predloženog istoričara Aleksandra Stojanovića. Ovaj postupak je iniciran 2008. godine, ali je rasprava pred sudskim većem, kojoj prisustvuje i javnost počela u decembru 2015. godine, od kada je sud saslušao četiri svedoka i pet istoričara. U sudu kažu da je ostalo da se ispita još jedan istoričar, pa ako predlagači rehabilitacije

Petar Baćović je rođen u Nikšiću 1898. godine. Njegova familija potiče iz sela Klenak u Banjanima i dala je nekoliko vojvoda, od kojih je najpoznatiji Maksim Baćović (1848-1876). Petar je tokom Prvog svetskog rata jedno vreme ratovao u odredu vojvode Koste Pećanca, a potom je, do kraja rata, bio komitski četovođa u Hercegovini. Istakao se i kao pripadnik struje koja je tražila ujedinjenje Srbije i Crne Gore. Gimnaziju je pohađao u Skoplju, Beogradu i Sarajevu, gde je maturirao. Prve tri poratne godine služio je u Subotici, kao policijski kapetan, a zatim postaje opštinski činovnik u Krnjaju (danas Kljajićevo), kraj Sombora. Uz rad je završio Pravni fakultet u Subotici i postao

Srednjobosanski korpus je pokrivao teritoriju od reke Bosne do Kozare na zapadu, na severu do Save, a na jugu do oblasti Zenice, gde se nalazio Zenički korpus. Tokom 1944. godine korpus je preimenovan u 1. srednjobosanski, jer je formiran i 2. srednjobosanski. Zajedno sa Bosanko-krajiškim korpusom, oni su pripadali Komandi Zapadne Bosne, na čelu sa pukovnikom Slavoljubom Vranješevićem. KOMANDA ZAPADNE BOSNE – GORSKI ŠTAB BR. 300 Komandant: major Slavoljub Vranješević Načelnik štaba: kapetan Sergije Жivanović Delegat Vrhovne komande za Zapadnu Bosnu: kapetan Borivoje Mitranović Član štaba: kapetan Manojlo Pejić Brojno stanje jedinica Komande Zapadne Bosne (Bosansko-krajiški, 1. srednjobosanski i 2. srednjobosanski korpus) krajem decembra 1944: najmanje 7.500 ljudi pod oružjem

Velimir Zarić iz Kačera, pripadnik Ravnogorskog pokreta, skrivao se punih 17 godina po šumama a njegovu priču zabeležio je književnik i novinar Antonije Đurić Ča­čak – Ve­li­mir Za­rić iz Ka­če­ra je je­di­ni pri­pad­nik „Rav­no­gor­skog po­kre­ta ko­ji je ostao u slo­bod­nim srp­skim pla­ni­na­ma pu­nih 20 go­di­na”. Za njim su Nem­ci tra­ga­li če­ti­ri, a sled­be­ni­ci Jo­si­pa Bro­za 17 go­di­na, ko­li­ko je od 1941. do 1961. pro­veo u šu­mi. Sve je to u pri­po­ve­sti „Naj­du­ži lov na čo­ve­ka” za­pi­sao ča­čan­ski knji­žev­nik i du­go­go­di­šnji no­vi­nar „Po­li­ti­ke” An­to­ni­je Đu­rić, u tek štam­pa­noj po­ve­sni­ci „Rav­no­gor­ci go­vo­re” („Du­hov­ni lug”, Kra­gu­je­vac, 2017). Sre­li su se kra­jem pro­šlog ve­ka u Mil­vo­ki­ju (SAD) gde je Za­rić ži­veo i ta­ko je na­sta­la

Izuzetno dragoceno svedočenje Dušanke Dišljenković, pesnikinje iz Niša, nekadašnje komunistkinje, partizanskog oficira… O Dražinoj korektnosti, držanju reči. Načela je rečenicu ali se zaustavila se na pola i o onome što znamo: kako su se oblačili u četničke uniforme i…činili ono što su činili. O tome kako je njen komandant Koča Popović na Neretvi potpisao sporazum sa Nemcima da pređu na drugu obalu i potuku četnike. I tako dalje. Ceo intervju sa Dušankom pogledajte u video klipu dole. Izvor: Srbin info Vezane vijesti: „Čuveni“ izveštaj koji je mnogima promenio mišljenje o Draži … Komnen Seratlić: Zapisnik sa sastanka Draže Mihailovića sa … Ruski istoričari: Pokret Draže Mihailovića nije onakav kakvim ga predstavljate u

Predsjednik izraelskog parlamenta /Kneset/ Juli-Joel Edelštajn zahvalio je Srbiji za čvrstu podršku protiv svakog ispoljavanja antisemitizma, kao i za njegovanje sjećanja na Holokaust. Na sastanku sa predsjednikom Narodne skupštine Srbije Majom Gojković, koja boravi u Izraelu, Edelštajn je istakao da je Zakon o otklanjanju posljedica oduzimanja imovine žrtvama Holokausta, koji je parlament Srbije jednoglasno donio 2016. godine, jedinstven i važan zakon, koji može da posluži kao uzor za sve zemlje Evrope. Predsjednici dva parlamenta razgovarali su o saradnji u oblasti ekonomije i založili se da dvije vlade posebno razmotre produbljivanje saradnje u domenu IT sektora, inovacija, građevine, poljoprivrede i turizma, saopšteno je iz Vlade Srbije. Gojkovićeva je ukazala da više

Društvo istoričara Srbije “Stojan Novaković” nedavno je objavilo knjigu “Nezavisna Država Hrvatska u Srbiji 1941”, autora Milutina Жivkovića. Knjiga donosi manje poznate činjenice o ustaškom režimu u Polimlju tokom prvih nekoliko mjeseci okupacije Jugoslavije u Drugom svjetskom ratu. Knjiga je nastala kao plod višegodišnjih istraživanja i rada na doktorskoj disertaciji i odnosi se na period ustaškog režima u Priboju, Prijepolju, Sjenici i Novoj Varoši od aprila do septembra 1941. godine. – Knjiga govori o jednom periodu u kome je režim iz Zagreba pokušao da pusti još jedan pipak na teritoriju Srbije, pored onog koji je bio u Sremu i koji je dosegao Zemun. Dakle, taj jedan pipak je trebalo da,

Poslanici Demokratske stranke Srbije su podneli Narodnoj skupštini Predlog Rezolucije o genocidu Nezavisne države Hrvatske nad Srbima, Jevrejima i Romima tokom Drugog svetskog rata. U danima kada je Srbija suočena sa povampirenjem ustaštva u Hrvatskoj, sistematskim zatiranjem sećanja na genocid izvršen u NDH, pa čak i njegovim otvorenim negiranjem, kao i falsifikovanjem činjenica o ratnim zbivanjima i izgonu Srba iz Hrvatske devedesetih, a istovremeno srpski politički vrh predlaže moratorijum na rasprave o prošlosti, podnošenje Predloga Rezolucije smatramo svojom političkom dužnošću i moralnom obavezom. Do pomirenja srpskog i hrvatskog naroda, kao preduslova trajnog mira i stabilnosti na našim prostorima, može da dođe samo ukoliko se istorijske činjenice ne falsifikuju, žrtve zločina

Nije ovo tekst o tome je li Milan Nedić heroj, ili izdajnik. Nije ovo tekst ni o tome treba li ga rehabilitovati, ili ne. Ovo je tekst o tome kako su upravo oni koji ga optužuju da je bio fašista – fašisti, da je bio kvisling i kolaboracionista – kolaboracionisti Domaća štampa pronemačkog opredeljenja puna je ovih dana „zgražavajućih“ fotografija sa skupa koji je u znak počasti Milanu Nediću u Beogradu organizovalo nekoliko ekstremno desnih grupa. Zgražavajuće je, zaista, da srpske patriote koje su se okupile da brane lik i delo Milana Nedića (o kojem ovom prilikom ne želimo da sudimo) dignu ruku u nacistički pozdrav. Sledbenici Nedića i Dimitrija

Marta je dojila bebu kada su nagrnuli na vrata njihove kuće u centru Novog Sada. Njen muž, mladi advokat iz bogate porodice, pokušao je da pravnim rečnikom i veštom retorikom dobije na vremenu u razgovoru sa “crnim perjanicama”. Izvadio je njihove uredno složene dokumente, verujući u priču o legitimisanju, ali za sekund su ti papiri bili iscepani i podrugljivo bačeni pred njima. Tri uniformisana lica, koja su tog 23. januara 1942. godine harala njihovom ulicom, nisu krila oduševljenje plenom kada su zakoračili u kuću. Kao hijene koje ne mogu sa sačekaju da žrtva iskrvari, radujući se gozbi, išli su od sobe do sobe, uzimajući u ruke sitne vrene stvari i