U arhivi Memorijalnog muzeja  na Mrakovici, pod oznakom F-21/8, nalazi se pismo, tačnije prepis pisma,  štabova Vojno-četničkih komanda „Karađorđe i Petar Mrkonjić“ od 21. aprila 1942. godine. Pismo je naslovljeno „HRVATSKIM OFICIRIMA, PODOFICIRIMA I VOJNICIMA“. Pismo je u originalu pisano latinicom, dok ga mi donosimo u ćiriličnom prepisu. Sadržaj pisma odnosi se na hrvatsku vojsku-domobrane, u kojem se oni pozivaju da ne čine zločine nad Srbima. Pozivaju se hrvatski vojnici da ne čine djela koja su nedostojna „Hrvatske kulture“, i da prestanu da služe silama osovine „koje će nesumnjivo biti potučene“. Iz ovoga se vidi vjera četničkog pokreta u konačni slom sila osovine i četnički antifašizam. Komanda četničkih bataljona „Karađorđe

Do kraja ove godine neće biti poznato da li će biti usvojena žalba podnosioca zahteva za rehabilitaciju kvislinškog premijera Po svemu sudeći, do kraja ove godine neće biti poznato da li će Apelacioni sud usvojiti žalbu podnosioca zahteva za rehabilitaciju Milana Nedića, saznaje „Politika”. Naime, krajem jula Viši sud u Beogradu odbacio je zahtev za poništenje uredbe FNRJ iz 1949. godine kojom je Nedić proglašen za ratnog zločinca i oduzeta su mu građanska prava i imovina. Na ovu odluku ubrzo su se žalili podnosioci zahteva, ali sudije Apelacionog suda još nisu većale na ovu temu. Iako je najavljivano da je rok za donošenje odluke tri meseca, gotovo je nemoguće da

O filmovima „General Mihailović – Heroj i kazna“ (2015) i „General Draža Mihailović“ (2018). Snimanje filmova o (do skoro) proskribovanim temama ne predstavlja samo mogućnost da se „čuje druga strana“ ili da se odgovori na do tada dominantne narative kroz (anti)propagandu ili otvaranje društvenog dijaloga, nego i mogućnost preispitivanja i suočavanja sa – bez obzira na ideološke i druge podele – našom zajedničkom prošlošću. Film, pa i dokumentarni, nije i ne bi trebalo da bude puka ilustracija gotovih teza, nego istraživanje, nikada pravolinijski put do istine, evokacija, koja nužno ima svoje različite rukavce i otvara prostor za različite mogućnosti recepcije. Tema ravnogorskog pokreta i generala Draže Mihailovića otvorena je za

Oktobar 1944. godine. Beograd. – Druže, znate li gde je Lisičiji potok? -Ona jaruga?! – Da, ona crna, mračna, jaruga tamo prema Rakovici!  Treba ih sve tamo odvesti i streljati! Jer ne vredi više razgovarati, ni raspravljati, ni ubeđivati se…  Logika se ne poštuje, revolucija se ne poštuje, razum mi je ponižen. Dakle, u Lisičiji potok!  Razumete! Jedan kalašnjikov, i taka-taka-taka-taka…. *** Ulaskom Sovjetske armije u Beograd i preuzimanjem prestonice, jugoslovenski komunistički odredi nahrupili su kao larve pomora u bulevare i kvartove razorenog i izmučenog „belog“ kraljevog velegrada. Svojim snagama nisu mu mogli ni prići, a do 1943. godine Srbija je bila bezuspješno revolucionarno instruirana. Narod je listom bio za

Crni dan u Beloj Crkvi godine Жikica Jovanović Španac ubio je Krajišnika Bogdana Lončara i Milenka Brakovića Prije 77 godina jedan pucanj, ispaljen u mjestu pitomog imena Bela Crkva, podijelio je srpski narod daleko više nego što se mislilo u tom trenutku i daleko više nego što i danas možemo pomisliti. Ideološki razdor je događaj koji se zbio 7. jula 1941. godine načinio i danas predstavlja nezacijeljenu ranu srpskog naroda. Nju nisu uspjele da zaliječe ni odluke Narodne skupštine ni sudske presude. Danas je sve na naučnicima i narodu. Jovanovićev revolucionarni govor Bio je ponedjeljak, vreo julski dan, Ivanjdan, tog 7. jula 1941. godine, u Beloj Crkvi kod Krupnja. Trebalo